…Ονειρεύτηκα ολόκληρη ζωή μαζί σου! Ονειρεύτηκα ένα νεοκλασικό μέσα στην Πλάκα. Είναι μικρό μα είναι δικό μας. Άσπρο, με κόκκινα παραθυρόφυλλα. Με πόρτα μεγάλη και μπαλκόνι μικρό. Όλη η Αθήνα στα πόδια μας. Λίγο πιο πέρα το αγαπημένο μας καφέ. Μπορείς να το δεις κι από ‘δω πάνω. Η θέση μας το μικρό μπλε τραπεζάκι στη γωνία. Στριμωγμένο μα με την καλύτερη θέα. Το δωμάτιο το διακοσμήσαμε παρέα, με παλέτες και μαξιλάρια. Κατάσταση μποέμ. Στο κρεβάτι έχουμε συγκεκριμένες θέσεις. Αναλόγως τον καιρό. Το χειμώνα με βάζεις από μέσα για να κρυώνω λιγότερο, λες, ενώ το καλοκαίρι με αφήνεις να απλώνομαι από την έξω πλευρά του. -Πόσο σε αγαπώ με κάτι τέτοια. Πάντα με προσέχεις.- Στην πίσω αυλή μαζεύονται τις Κυριακές παρέες φιλικές , αγάπης και αξημέρωτων αναζητήσεων. Τα πρωινά ακούμε Μάνο και Μελίνα μόνο από βινύλια, στο πικ καπ που πήραμε την περασμένη Άνοιξη.Το καλοκαίρι μυρίζει γιασεμί. Το καναρίνι ζει στο πράσινο κλουβί του.Τα βράδια κοιμόμαστε γυμνοί, γιατί - λες- τα κορμιά αποκτούν έτσι την κατάλληλη θερμοκρασία. Γιατί -λέω- ο έρωτας δεν θέλει τίποτα ανάμεσα του. Όταν τσακωνόμαστε γυρνάμε πλάτη ο ένας στον άλλον και ξυπνάμε αγκαλιά.- Ό,τι και να λέμε το κορμί κάνει τα δικά του.- Τ’ απογεύματα κάθεσαι στη παλιά γραφομηχανή,που σου έφερα σε κάποια γενέθλια. - Έτσι να κάθομαι στο παράθυρο να σε χαζεύω που γράφεις, ώρες ατελείωτες. Ο ήλιος να φωτίζει όλες σου τις γραμμές. Να κοιτώ μια εσένα μια τον κόσμο τον περαστικό. Να ψάχνω την απεραντοσύνη σου μέσα στους ανθρώπους κι εσύ να μοιάζεις μόνο με τη θάλασσα, την νοσταλγική. Ίσως και με τον ουρανό. Ονειρεύτηκα ένα νεοκλασικό μέσα στην Πλάκα. Ονειρεύτηκα ολόκληρη ζωή μαζί σου