Born in 1962 in a Moscow Yakhroma, graduated from the Moscow School of Arts and Surikov Academy, worked in France, Switzerland, Cyprus, during the eight years he studied icon painting in the Holy Andronic monastery in Moscow.
His style is built on a combination of techniques of ancient icons, Russian painting of XVIII century, “World of Art and Russian Constructivism. Like the artists of the past, belts uses natural pigments, manually deleted the egg yolk.
“My paintings are distinguished by attention to detail and meticulous decorating a conditional Russian style. Other works are written in a different, more symbolic way. However, they have in common with the first accented by decorative: a careful selection of details, almost laconic, bordering on cheap popular. I tried to convey a sense of wonder, the unique experience of touching the mystery … ”
Lenses and cameras are the tools of the trade for a working photographer, but it is the field of optics, as it relates to human vision, that can carry with it multivalent symbolic possibilities for the artist. It can stand as a statement for our expansion of human knowledge and perception. It can also symbolize aspects of our weaknesses, thus leading to a greater understanding of the human condition. Are we prone to the same limitations as our trusty camera on tripod, held to the earth, seeing the universe from a fixed and single point?
His exploration begins in his attic studio. In it is a pair of slate blackboards; they are illuminated with a single window aided by reflecting panels. One of the boards is placed in the vertical plane, the other in the horizontal. A large-format view camera points toward their line of intersection and records chalk markings, combined with real objects. He employs a mixed media approach with found and constructed objects as sculptural elements, while using chalk drawing as a spatial tool. He uses Polaroid Type 55 film because it produces an instant positive (for proofing) and a high-quality negative for scanning and printing.
An animation short film based on Ádám Bodor’s short story called "Tanyai lány".
Three old ladies are sitting in a boat. A man is rowing. A girl is smoking on the rooftop. The family’s preparing for lunch.
Directed by Bálint Gelley Co-director Maja Szakadát Cast Zsolt László, Piroska Molnár, Franciska Törőcsik Produced by József Fülöp Screenplay by Bálint Gelley Based on Adam Bodor's short story Dramaturgy Rita Domonyi Original music by Márton Kolossváry Edited by Judit Czakó Sound Designer Péter Benjámin Lukács Tutor Zsolt Richly
The Tiger Lillies and Alexander Hacke - Mountains Of Madness
γράφει η Άννι Δαμιανού
Στις 18 του Αυγούστου το 2005 μια συνεργασία, βασισμένη σε κάποιες από τις ιστορίες τρόμου του "άρχοντα του μακάβριου", όπως τον αποκάλεσαν, H.P. Lovecraft, κάνει πρεμιέρα στο Βερολίνο.
Η συνεργασία αυτή, πρόκειται για μια οπτικοακουστική παράσταση με τον τίτλο "Mountains of Madness" και είναι μεταξύ του dark-cabaret συγκροτήματος The Tiger Lillies, του Alexander Hacke (κυρίως γνωστός ως μπασίστας του industrial συγκροτήματος Einstürzende Neubauten) και της Danielle de Picciotto, η οποία αναλαμβάνει τα οπτικά και σκηνικά αυτής της παράστασης.
Ο Alexander Hacke, ενδιάμεσα των τραγουδιών, αφηγείται τις διάφορες ιστορίες, μεταξύ αυτών: "The Rats In The Walls", "At The Mountains Of Madness", και "Cthulhu Mythos". Στο ξεκίνημα δένει την αρχή μιας ιστορίας με τη βιογραφία του H.P. Lovecraft σε ένα μονόλογο.
Αυτή η, κατά κάποιο τρόπο, χιουμοριστική και μελαγχολική παραγωγή - η λαμπρή φωνή του Martyn Jaques, το ακορντεόν και το κοντραμπάσο σε συνδυασμό με τα ηχοτοπία του Alexander Hacke - γίνετε μια νέα εμπειρία για τους The Tiger Lillies, όπου για πρώτη φορά συνοδεύονται από industrial ήχους.
Δείτε την πρεμιέρα του "Mountains of Madness"
διάρκεια: 1:04:10
O H.P. Lovecraft, γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου το 1890 στο Providence του Rhode Island. Η μεγάλη προσφορά του στην λογοτεχνία έγινε ιδιαίτερα γνωστή μετά το θάνατό του.
Η ζωγραφική της Τζένης Δρόσου μοιάζει με ποίηση, γι’ αυτο και τα σκίτσα της στα βιβλία του Γιάννη Ρίτσου είναι τόσο δεμένα με τις λέξεις του. Η γραμμή της διαπερνά τις εικόνες που περιγράφει ο ποιητής.
Θα σας παρουσιάσω έργα της μέσα από 2 βιβλία του Γ. Ρίτσου.
α. ΜΙΑ ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, Πάρνηθα 1937 (εκδόσεις Κέδρος)
Κοιτάξετε με πόσο απλές γραμμές σχημάτισε τα δέντρα, τα φύλλα, τον άνθρωπο που παίζει πνευστό. Είναι τόσο ευαίσθητη η γραμμή της μα σου προκαλεί δυνατά συναισθήματα όπως μελαγχολία, αγάπη για τη φύση και μία κρυφή μαθηματικότητα στο όλο σκηνικό, μέσα απο το χαρτί που επέλεξε για υπόβαθρο. Σαν να ζωγραφίζει ένα παιδί που είδε πoλλά, αυτή είναι η Τζένη Δρόσου!
Αυτό ήταν το βιβλίο που μου έδωσε την ευκαιρία να την γνωρίσω. Ήμουν λάτρης του Γ. Ρίτσου καθόλη τη διάρκεια των σπουδών μου στην Άθηνα μα αυτό το βιβλίο μου διέφυγε. Θεωρούσα πως η ποίηση είναι ποίηση και στέκεται από μόνη της, δεν χρειάζεται εικόνες, έτσι κατέφευγα πάντα στις πιο απλές σχεδιάσεις εκδόσεων.
Ένα απόγεμα πέφτει αυτο το βιβλίο στα χέρια μου σε ένα βιβλιοπωλείο, στη Λευκωσία πια, όπου χάζευα ελληνική ποίηση αναπολώντας την Άθηνα. Τότε ήταν που λάτρεψα την Τζένη Δρόσου. Με άγγιξε η συνεργασία της με την ποίηση του Γ. Ρίτσου και είπα πως ναι! Όταν οι ενέργειες είναι στα ίδια μήκη κύματος μπορεί να δέσει η ποίηση με τη ζωγραφική. Χωρίς προσπάθεια, χωρίς ανασφάλεια, χωρίς καμιά αμφιβολία και να μείνει εκεί για πάντα.
Εδώ είναι σαν να γράφει, σαν να ξεκίνησε από αριστερά και πάει χωρίς να σκέφτεται, απλά απεικονίζει όσα νιώθει, όσα βλεπει. Κάπως έτσι φαντάζομαι και τον Γ. Ρίτσο χρόνια πριν, να γράφει.
Έχω συγκινηθεί πραγματικά με τον τρόπο που ζωγραφίζει εδώ τα πουλιά. Χρειάζεται να είσαι γνώστης της γραμμής σου για να το κάνεις αυτό. Δεν είμαι καν σίγουρη αν κοιτάει το χαρτί την ώρα που ζωγραφίζει. Την φαντάζομαι να χάνεται στη ζωντανή εικόνα που έχει μπροστά της και για κλάσματα δευτερολέπτου να σκάει μια ματία στο χαρτί. Σκιτσάρει με μία αθώα θηλυκότητα χωρίς να κρίνει το έργο της. Ρέει μέσα στη στιγμή, δεν την χάνει με τίποτα.
Κοιτάει... ακούει... νιώθει... αναπνέει, τραβά γραμμές και υπάρχει στο παρόν, την λατρεύω.
βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, 1928. Σπούδασε ζωγραφική κοντά στο Γ. Τσαρούχη (1954-1959) και υποκριτική στο «Θεατρικό Εργαστήρι» του Β. Ρώτα (1947-1949). Η θεματογραφία της περιλαμβάνει τις ενότητες: Ημερολογιακές Σειρές, Διάλογοι, Συνάντηση με φίλους, Ταυρομαχίες, Τοπία, Χειρουργεία, Σημειώσεις. Η ζωγραφική και η χαρακτική της κινούνται στα πλαίσια μιας εξπρεσιονιστικής κατεύθυνσης, στην οποία παλιότερα υπερίσχυαν τα λαϊκότροπα στοιχεία.
για τη στήλη “Θηλυκή Παροχή" γράφει η Χαριτίνη τόση δα
εικόνα: Nan Goldin “Nan one month after being battered” (1984)
Να γδυθώ-
Πρώτα να κατεβάσω την κουρτίνα
Να βγάλω την κόμμωση
Την κόμη
Τον μώλωπα
Το αίμα από το μάτι
Το κραγιόν Destick the lipstick
την λάμψη της επιφάνειας
τα εικονοστίγματα
τη διάφανη ταινία της επίστρωσης
τις στρώσεις μία μία του χαρτιού
το υγρό διαβροχής
να μείνω λίγο ανέπαφη στο stop bath
κι ύστερα ν’ αποτινάξω
τα υπολείμματα στο διάφραγμα
την ελαφρά πίεση του κουμπιού
τη δοκιμή της εστίασης
και τέλος
τ’ αρσενικό σου κοίταγμα.
για τη στήλη "Stendhal Syndrome" επιλέγει εικόνες και γράφει: Mami Wata
Landland is a very small graphic design & illustration studio in Minneapolis, Minnesota that was started by Dan Black, Matt Zaun & Jessica Seamans in early 2007.
The Landland studio doubles as a fully-functional screen-printing shop, mainly focusing on producing art prints, posters for touring bands, and the occasional record sleeve, t-shirt or book project.
We make these things with computers and scanners and photocopiers and drawings and fun printing techniques and whatever we need to use to get the job done. We've also launched a publishing arm of sorts (called "Landland is Not a Record Label") for releasing limited-edition records and short-run books. (...read more)
ovvero "stamattina alle 10 in via dei Fiori nella nota casa di tolleranza..."
Σκηνοθεσία και Σενάριο: Lina Wertmüller
Ηθοποιοί: Giancarlo Giannini, Mariangela Melato, Lina Polito, Eros Pagni
Παραγωγή: 1973 - Ιταλία, Γαλλία
Ο νεαρός Τουνίν βλέπει σκοτωμένο από τους φασίστες τον αναρχικό του φίλο. Λίγο πριν, ο φίλος τον είχε επισκεφθεί στο αγρόκτημά του, του παρέδωσε μια βαλίτσα και αναχώρησε κοροϊδεύοντας το Μουσολίνι. Βρισκόμαστε στην Ιταλία, αρχές της δεκαετίας του ’30.
Ο Τουνίν καταφθάνει στη Ρώμη, σε ένα αριστοκρατικό μπορντέλο όπου τον υποδέχεται με χαρά η εντυπωσιακή Σαλωμέ, λέγοντας στις υπόλοιπες πως είναι ξάδερφός της. Στην πραγματικότητα πρόκειται να τον βοηθήσει να δολοφονήσει το Μουσολίνι, αφού και η ίδια είναι ορκισμένη εχθρός του. Ο Τουνίν είναι ένας απλοϊκός άντρας, θλιμμένος και λιγομίλητος, με μάτια σαν κυνηγημένου ζώου, που χωρίς να έχει προηγουμένως σχέση με την αναρχία, αποφασίζει να ολοκληρώσει αυτό που δεν κατάφερε ο δολοφονημένος του φίλος. Η Σαλωμέ έντονη προσωπικότητα, έξυπνη και αθυρόστομη, κατάφερε να συμπεριλάβει στο πελατολόγιό της τον αρχηγό της αστυνομίας του Μουσολίνι ώστε να γνωρίζει τις κινήσεις του. Κανονίζει μια εκδρομή με αυτόν, κοντά σε μια πλατεία που θα κάνει ομιλία σε 2 μέρες ο Μουσολίνι και παίρνει μαζί και τον Τουνίν για να δει το σημείο. Μαζί είναι και μια από τις άλλες κοπέλες του μπορδέλου, η μικρή Τριπολίνα, που ερωτεύονται αμέσως με τον Τουνίν.
Είναι μια ταινία που κρατάει συνεχώς το ενδιαφέρον, με ωραίους διαλόγους και πάρα πολύ καλές ερμηνείες (ο Giancarlo Giannini κερδίζει βραβείο Α’ Αντρικού Ρόλου στις Κάννες το 1973). Οι χαρακτήρες αυθεντικοί άνθρωποι, που μέσα από την ηρωική τους προσπάθεια, αυτό που τελικά κερδίζει είναι η συντροφικότητα, η συμπόνοια και η ανιδιοτέλεια. Εντυπωσιακές οι σκηνές στο μπορντέλο, πολύ θεατρικές, με πλούσια διακόσμηση και τα κορίτσια με τα ζωγραφισμένα φρύδια να κινούνται και να φωνάζουν όλα μαζί. Ο δημοσιογράφος Niccolò Rangoni Machiavelli γράφει για την ταινία:
Μια ποιητική που εξευγενίζει την αθλιότητα, το σαρκικό και το λαϊκό, μεταμορφώνοντάς τα σε κομψά οράματα της δημιουργού.
Ειδική αναφορά να κάνουμε στα δυο τραγούδια που ακούγονται στην ταινία και άφησαν ιστορία: το Canzone arrabbiata του Nino Rota, που γράφτηκε αρχικά για το “Fantasmi a Roma” του Antonio Pietrangeli και είναι πια ένα από τα πιο γνωστά αντιπολεμικά τραγούδια. Ασύγκριτη η αρχική ερμηνεία της Anna Melato, αδελφή της πρωταγωνίστριας. Το δεύτερο είναι το υπέροχο Mare maje (Amara me), ενός πολύ παλιού ιταλικού τραγουδιού, το θρήνο μιας χήρας. Δεν υπάρχουν στοιχεία για το συνθέτη, ο Nino Rota το ενορχήστρωσε και το τραγουδά επίσης η Melato. Η σκηνή που ακούγεται στη ταινια:
Ολόκληρη η ταινία.
διάρκεια: 01:59:53
Στο διαδίκτυο υπάρχει μόνο με ρουμανικούς υπότιτλους:
origamiaround
gracieabrams
izzy806
snowghoul
ellievsbear
pixelskylines
blakekathryn