სიყვარული.

[gvirilagogo94]

ჰოდა. ჩემო ჩე და ჩემო გვირილავ, ანარქია 18 კი არა, კიარა და კაიროიანი ყვითელი მანქანა.

ბია კომში და ოქტომბერია, მე-9 სართულის დიაპაზონით ე იმ თავის სკამებიანად.

ფენი რო არ მქონდა ხო იცი, აი ის ფენი ვისროლე გუშინაივნიდან და აი იმ მაყვალა ბებომ ახიკა- ქე რომ ჩემი მეზობელია და ქეთოსაც გემრიელად მივასხი მისასხმელი, აი ბოიშვილი გერმანია - ღირდა მაგად, მთელი კონცერტი. ის კი არა პირველი სართულის ნინო გამომეგება, ახალ დავარცხნილი ლამაზი კარეებით - მეთქი ზდრასტი - ზდაროვა იმანაც მოგახტა კაროვაო და გავაგრძელე ჩემი გზა ჰოდა, მოვდივარ მოვდივარ, ამგუშინ შეპირებული მე-9 დან პირველამდე დაგთვლით ძახილით აღტკინებული და სართულები მართლა დავითვალე :დ

ოდნავ მოგვიანებით - ნელა იყავით, ინგასავით კარებები არ ჩამოგიღოთ და უფალს ყოველ დილას იმას უმადლოდეთ რომ მეზარებიტ და საერთოდ არ წარმოადგენთ ჩემი ინტერესის არანაირ სფეროს,

არსებობას მე ვერ შეგიზღუდავთ ნამდვილად, თუმცა ვერც თანაბრმნიშბნელოვნად აურას ვერ შეგაზიზინებთ, თქვე თავხედებო თქვენ და რომელი ხედით იქნებით წარმოდგენილები აი ეგ ადექით და თქვენის თვითონ აარჩიეთ.

ან თეთრი აირჩიეტ ან შავი, თუ შეი₾ძებოდეს იქნებოდეს იქნება .

თორე მე კი მაქვს ჩემი არჩევანი ყველა დიდი ხანია გაკეთებული.

ჰოდა, რას ვიძახდი, ულამაზესი ივიკო გავიცანი გუშინ ავტობუსში. თავის მარიამთან ერთად და კიდე რაღაც იყო ლამაზი და საინტერესო ანნა ვნახე დადა და ბავშვები, ბებომ ჩამომაცილა მეტრომდე და ვისეირნე მერე.

ჰოდა, ავტობუსში გოგო იყო ულალაზესი, წითელ თვლიანი ბეჭედი ეკავა ხელში და რაღაცაზე ფიქრობდა, რაზე ფიქრობდი გოგო/

ჰოდა, კიდე რაღაც სასიამოვნო არ უნდა დამვიწყებოდა, უნდა ჩამეწერა, ბლოკნოტია ისეთი, ლამაზ ყდიანი, მარტო ბედნეირი ამბები რომ უნდა ჩაწერო, შიგ რომ ბევრი შინ იყოს , ჰეპი ენდით დამთავრდეს და აუცილებლად გენიალური იყოს. 2024 წლის 8 ოქტომბერია, ცხოვრება მშვენიერია და ჩვენ ყველანი უფრო. ყველაფერი კარგად არის და კიდევ უფრო კარგად იქნება , იმირომტომ სხვანაირად არ გვაწყობს.

კონტეინერებში პერლოვკები, თაიმლაინებზე გულები და ფანჯრებში ჩიტები და ამინდები. ოლა , ალო ზდაროვათ. დებილების სკოლა აკადემიავ. გყვარობთ.

ისე, კაცს ვუთხარი არ მოგენატრე მეთქი და ისე რაო, ქალო ისე რაოო :დ უფალო, ჯვარი აქაურობას. ცისხელა ბრაზულიკოები, აი ეგაა აი, 5 წუთში რომ თავში გივარდებათ მერე მე ნუ მეუბნებით ბლატაობო, მეკუთვნის და ვბლატაობ, ტქვენი ზურგით ხო არა ვბლატაობ, რას გადამაჭამეთ ტავები, გადაებით ერთმანეთს. პაკათ <3 ლავ იუ ოლ, ქის იუ ოლ, ბაი- მომავალ შეხვედრამდე.

[gvirilagogo94]

იმ წიგნში, ყველა რომ მოკვდა და ამაში, ყველა რომ ბედნიერია, ყველა გაზაფხულის ყვავილმა თავი ერთად მოიყარა და საოცრებათა ქვეყნის ალისასთან , გადაინაცვლა - სამაგიდოებში.

დოდან დომდე, დოს მარილებამდე . თხემით-ტერფამდე.

სიყვარულებში. ანგელოზებში, ცის დასთა წევრში.

რომ მოვდიოდი - წერო მოფრინდა. მტრედმა წერილი მოიტანა, ხაჭაპურიც კი გამოვაცხვე.

სიმშვიდე. ყველა კუთხის, შენი ღიმილით.

სასიამოვნო მოგონებათ მთელი თანწყება. თეთრი ამინდი, მანქანებიბს რიტმულობები, ბითად ფონია. ფონიჭალაში ლაშიკოებმა ჩაირბინეს, ავტობუსებით.

სიყვარულია ატმის რტოებში.

სულ ადრე, ადრე - ასე მახსოვს, ოდნავ ბევრი წელიწადის წინ.

ლურჯი ლაქებით, ლიქიორებში ბისკვიტს ვნამავდით.

მშვიდი დროების მშვიდი კვეთები. შეკვეთილები- კვეთებულთა დიასპორებში. ღვთისმშობლის მადლით, მშობლის ლოცვით - დედის ვედრებით, ვაზის ცრემლით. პატიებით.

მშვიდი სასჯელით. განაჩენივით მკაცრად შევსებულ შეთანხმებაში. შენი თავი შენვე გეყუდნის.

ყველა წაქცევა აიტანე. აღსდექ თავიდან, ფენიქსებია სტრიქონებში ასაფრენი - გოგნის ხატივით.

წმინდა გიორგის, ყველა ჩემს ნათლულს ერთად ვავედრებ.

სამგზის სამოცჯერ.

მეტეორები ღმერთით . ვხრიგინებთ ძვლებში ვიშლებით. სულ ყველა ცალკე პერსონაჟია.

სასრულებია საწყისების ანდა პირიქით. თუმცა აზრი დიდი ხნის წინათ, დიდი ხნით ადრე ...

ყველამ ერთად.. ერთ გზის დაკარგა.

ცხოვრება ისევ მშვენიერია.

მე ისევ გავალ. მერე მოვალ. მერე არ ვიცი . იმის მანამდე, ვაპირებდი მოკლედ, რომ მეთქვა, თუმცა არც მოკლედ არც ვრცლად არც მცირედ ვერ ჩავატიე, გულისწყვეტის ყველა ასპექტი გრძნობის განცდის კვეთის ცდენაში.

დოს მარილებში დოს მარილამდე მიზეზ მიზეზში. კვლავ კაბის კალთა გადაგვირჩენს სულის ფორიაქს.

მოლოდინები უფრო რთული ვიდრე ლოდები სიზიფეების დაგორებული არამკითხეთა მოამბეებში. მოლაპარაკე პომიდორების მაცივრების კართა რახუნი.

ფერიი ნაცრის , ფერი ალის, ფერი ფერფლიფან ამოფერფლილ სულის ძახილის. ისევ სევდაა.. ისევ წადილი. ისევ შენ ადგილს უბრუნდები. ისევ კვეთაა წარმოსახვათა სამყაროში.

როგორ მინდოდა, ამბის აკინძვა საიტერესო დასასრულით, თავის საწყისით.

კიდევ ერთხელ - ისე დამთავრდა - არც დაწყებულა.

[gvirilagogo94]

სალამი.

მილიონ ყველა წელიწადი გავიდა, თითქოს არადა ამ თამბლერუკას დაბადების დღე , როდის იყო? ორი წელი რო გადაკეცა, პერაშკივით.

ვნახავ მერე, ახლა ეს რისი გულისთვის ავკრიფე რა მინდოდა.

ვახარისხებდი.

ყუთი მივალაგე, ოთახიდანაც გავიტანე ზედმეტი ხარახურა და სახსოვარი ნივთებიც ისევ ყუთებში ჩავალაგე.

აი იმ კარადის უჯრაში, ნერვებს რომ მაწიწკნიდა, წიხლანხევი ^_^ მერე , დათუნამ რომ შემიკეთა დიდის პატივისცემით ^_^ მადლი.

ჰოდა, დათუნამდე და კარადამდე, მანდ მაინც ყუთები იყო და კარადებში ისევ ყუთებია იმ ყუთებში კიდევ წიგნებში და წიგნებში კიდე - წიგნებიდან გადმოცვენილი ადამიანების, დატოვებული გვერდები, წიგნებიდან ქე რომ არავის არ გვერგო <3

იმ კარადის თავზე, ახალი აღთქმა და ძველი, დედაჩემის ნაჩუქარი ბიბლია დევს, ისიც სამახსოვრო ))

კატას კიდევ კარადაში ისევ არ ვუშვებ და ისევ ყველა ჯერზე ღიმილით მახსენდებამ ვერას პროტესტი : - ბარემ ნიშანი დაუდგი კარებს- ოთახში კატების შემოსვლა არ შეიძლება :დ

რა კითხვა იციან? როგორ არ იციან, საოცრად ყოჩაღი გოგოები არიან ^_^ კაპაც და ლილიკოც.

ცუცუნასი და თებეასი არ იყოს ზემოდან , სხვა ყველა ჩვენს ოთხფეხა მეგობართან ერთად, ზოგი რომ ცისარტყელაზე გუშინ წავიდა და ზოგი გუშინზე უფრო გუშინ, თუმცა მაინც რომ ყველა დღე დღესასწაულია, გარდაუვალი შეხვედრების მოლოდინებით.

იმდენი რეალური და ირეალური ფიქრი, ამერია ერთმანეთში, რომ კარგად ნაზელ ტორტის ბისკვიტს ჰგავს, მთელი ისტორია, ოღონდ ისეთს რა , კარგად დანამულს და გუშინდელს, უფრო გემრიელს ^_^

რადგან ყველაფერი რაც წინაა, ნამდვილად იმაზე უკეთესია, რაც უკან დარჩა, ჰოდა რაც უკან დარჩა - იქ ძალიან ძალიან ბევრი ლამაზი ამბავი იყო და ისინი სანაგაოსთვის მენანება - ცოტა ძალიან.

ამიტომაც მოგონებების ფერი ჰქონდა ჩვენს ტკივილს, მაგრამ შიშნაძლევებმა ერთმანეთის ენა ვისწავლეთ.

და ზოგჯერ უტყვად , ერთმანეთის ძახილი გვესმოდა, შორი სივრცეებიდან.

და რადგან ჩვენ შორის ყველაზე ძლიერს, სიყვარული ერეოდა - სიყვარული დავამარცხეთ. არ ვეომეთ.

მივიღეთ და ცხოვრება გავაგრძელეთ.

კიდევ უფრო ბედნიერებმა.

კიდევ უფრო დიდებმა.

კიდევ უფრო სავსეებმა მზეებით და დე ვიტამინით ^_^

ზაფხულია.

ისე, როგორ მაინტერესებს - მართლა ეგეთი საოცარი ბავშვები ხართ თუ მე გიყურებთ ესე ზედმეტად აღმატებითში? ^_^

ვისი ხედვა ვის თვალშია?

ჰაი ოლლ, დებილების სკოლა აკადემიავ!

ცხოვრება, მშვენიერია - ჩვენ ყველანი უფრო.

ყველაზე დიდი გამარჯვება - საკუთარ თავთან მოგებული ომია.

ომი კიდევ მხოლოდ - "სიკეთისთვისა და მშვიდობისთვის "

შემოდგომისათვის....

და ბედნიერებისთვის .

შენ, რომ რაღაცას მიზრდი მე თვითონ გავიზრდები მანამდე, იმიტომ რომ შე რომ ჩემი გაზაფხულის ყვავილი იყო- შენთვის უნდა მცხელოდეს.

კაკლის ჩრდილში კიდევ , ცხოვრება 100 წლის წინაც გრილავდა და ახლაც არაა ურიგო ^_^

აგერ მე - აგერ ვირის პატრონი :დ

[gvirilagogo94]

დღეს შენზე არა, დღეს შენთვის დავწერ.

სადღაც, სადაც მზის სხვითა ათინათების ტრაექტპრიების დიაპაზონები უნდა განგვესაზღვრა, კუსი ტონალობაში, დასთა ხმას და ჩიტთა ჭიკჭიკს ერთად ვუსმენდი.

მოვდიოდი, რა - სამსახურში და წუხელ, მკვდარივით, რომ დამეძინა, დილას - შვიდის ნახევარზე შემოსცხო მაღვიძარამ, განგაშის სიგნალი.

უმშვიდესას, ნელა და აუჩქარებლად გავემზადე, ამ თავის ჩაის სმის ცერომინალითურთ, ოღონდ მაკკოფეების შეფარდებებში რა.

ჰოდა , მეთქი მოვდივარ - ქვეყანა ჩემი მგონია, ცა ქუდად არ მიმაჩნია დედამიწა ქალამნად და

15 წუთი, მომრჩა ლიმიტში.... მეთქი მოვედი , ვაშა ... მოვსწევ, ხელფასის დღის პრაზნიკი გვაქვს ისა ესა , ჰოდა მეთქი ბარემ მაინც იქიდან აქედან უნდა შემოვიდე, არ გავიჭიჭინებ თქვა და

გაიკვირვეს, ქალოო გაიკვირვეს აქედან რატო მოდიო....

რიავიცი, მეთქი ერთი წელია, 10 საათზე მოვდივარ :დ

დღეს თუ არ უნდა მოვსულიყავი, ამ დროს კი არ ვიცოდი, თან მართლა არავის ჩავუყენებივარ საქმის კურსში.

ჰოდა დღეიდან აწი ვიცი, რომ .. 10 ზე ცვლა უნდა მქონდეს, კონკრეტულად გადაბრებული :დ

თამჩო სავარააუდოდ, სტუმრებს აცილებს და ზეგ კი ვნახავ და რომ არ დამავიწყდეს, ხვალე მეზარება მაგაზე ფიქრი, თუმცა დილიდან გაოგნებული დავდივარ :დ

თან აი წინა , გამოცდილებიდან გამომდინარე - შეგნებულად არ მიხსენებია - დაგვიანებაზე - ერთი სიტყვა საერთოდ, რომ ან აი გავერკვევით ერთმანეთში, ან დაგელოდები - დამელოდები ისა ესა. მეთქი ნუ შევხედავ, მესამე შეცვლაში, 2 დღეში ადამიანი ორჯერ მოდიხარ, ერთხელ 15 წუთით ადრე, მეორედ 10 ით , მერე ნახევარი საათით აგვიანებ და იმის იქით კიდევ 20 წუთით

რა მაინტერესებს იცი? შენი დრო დრო თუა, მე კი მაქვს ჩემი დროის ათვლის სისტემა, ჩემი დრო დრო რატო არ არის? ))

8 ქილა კოკა - კოლისა და შპაგატებში ჩაჯდომის დიაპაზონის სიდიდს ასპექტში.

ეგ სამსახურის. აღშფოთება,

მერე იქით პირადის აღშფოთება მაქვს იმხელა - ვისი ვისაშია ჩემის თვითონ ვერ გავიგე.

აქეთ, მაინც თამარამ მითხრა - დიდი არეულობების სეზონიაო და

მოდი და უთხარი არა ხარ, მართალიო :დ

ნანასავით კარქმოტყნულლია ესეც "დ რო იტყვის რო ეგრე იქნება ეგრეა და ჰა "დ

ნინო უნდა მოვიდეს, კიდე ხვალ და ეს მგონი გაჭიჭინებულ დედათა კლუბია რა :დ "ძნელად აღსაზრდელების " მარტივ დიაპაზონში.

თან აი გავარტყი სოპრანოს კლანს, თავის განშტოებებით,

რომ ჩამოჯდე, წესიერი მთქმელი და კიდევ უფრო წესიერი მფიქრებელი, ჰა და ჰა დაგათენდეს.

პირდას ავარიდე თავი . არადა არ უნდა ამერიდებინა წესით.

თუმცა, აბა ვისი წესით? ))

მე რა მინდა . მე რა მინდა და სამი კილო პეჩენია :დ

მნიშვნელოვან თარიღებს ვიხსენებდი კიდე და ვაწყობდი გეგმებს ცხოვრებისეულს, ბუღალტრები იყვნენ მოსულები და ითვლიდნენ

ჰოდა 70 ლარიდან 600 რომ გადმოვედით, კამფეტების ხარჯიანად

ეგ გამიხარდა.

ნახე, ძალიან სამწუხაროა, რომ სხვადასხვა ასპექტში სადაც უნდა განვიხილო, ის რასაც განვიხილავ სხვადასხვა კუთხემდე , ერთსა და იმავე ათვლის წერტილამდე მიდის. აი მართვის მოწმობებზე, რომ ვსაუბრობდით ადამიანები.....

ეს კიდე , დღეს 32 მაისი რომ დავინიშნე თან, ის ამბავი არ უნდა გამომრჩეს, ოფიციალურად -

გაზაფხულის ბოლო დღე არის

ხვალ ზაფხულს, რომ ვიღვიძებ ხოლმე , ისე გაღვიძებული უნდა შევხვდე . მანამდე სახლს მივალაგებ, იმის მერე - ივნისის დასვენების დიაპაზონს დავგეგმავ და

მერე მე , ძროხა - უკანა ეზოში პლანები და წინა ეზოში პამიდორები შევხვდებით ერთმანეთს ))

უყოჩაღესი - გოგო ხარ თინ.

ხვალე ნინო უნდა ვნახო.

[gvirilagogo94]

იჰრიდი.

რაღაცას, ვფიქრობდი. ფიქრებზე მქონდა გაშლილი, ფიქრის დიაპაზონთა ფართე ასორტიმენტი და სულ რიგ-რიგობით და რიგის შეთანხმების გარეშე, გადმომყავდა მოგონებათა სკივრიდან ერთმანეთზე უფრო, კარგი ადამიანები, რომლებზე წერასაც, ჩემ ღრმად პატივცემულ თავს, შევპირდი ერთ მშვენიერ დღეს.

ისე, ეგ ერთი მშვენიერი დღეც და ის წინა მშვენიერი დღეც. მაინცდამაინც გაზაფხულზე იცის ხოლმე.კარმასავით აჩემებული და კარმასავით დაჩემებული.

ჩემს ბლოგს სიყვარუი ჰქვია. გვირილა გოგოობასთან ერთად და მოგონებათა სენტიმენტების, ნამსხვრევებს ინახავს.

ახვეტილებს ერთიანად - თავის აქანდაზებითურთ.

რამდენი თემაა.

ყველა ერთმანეთზე მძაფრია და ყველა ერთმანეთზე უფრო საინტერესო, სასიამოვნო კი , მაინც

პრიორიტეტების მიხედვით ნაწილდება (ჩემთვის პირდად)

"პრიორიტეტ დაულაგებელმა ხალხმა წამშალეთ"

პრიორიტეტ დალაგებულებმა - თქვენის პრიორიტეტების რიგითობის პრინციპი გამიზიარეთ, როცა მე ამნის მოსმენის სურვილი და თქვენ გაზიარების საშუალება გექნებათ. (ეს ისე, ცნობისათვის )

მე წავალ, ჩემს ბოზ მამიდას მივხედავ და საკუთარ პრიორიტეტებში, ისედაც გარკვეული- გადახარისხების ამბებს , გავარკვევ, დაჯამებების შემდეგ.

ჰოდა, ახლა , ის მოცემულობა იყო, აი სადაც რომა რომ {დ

ჩემი ბლოგის სახელს რომ შევუჭიჭინე.

სიყვარული იმ თავითვე და დასაბამიდანვე, პრიორიტეტში დგას.

იმიტომ რომ ფუნდამენტია. აბსოლუტის არსის რაობაა.

თემა კიდევ, მართლა ძალიან ბევრია.

აი დროის ხარჯვა კიდევ, რესურსის გაქნევაა. თან ყველაზე ძვირფასის.

მადლი, უფალს ჩემი ფუჭად გაფლანგული დრო, სულ ლენონის დიაპაზონში მაქვს გააზრებული.

ახლა. იმაზე მინდოდა დაფიქრება, სიყვარულის ჩაჩოჩების პრიორიტეტი, რამდენად რელევნატური იქნებოდა და...

თუ ჩვენ არა, მაგ ცხოვრებაში ჩვენზე ძვირფასი რა ჩაატიეს, პასუხს, თუკი ოდესმე გამიზიარებ, აუცილებლად გაგიგებ )თან მეცოდინება და .. თან მანამ სანამ აუმოხსნელი მაინტერესებს,

აგერ კიდევ, რამდენიმეა ვინაც რომ, შენსავით ჩააჩოჩიალა პრიორიტეტბში.

ჯერ ჩემ თავთან , ის კითხვა მაქვს , სადაც რომ შეკითხვები აღარ მქონდა.

ახლა ისევ კითხვა დამებადა.

პრიორიტეტების რიგითობის დიაპაზონი?

ნების თავისუფლება.

სასწაულების რომ მჯერა ეგ ჩემი ნების თავისუფლებაა- იმიტომ რომ ვრსებობ მე კიდევ თვითონ სასწაული ვარ და ხეპრეებს სად გიმტკიცოთ , მეზარება )

შიშის შიშზე ვფიქრობდით მე და ჩემი ოცდაცცხრავე (დავრასსკლადდით, სხვათაშორის)

ეხლა კიდევ , სიყვარულით თუ უსიყვარულობითის , პლიუსები და მინუსები უნდა ჩამოვწეროთ,

მანამდე კიდევ, სანამ გვიყვარდა, როცა გვიყვარდა და როგორც გვიყვარდა, პლუსების სასარგებლოდ ერთ ცალ ფუფუას უნდა შევუფარდოთ?

რავი, ფუფუასაც ხო გააჩნია,

ეგ კი არადა, სიცოცხლე იყო თვითონ ბოლო სერიაში გვიანი სიყვარული კი, არა

თუმცა მაინც, სულ სხვაა სიყვარული უკანასკნელი , როგორც ყვავიოლი შემოდგომის ხშირად პირველს ჯობს.

დასაბამიდან მოვდიოდით.

ჩვენ შორის ყველაზე ძლიერი ლევიოფანმა შეჭამა.

ემსუყა ლევიოფანს და დასაბამში დამაბრუნაო გაიფიქრა.

სად იყო და სად არა, იჰრიდმაც გადმოაჭენა, მელნით მოთხვრილი ფურცლის კიდიდან და შეხვდნენ ერთმანეთს:

მთაც და მუჰამედიც.

ალიც და კესანებიც ერთად აყვავდნენ, მოსეს მაყვლის ბუჩქთან ერთად.

ნინოც, მოდიოდა მთებით და ღრუბლებში ოკეანეებიდან ამონასუნთქი შავი ოქროს ორთქლში თეთრ ოქროთა ცრემლებად ქცევის დიაპაზონებს ეფარდებოდნენ , გაქვავებულთა შეფარდებებში.

ქვები კი ხევებსაც იჩემებდნენ და სუნთქვითაც სუნთქავდნენ, ადამიანები კი მაინც უსულოებს ვეძახდით.

და რადგან მცენარენიც სულიერებად ითქმიან., ვაჟაც ეყო ეპოქას.

დღეს ჩიტს თხილი ვაჭამე - ჭამა.

[gvirilagogo94]

ოლა. თინ, 2024 წელია. ცხოვრება მშვენიერია და შენ ისევ უფრო.

26 აპრილია.

ძალიან , კარგ ხასიათზე ვარ და კიდევ უფრო კარგზე ვიქნები, ოდნავ მოგვიანებით )

დათბა და გაზაფხულმა - ზაფხულის მიმართულებაში გადაინაცვლა.

პონები ისევ ცისარტყელებს კუკავენ )

ქვეყანა ისევ თავზე გვენგრევა. მაგრამ მარადიული , ნგრევის და შენების - აბსოლუტის - მოცვების და მოცხარების შეფარდებებია.

აბა - ალუბლებიო?

კაპუჩინოს, თეთრღრუბელა ქაფებს - პოლიეთილენის ჭიქაში - განქარვებული ქარვების ნაქარვალი ემატება ზევიდან და პატარა , მეწარმეები - ყვავილებს ყიდიან - 4 ლარად )

ოღონდ, ლარი და ოცზე ვთანხმდებით და ლამაზნაწნავებიანი გაზაფხულის ბალღები - მეორეს საჩუქრად გვჩუქნიან )

ქალაქში, რომელსაც მაისის ქუჩაც აქვს - სხვადასხვა ემმოციურ სპექტრს ვიმშვიდებთ ადამიანები.

მერე, მოვდივართ და გზად, ხან ქვათახევი და ხან უფლისციხე ერთად გვახსენდება.

ის კი არა, მარაბდა და რუის ურბნისი , ტივტივდება მოსახელე თინათინებთან ერთად.

უცნაურია გონების ხვეულები და ტრამვები საინტერესო.

ტაქსას ტაქსა ჰქვია და იემენი.

ჰქვია არა- ერქვა თურმე.

და მაინც, რომელი სამყაროსელი ხედვა უფრო ჭეშმარიტია, სადაც დუმბაძე თუ სადაც კარლი.

ილუზიების რეალურობის მიჯნა - სადაც პარალელურ რეალობაში თან ვართ და თან არ.

სადაც გვჯერა და სადაც უბრალოდ, გვინდა რომ გვჯეროდეს.

დეფინიციები, შეგრძნებები, ემოციები.

ყველაფერი დროებითია, ყველაფერი გაივლის.

მთავარია გონის თვალი არ დახურო.

მთავარია, ვექტორი - რომლის კუთხის ტრაექტორიიითაც სამყაროს აღიქვამ /

იამზემ - ფერადკანიანი გოგოა, კი ზანგი, მარა ასე ითქმისო და ნო რასიზმო , გავუსლოგანეთ )

მაინც, რომელია შენი სინდისის ხმა?

სადაც ჭეშმარიტება თუ მხოლოდ - მაძიებელთა . სურვილი

ლოგოთა და ლოგოების ზედ თავის ლოგოსებთან ერთად.

რომელია აი ის სიტყვა.

არსს, რომ არსებითად - მნიშვნელოვნად აქცევს?

[gvirilagogo94]

ddd

[gvirilagogo94]

[gvirilagogo94]

edd

[gvirilagogo94]

2 წელი გავიდა.

დრო , დროზე ჩქარა, რომ მიჰქრის ის ამბავი და კიდევ აგერ, თამბლერის დაბადების დღე მაქვს, კიდე ცალკე აღსანიშნავი და ცალკე, დასამახსოვრებელი.

2024 წლის, 7 აპრილია. აპირლი საერთოდ, ლამაზი თვეა, თავის წვიმებაინ- ცისარტყელებიანად.

დროის ფენომენი კიდევ უფრო წელვადი გახდა - ვიდრე აქამდე.

ელვის სისწრაფე აქვს "აბაროტებს " აღებული არადა კუს ნაბიჯებით, მიბაჩუნებენ თითქოს, თავ- თავიანთი ცხოვრებების გზაზე.

ეს ბლოგიც, ცხოვრობს თავისთვის, აგერ უკვე ორი წელიწადია, სულ არ უჭიჭინდება აურა, იმის გამო, რომ ლამისაა ნოუთად იქცა,

უფრეთენზიოაო, სიყვარულიანი. ნამდვილი და ჩემი და საჩემოდ. მნიშვნელოვანი, რომ არ უნდა დამავიწყდეს და გამომრჩეს, ოღონდ ეგაა, ხანდახან ის მეტაფორები, რომელიმეს მაინც კიდევ უნდა გავუზიარო, ე მანდ "ნიჩაინად" ახალი "გაზლაითინგები, რომ არ შემომაპარაონ, მერე კიდე უფრო "ვინცხა-ვინცხებმა" და ვიღაც ვიღაცებმა.

აი, ძალიან მახსოვს, კრასულას ამბავი და იმ სიყვარულის ამბის, კიდე ზემოდან, დანიშნულება რომელიც ჰქონდა აქაურობას.

~

უმეტესად, სარკე და საკუთარი ნაწერი მამშვიდებს ხოლმე, ოდნავ ჩემი მეგობრებისნაირად.

ხვალ ნუცისთან უნდა გავიდე , და აი ახალი და ღირსშენანიშნავი, თამბლერუკას დღადაბადღების დღე და ანნას და დადას სტუმრობა , იქნება.

დადა, იმხელაა უკვე, ანნა რომ იყო, ე მაშინ, ე სულ თავიდან და ეგ კიდე ცალკე, ისტორიაა, თავისი ცხრავე მზით და ცხრავეთვალით, ჩვენი ბავშვებიანად

<3

ხოდა, ესეც ჩემი ბაიკოა, ჰოდა - იმიტომ კი არა , რომ იმიტომ კი არა, რომ ჩემია - ზუსტადაც იმიტომ რომ ჩემია, ვულოცავ ჩემს სიყვარულს და თქვენც შეგიძლიათ მიულოცოთ, თუ არ მოიულოცავთ კიდე - დარდი გვექნება რას ამბობთ <3

მაგრამ მაინც...

[ilusion-of-schizophrenic]

- სიტყვები რომელიც ადამიანს ჰაერივით ჭირდება 🌚🌟

[gvirilagogo94]

ამ სამყაროს ფერებით. იმ სამყაროს არსებით. პარალელიპიპედი. აზმები და ასხმები.

კივილები ყელამდე, ყელს მომდგარი ხროტინი.

დასტად დასტაქარები. ფრიალი და პოტიკი.

ჩხუბთა დიდი რღვევები, წრეთა დიდი წრედები.

ყველა გადავლილია, ძველი გზების ხედები.

ნაცნობი დაკრძალვები- ცუდი პარალელები.

აღმოჩენა სიახლის- განძის მცველი გველები.

ბეჭდები და სოლომონ. ისევ ჩემი მეფეა.

გადაუვლის ტკივილი - თინას,

როგორც მედეას.

მზისპირი და მზისგული. დარის დარში კარია.

ახლა ისევ ღიმილი - დარდად ვეღარ მცალია.

მოგონებს ფერებში - აკრილები ყელამდე.

ისევ სხვა ტკივილია, ის რაც იყო შენამდე.

არსი შეუცნობელის - შეცნობა და ბინდები.

ისევ დასასრულია, ისევ ვნების ხიდები.

სასრულების საწყისი- საწყისების სასრული.

ყველა ერთად ამბავი.

ციცქნა - მერე ზრდასრული.

არსია და ქარების, ქართა ფერის აფრები.

მზის ქორწილის დისკოში...

ბევრი კონიაკები.

ყველაფერი გაივლის. სტილისტიკაც ჩემია.

ზღვაზე, ისრიმისფერი - მომინერვო გემია.

ელიან და არსაით . არც ხმა აღარც ძახილი.

რამდენია ძვირფასო, ღამე კენტად დათვლილი?

მოლოდინის რეჟიმი. რეჟიმები მძიმეა.

ამბობდი და ამბობენ , რომ არ უნდა მიგნება არსის ყოფის რაობას.

მოგილოცე ძვირფასო -

მორჩა პატარაობა.

[gvirilagogo94]

იმაზე , მნიშვნელოვანი რაღა უნდა მომხდარიყო, რაც თავისთავადად მოხდა და რასაც გვერდი ვერასდროს და ვერასდიდებით ვერ ავუარეთ და მაინც.

ვერ მჯერა და არ მგონია , რომ რომელიმე ამბავს, მიზეზსაფუძველი არ ჰქონოდა.

ყველაფერი ასე იმიტომ მოხდა, რომ ასე უნდა მომხდარიყო.

დუმილი ისევ ოქრო იყო რჩეული და გრიგოლაც სადღაც, მე-9 კლასის ქრესტომათიიდან გვახსენდებოდა, აღარც ისე ახალგაზრდებს და ჯერ ვერც მთლად დაბერებულებს.

კინოფირივით გაწელილ ცხოვრების, დამღლელ კადრებს შორის, რამდენი მზისფერი და მზის სადარი ერთდროულად შეიყარა, ავდრისღრუბლის მოიამნისფრო ნაპერწკლებში.

ყველამ ყველაფერი იცოდა. ყველამ ყველაფერი იცის.

შენ კიდე ზიხარ, შენს ინფორმაციულ ვაკუუმში და ცხოვრება შენი გგონია. მოდი და ნუ დაგწყდება გული.

ეგ კიდევ არაფერი, გახვალ და სად მიდიხარო - მოგაძახებენ.

სისტემა კიდე, არც არასდროს დაინგრა და ვერც ვერასდროს მოვეშვი.

საკუთარი თავის ცოცხლად ჭამას, და მაინც.

გამვლელების ეჭვშეტანილ რიგითობებს შორის. უეჭველად ასახული შეგრძნებებია. ყველა ნამდვილი, ყველა ჩემი.

ისევ ქაოსია და ყუთის ამბავიც ისევ ისეთი ვრცელი და პაწაწინაა.

ოღონდ ისაა, დღეს უფრო მარტივად მისამართდება ნაგვის ბუნკერის მიმართულებით.

მზერით არსაით.

მიმართულებით მზისკენ.

მზის გულიდან დედამიწამდე.

ჩემი ბავშვობის დროინდელი, რვეულები ამიმეტყველდნენ.

[gvirilagogo94]

და სადღაც, ვერ დასმულ წერტილებს შორის, მძიმე ამოსუნთქვას მოჰყვება, შენი ხმაური , ზღვათა ლანდებივით უჩინი და შენი მისამართივით, შორეული და ზმანებული.

ზმნათა ლანდებში, ადიდებულ მდინარის კალაპოტს, ჩამოჰყვება კიბით მენავე.

ცხელ ქვიშის ქარებს აალებულ , გრძნობის კიდეში, თეთრ ქარაგმებად გველეშაპის თავებს დავხატავთ.

შენ - შენს კედელთან, შენი წილი სიმარტოვით, ხედავ იმ ნახატს, გახმოვანებულ ბგერებში რომ კართა წყებაა.

კართა ლივლივი , იისფერი გრძნობის კიდეში.

სადღაც აწყვეტილ მარგალიტთა მდუმარებაში, მარმარილოთა ღაღადისს, ასკდება ატმებს, შენი კაბები ყველა ჯერზე, კეცვით მრავალგზის.

შავ კუნაპეტში, გაფანტული გვირილებია და აცრემლებულ საძოვრებზე, თეთრი ძროხები - მამაჩემია, დასიზმრებულ შავი ნაბადით.

დგანან მწვერვალთა, რიყეებზე ქვები - არწივნი.

მდინარეები ედინებიან ედემის ბაღის.

ნიაგარაა, ვერ გადმოღვრილი თითო აბზაცი.

ბზარის კიდეა, ფიროსმანის ქუჩის აცდენით.

კომპასებია, არწივებია, სამელნეები. კედლებს აკრული გამოხედვათ ჯარი უსივრცო.

სად

[gvirilagogo94]

[gvirilagogo94]

[mpandorabardottcompilationofmew]

⭑˖‎𐦍˖☽𖤓𓊈 Pandora Bardott 𓊉𖤓☾˖‎𐦍˖⭑