Untitled

[magemenh]

Αν ήμουν παζλ, θα ήμουν από εκείνα με τα 2000 κομμάτια που τα παρατάς πάντα λογικά.

[panta-gelastoi-kai-gelasmenoi]

Και όταν έκλεινες την πόρτα πίσω σου σε ρώτησα “Που πας, έξω βρέχει” Κοιτώντας με απάντησες “Και μέσα βρέχει Μέσα μου..”

Δεν μίλησα.

[glykeria90]

Με μισώ που εκμεταλλεύτηκες τα συναισθήματά μου για να παίρνεις πάντα αυτό που ποθείς και νιώθω απαίσια που ήμουν τόσο τυφλή από έρωτα για να το καταλάβω. Δεν το χωράει ο νους μου για όλες τις θυσίες που έκανα για εμάς και με εξοργίζει που εκεί που έκανες δύο βήματα μπροστά, στο καπάκι έκανες τρία πίσω.

[alwaysbeyourself2103]

[glykeria90]

[nustazww]

Συζήτηση με έναν τρελό

Δαφνί. καθομαι στο γραφειο με ανοιχτο τον υπολογιστη και μπαινει ενας τροφιμος για να μου ζητησει τα φαρμακα του που ειχε ξεχασει πως τα ηπιε. περναει η εικονα του νεκρου παιδιου στην παραλια και ακολουθει ο παρακατω διαλογος. -τι ειναι αυτο? -ενα παιδι -γιατι δεν το σηκωνουν? θα πνιγει -εχει πνιγει -η μαμα του που ειναι? -δεν ξερω -να την βαλουν φυλακη. δεν προσεξε το παιδι -δεν φταιει η μαμα του. το εβαλε σε μια βαρκα για να το σωσει απο τον πολεμο αλλα για αυτες τις βαρκες δεν υπαρχει λιμανι -γιατι δεν υπαρχει λιμανι? -γιατι οι χωρες που δεν εχουν πολεμο δεν τους θελουν -προσφυγες ειναι δηλαδη? -προσφυγες -ακουσε μαρια μου… -δεν με λενε μαρια βρε γιαννη -δεν εχει σημασια. τυχαιο ειναι το ονομα σου. τυχαιο και που δεν ζεις στον πολεμο. αυτοι που δεν θελουν τους προσφυγες ειναι καταραμενοι -δεν προκειται να αλλαξουν -η γη δεν ανηκει σε κανεναν. οι ανθρωποι δεν εδωσαν γη σε αυτο το παιδι για να περπατησει αλλα η γη του εδωσε μια γωνια για να πεθανει. το χωμα δεν κανει διακρισεις. τους δεχεται ολους. ασπρους μαυρους κιτρινους…ολους -πιστευεις οτι ξεκουραστηκε? -φυσικα. κοιμαται μπρουμυτα για να μην βλεπει τους ανθρωπους -πηγαινε στο κρεβατι σου να ξαπλωσεις. ειναι μεσημερι -μην με διωχνεις οταν συζηταμε -δεν αντεχω να συζηταω αλλο -αν δεν αντεχεις να πας στον πρωθυπουργο και να του πεις οτι τους θελουμε τους προσφυγες. να τους φερουν εδω. εχουμε χωρο. εγω θα ξαπλωσω κοντα στον τοιχο και χωραει να κοιμηθει και αλλος ενας στο κρεβατι μου. και το φαι πολυ ειναι. φτανει για ολους. ετσι να του πεις. τα παιδια δεν κανει να πεθαινουν. θα του το πεις? -δεν μπορω να του το πω αλλα θα το πω σε πολλους ανθρωπους σε λιγο -θα πας σε πλατεια να βγαλεις λογο? -καπως ετσι! -να τους πεις να τα αγαπανε τα παιδια -θα τους το πω -και να μου φερεις τα φαρμακα μου

ειναι στο κρεβατι του και κλαιει. δεν ζηταει πια τα φαρμακα του. εχει μαζευτει κοντα κοντα στον τοιχο και μονολογει… “τι ενας της ειπα? αν μαζευτω πιο πολυ, και δυο χωρανε.” 

[pali-gurnas-sto-mualo-mou]

οτι πιο ωραιο εχω διαβασει!!!

[darkness-of-the-light]

Αν σκεφτόμασταν όλοι έτσι ο κόσμος θα ηταν πολύ καλύτερος…

[glykeria90]

Ανατριχιαστικά ωραίο....και πόσο σωστό!!!

[itslatingirl]

[nenoug]

‘’Καποιες φορες το μονο που χρειαζεται ειναι να κανεις ενα βημα πισω και να ξεκαθαρισεις τα πραγματα στο μυαλο σου.. να μεινεις μονος, να μιλησεις στα αστερια, να νιωσεις πως καποια στιγμη, ολα θα ειναι καλα..’’

[glykeria90]

Το μόνο που ηθελα ήταν να φεύγαμε μαζί…. «Μαζί» πολύ δύσκολη λέξη…Φεύγω όμως μόνη! Φεύγω με τις όμορφες στιγμές μου μαζί σου και σίγουρα φεύγω γεμάτη με όλα αυτά που ένιωσα για σένα! Είναι ωραίο να αγαπάς και να δίνεις, γεμίζεις! Ακόμα κι αν δεν πάρεις τίποτα. Αλίμονο στις άδειες ψυχές και στους άδειους ανθρώπους! Καλή τύχη!

[glykeria90]

…Ονειρεύτηκα ολόκληρη ζωή μαζί σου! Ονειρεύτηκα ένα νεοκλασικό μέσα στην Πλάκα. Είναι μικρό μα είναι δικό μας. Άσπρο, με κόκκινα παραθυρόφυλλα. Με πόρτα μεγάλη και μπαλκόνι μικρό. Όλη η Αθήνα στα πόδια μας. Λίγο πιο πέρα το αγαπημένο μας καφέ. Μπορείς να το δεις κι από ‘δω πάνω. Η θέση μας το μικρό μπλε τραπεζάκι στη γωνία. Στριμωγμένο μα με την καλύτερη θέα. Το δωμάτιο το διακοσμήσαμε παρέα, με παλέτες και μαξιλάρια. Κατάσταση μποέμ. Στο κρεβάτι έχουμε συγκεκριμένες θέσεις. Αναλόγως τον καιρό. Το χειμώνα με βάζεις από μέσα για να κρυώνω λιγότερο, λες, ενώ το καλοκαίρι με αφήνεις να απλώνομαι από την έξω πλευρά του. -Πόσο σε αγαπώ με κάτι τέτοια. Πάντα με προσέχεις.- Στην πίσω αυλή μαζεύονται τις Κυριακές παρέες φιλικές , αγάπης και αξημέρωτων αναζητήσεων. Τα πρωινά ακούμε Μάνο και Μελίνα μόνο από βινύλια, στο πικ καπ που πήραμε την περασμένη Άνοιξη.Το καλοκαίρι μυρίζει γιασεμί. Το καναρίνι ζει στο πράσινο κλουβί του.Τα βράδια κοιμόμαστε γυμνοί, γιατί - λες- τα κορμιά αποκτούν έτσι την κατάλληλη θερμοκρασία. Γιατί -λέω- ο έρωτας δεν θέλει τίποτα ανάμεσα του. Όταν τσακωνόμαστε γυρνάμε πλάτη ο ένας στον άλλον και ξυπνάμε αγκαλιά.- Ό,τι και να λέμε το κορμί κάνει τα δικά του.- Τ’ απογεύματα κάθεσαι στη παλιά γραφομηχανή,που σου έφερα σε κάποια γενέθλια. - Έτσι να κάθομαι στο παράθυρο να σε χαζεύω που γράφεις, ώρες ατελείωτες. Ο ήλιος να φωτίζει όλες σου τις γραμμές. Να κοιτώ μια εσένα μια τον κόσμο τον περαστικό. Να ψάχνω την απεραντοσύνη σου μέσα στους ανθρώπους κι εσύ να μοιάζεις μόνο με τη θάλασσα, την νοσταλγική. Ίσως και με τον ουρανό. Ονειρεύτηκα ένα νεοκλασικό μέσα στην Πλάκα. Ονειρεύτηκα ολόκληρη ζωή μαζί σου

[parafron]

Όσο σε λάτρεψα στη πρώτη μας κουβέντα τόσο ξένο σε ένοιωσα στην τελευταία μας.

[lemonadeseverywhere]

[beautifulzs]

!👶

[glykeria90]

Αυτό!

[glykeria90]

Kι αν εσύ με σκότωσες,εγώ ακόμα ζω...

[glykeria90]

Μόλις σε είδα,αυθόρμητα,σε αντιπάθησα!Κάπως έτσι άρχισε και η ιστορία μας...

[glykeria90]

Άμα συναντηθούμε τυχαία καμιά φορά, να δούμε ποιος θα πονέσει περισσότερο τον άλλον. Εσύ, όταν με ρωτήσεις πως είναι η ζωή μου, η εγώ όταν σου περιγράψω...

Πείραξα λίγο τα μαλλιά, ίσιωσα την μπλούζα...(ποτέ δεν ξέρεις)!

[glykeria90]

Έρωτας ή εμμονή; Μάλλον το δεύτερο... Ή μήπως ο έρωτας είναι εμμονή;