Haffablogg

[haffablogg]

I’m writing to write, I feel like I’m falling apart again, It’s been so may times now that I know I’m not actually. still.... I hate it. All thoughts are just cascading in my mind and heart and none stick none make sense, like being bombarded by hail. It even hurts to be writing here right now, something about humility and humiliation and truth and non-truth. Nothing makes sense, what so ever.  Trying and trying for “normality” whatever that means, to live in this world where there are no laws except those made by those who profit from them to suck the life out of those who don’t.... this is what I’m supposed to strive for and desire. To live this empty life to live a slightly less emptier one, but rest assured whatever fills it will be the life from another, it wont be mine own. This system makes us vampires to each other sucking the blood out of those weaker? poorer? less fortunate. Birthright is the main gene of being here. Who are you and where are you from pray tell? I’ll tell your fortune from that. Fortune tellers of wallet and blood. Gold and blood is it? No not anymore, gold isn’t even our current currency, it’s pixels made up by number wizards. Alchemical creations out of thin air and fuck farts. This is an episode, have no doubts about it, this is just me spewing whatever I need. I’m squeezing the metaphorical zit that is pressing onto my life. This pus of hatred is all just decomposing hope, dreams and magic. I really thought for such a long time that life actually was something interesting and exciting.... I wonder if life would be easier if our parents would actually tell us “no honey, don’t think you can do this, there are only a select few who are allowed and they are born to it.... whether they want it or not.” THINK there’s a person out there with the possibility of my dream but they don’t do it.... they were born to the option but no.... they just don’t.  I had a fantasy, this is back when I slit my wrists (mildly) and dreamed about a meaningful death (I had realized a meaningful life was a stretch of hope), I wished for some kind of magic that would turn me into a conduit of feeling. That somehow I could collect within my being all the devastation, hatred, hurt and anger living in the heart of people and I could gather it all up inside me until I exploded. And it would be no more. I hoped it could be true so much that I cried.... This image of myself exploding from hatred has been such a strong image that it has followed me for 13 years now.

We live in a make-believe system. I hate knowing it and I hate others not knowing it. It does not make me feel superior to know it. Because 80% of the time I really wish I could simply conform and be in it. I can’t.... why do I feel so stupid saying it? Why do I feel sooooo wrong. Why can’t I just be and be and be? Why is it so hard to exist and to contribute? why can I not stop being selfish and angry? WHY WHY WHY? I hate this being. My life is just one endless grey with a sparkle of color and dips of brown.... I don’t understand. I don’t understand the meaning of being. Do you? I have to stop this brain fart now.... that is all. Bye.

[haffablogg]

The system of being, or being of system.

I’m doing this in English, just for fun.

Have you ever felt that you had so many thoughts, so many thoughts overlapping each other like, I don’t know, something that blends in with each other so that you can’t pick a single strand from the flock?... I KNOW! Like candy-floss! Have you ever had thoughts that overlap each other like candy-floss?

I don’t know where to begin so I shall pick at random.

I have a thing with authority... I don’t like it. Never have, never will. I hate the idea of another human being telling me what I should and should not do. Because I am painfully aware that human beings, in general, don’t know shit. This is not to say that I know shit, because I don’t, I just think about a lot of shit. But I fucking hate when somebody behaves as if they KNOW, you know?

I’m also painfully aware that we are living in a system. Now wait, because this is important,  I shall google the dictionary definition of a system, hold on...

System [sis-tuh m] Noun -1. An assemblage or combination of things or parts forming a complex orunitary whole:a mountain system; a railroad system. -2. Any assemblage or set of correlated members:a system of currency; a system of shorthand characters. -3. An ordered and comprehensive assemblage of facts, principles,doctrines, or the like in a particular field of knowledge or thought:a system of philosophy. -4. A coordinated body of methods or a scheme or plan of procedure;organizational scheme:a system of government. -5. Any formulated, regular, or special method or plan of procedure:a system of marking, numbering, or measuring; a winning system atbridge. -6. Due method or orderly manner of arrangement or procedure:There is no system in his work. -7. The world or universe. 

I’d like to point at number 3 for my own reasons (mostly ‘cuz I don’t quite understand 4-6) 

[3. An ordered and comprehensive assemblage of facts, principles,doctrines, or the like in a particular field of knowledge or thought:a system of philosophy.]

We live within a system, a system of philosophy, it is called capitalism and it is widely regarded as the leading thought of economy at our point in time. We are capitalists, whether you like it or not. 

We live in a system run by corporations. It’s not even a secret anymore that corporations are the ones funding decisions made in parliament. It’s a universal fact. It takes money to run for congress, president, parliament or whatever the fuck you want. For gods sake it takes money to move, eat, drink, entertain yourself and it even takes money just simply to exist! We are capitalists, each and everyone of us! Deal with it.

But I have a problem, but my problem is not with capitalism per se, it is with our need for a system. And I would like to tell you why.

Think about all the people alive right now, at this moment. How many do we count? I don’t know, I have no idea... it is actually irrelevant, BECAUSE how old can any person alive be right now? a 100? 113? 145? 200?

200 hundred years is actually not a lot. It’s about half a % to all the time the human being has been alive in a familiar form. We have existed for more than 2500 years... I’m not a scientist, I don’t know. 

My point is, if you think about yourself and all the knowledge you yourself have, how many % of ALL human knowledge do you recon resides in your mind? Do you recon there is a human being alive that can actually contain all of this information? Do you think there is a human being alive that can retain 100% of all human knowledge? I’ll tell you right now that I would probably kill or maim myself to meet this person ‘cuz DO I have questions for that person!!!

We live within a system, where we have many individuals working together to create some sort of mainframe of being for us. People who tell us what to do and what not to do, but I wonder; do they know what it takes to be? Do these people have the knowledge to tell us what needs to be done, to be thought of, to be maintained?

I don’t think they do. I think that at some point in human history, we had the best and the brightest of us making our decisions for us but now we only have the most power-hungry of us making our decisions for us. 

They don’t KNOW. They have spent their lives trying to get in position of power! They haven’t wasted a moment to learn about the multi-faceted needs of a real world, of what the human being as a whole needs to accept, do or want to make to make a human civilization work. 

NO.

They simply haven’t wasted a moment for that thought.

We live in a system that was invented in the last revolution, I am not quite sure which one that was, the industrial revolution? The french revolution? Is there a monetary revolution? No, I don’t know, I am only 29 and I wasn’t alive back then. But what I do know is that I am a semi-young person, living at the dawn of a new technology that has revolutionized the world I live in.

And I have no idea what to do with myself!

We are at an age where we have technology that is metaphorically PUMPING information into our brains but only at our own discretion, we have ALL the information of human kind at our fingertips at any given moment, we have the potential to learn whatever we want whenever we want and do what we want with it when we choose to do so. But we don’t... And that scares the crap out of me.

Why does, the human being, being as “FREE” as we believe we are, being as good as we think we are and being so smart as we think we are, why are we stuck in a rut? Why are there not things happening in the real world that correspond with the IMMENSE technological achievements of our age? Why has my life not changed.... except in a capitalistic way?

I can buy technology that doesn’t last, to spend my time on mundane things while I go to school to learn things that will make me and others MONEY: If I don’t focus on making money then I shall pay dearly for that.

Believe me, I’m an artist, I know that I pay to make my life about other things.

Why are people still preoccupied with models? With “beauty”, with sex, drugs, rock and roll? Is it ‘perhaps’ because we live within a system, a system that is built for a certain thing? A system built to occupy it’s inhabitants with a certain empty “meaning”... is it perhaps because we are at a point of heavy evolution, where we have to actively SWITCH from one to the other because we are frankly at a point of evolution where we are self-aware? And self-responsible.

Do we perhaps need to make a personal decision, each and everyone of us, to move forwards. To realize that the system that holds us in chains, that tells us that some people deserve less than us and that some people are divine by inheritance is simply wrong. Can we evolve from capitalism?

I only ask because we have scientists. Have you heard of those guys? Hold on, I’ll find the dictionary definition of them... here’s the definition for science:

noun

-1.a branch of knowledge or study dealing with a body of facts or truths systematically arranged and showing the operation of general laws:the mathematical sciences.

-2.systematic knowledge of the physical or material world gained through observation and experimentation.

-3.any of the branches of natural or physical science.

.-4.systematized knowledge in general.

-5.knowledge, as of facts or principles; knowledge gained by systematic study.

-6.a particular branch of knowledge.

-7.skill, especially reflecting a precise application of facts or principles;proficiency.

The scientists of this world talk about many things, I have a few things that preoccupy my mind, for instance global warming. 

I don’t know about you, but global warming to me is the evil twin of capitalism. Every time I hear about one I think about the other.

-This- pretty much sums it up.

We live in an age where there is no one person alive that KNOWS what we are doing or where we are going, we have grand-parents and parents that had an idea and we are following them or we have grand-parents and parents that had NO idea at all where they wanted to go, but for some reason we are going, full throttle in the same direction that the instigators of capitalism wanted ( a 500 year old philosophy mind you.). We are behaving like zealots! Economic-Zealots! Power for Powers-sake. Like the West-borough baptist church!

I do understand why we do this. I really do. Because there is not one person in this world that is not just a human being. There are no deities or demons. There are only human beings. And as a human being I can totally understand where those in power are coming from. There is soooooo much security and comfort in power and money, it makes one person just a bit safer in the system. (The system btw practically begs you to eat the leg of your neighbor.) (The system that is about 500 years old btw). Before the internet, before wifi, before twitter and instagram. Capitalism is a system created in a brutal time where the resources JUST weren’t enough for everyone and education was gold.... meaning rare and meant for few. This is just not the case anymore thanks to the the internet and modern science.

But honey, YOU, yes you reading, times have changed. We live in a time where technology is moving at a pace you can barely comprehend, we live in an age where you can speak to a person on the other side of the world and show them your dick! We live in an age where we could have technology create a simpler, better world for each and everyone of us, in a world where anything boring and mundane could be taken over by a machine, where anything interesting and fun could be performed by everyone who would want it. It IS the golden age of the human intellect.

But we can’t be ignorant and enlightened at the same time. It just doesn’t work that way. We need to cut our losses, we need an age of responsibility, of doing things right. Because if and only IF we do things right now, we can reap the benefits of living in a global, peaceful community with technology and all the earths resources at our fingertips. Only if we do it NOW.

We need to be US instead of “Who the fuck are these people”?!

I’m not surprised the developed world has to deal with depression, anxiety, suicide or any other mental illness, I wouldn’t expect any other reaction of spiritual beings living within a completely spiritually-inept system. Kind people living within a brutal and corrupt (and out-dated) system.

We can do so much! SO MUCH! If we only accept ONE title. And that is “human”. Leave all others, nationality, gender, persuasion or what ever. Be human with all the other humans and we shall flourish. 

Resist and... I’m not completely sure... but I feel I know that if we all resist. We we all will die. We simply will die... because we refused to evolve where and when we needed to. We will die. That is the only thing I’m sure of, if we keep hate, xenophobia, homophobia, zealousness, arrogance, anger, fear.... we die. These things distract us from the global needs. They blind us from the killing bullets we shoot at ourselves.  It’s just the way it is.

So I beg you, on my knees, as a person who would kill or maim myself for a better future. As a person who doesn’t want to hate anyone and who really want’s to know and do a lot of stuff, as someone who wants to see all the world and be a human being of the world. I just want to see it all. I beg you. Evolve! Be more, be who you are and let others be, love the life you are given and let others love it as well, don’t expect too much and MOST OF ALL do not sacrifice yourself for human systems that are out of date. Have rational thought, have your own thought.

Be, Love, Live and be excited.

If you are not, there is something terribly wrong.

Let’s just PLEASE make something more out of our world.

Please.

Thank you for reading.

-Haffi Kaffi.

[haffablogg]

#ÉgErEkkiTabú

Fyrir nokkrum dögum þá póstaði ég á Fésbókarveggnum mínum vissri yfirlýsingu um að ég hefði geðröskunina Jaðar-Persónuleika Röskun. Svo heppilega vildi til að daginn eftir byrjaði ég að sjá #Égerekkitabú taggið útum allt og leið eins og guðleg forsjón hefði hvatt mig til að opinbera sjálfan mig, og var ég fljótur að henda tagginu á póstinn sem ég hafði gert. Ég hef verið að lesa margar slíkar yfirlýsingar hjá vinum mínum og ókunnugum, eitthvað sem er ótrúlega skrítið en gefandi, að sjá allann urmulinn af fólki sem, eins og ég, þjáist vegna raskana eða geðsjúkdóma. Ég vil óska öllum þessum hetjum til hamingju og þakka þeim fyrir að koma út úr geð-skápnum. Þið eruð mér innblástur. Ég finn mig knúin trekk í trekk seinustu daga til að skrifa þennan pistil og ákvað að láta verða af því núna. Frá því að ég man eftir mér þá hef ég upplifað mig skelfilega frábrugðin öðrum. Það voru vandamál heima fyrir sem urðu til þess að ég var mikið einn með sjálfum mér, ég var óvinsæll og í skólanum var litið niður á mig og ég lagður í einelti (mestmegnis var ég bara hunsaður). Öll mín æska einkennist af bítandi einmannaleika og höfnunartilfiningu. Þegar ég var í 8. bekk þá heimtaði ég að fá að hitta skólasálfræðinginn af því að ég vissi að það var eitthvað inní mér ekki eins og það átti að vera. Ég átti vikuleg samtöl við skólasálfræðinginn sem skiptu mig miklu máli þar sem það var eini vettvangurinn þar sem ég upplifði að nokkur væri að hlusta á mig og taka mark á mér. En það breytti ekki umhverfinu mínu eða mér. Ég hélt áfram að líða eins og geimveru, fýlupokageimveru sem gerði ekki annað en að væla. Og um 16 ára aldur þá var ég búinn að greina sjálfan mig með þunglyndi. Það var ekki fyrr en í Menntaskóla sem hlutirnir fóru að líta betur út, ég kom út úr skápnum sem hommi og eignaðist vini, vini sem ég átti samleið og samkennd með. Mér fanst ég hafa fundið sirkusinn sem ég átti heima í, með slatta af öðrum brjálæðingum og spesingum. Margir þessara vina eru ennþá bestu vinir mínir í dag. Það skrítna var að þó að ég hafi fundið vini og jú einhver áhugamál þá fór þunglyndið ekki, ég var skelfilega kvíðinn og átti í fullu fangi með að falla ekki í námi. Það var jú skömminni skárra að vera kominn út úr skápnum og byrja að eignast minn eigin persónuleika og opinbera hluta af sjálfum mér. Að eiga vini sem ég hitti á hverjum degi. En eitthvað var það sem dróg mig endalaust aftur niður. Ég stundaði mikinn sjálfsskaða, skar mig, brenndi, lamdi og svelti. Ég hugsaði um sjálfsmorð stanslaust. Ég hataði sjálfan mig. Fyrir að vera ekki betri, fyrir að vera ekki þakklátari, ekki hæfari eða eðlilegri. Á endanum var útlitið orðið svo svart með skólann að ég ákvað bara að hætta, þar sem ég myndi aldrei ná að klára hann. Eftir það sótti ég reyndar um að komast í leiklistarskóla í Englandi sem nefnist Rose Bruford, þar sem leiklist var aðal áhugamálið mitt og ég var nú nett sleipur í enskunni. Og ég komst inn!! Ég hóf BA nám í London (sem mér fanst vera einstaklega fullnægjandi millifingur í andlitið á íslensku skólakerfi, sem taldi mér trú um að ég gæti aldrei komist í háskólanám án stúdentsprófs.) Ég elskaði þetta nám, ég fann ástríðu fyrir leikskáldum, hreyfingu, heimsspeki, listspeki og þá sérstaklega hvað það er töfrum líkt hvað gerist í leikhúsum og æfingarrýminu. Þarna átti ég sko heima... hvað varðar áhugasviðið mitt allavegana. En samt, þrátt fyrir að hafa fundið það sem ég vildi gera, væri að standa mig vel (ég var að fá hæðstu einkunnir lífs míns í þessu námi: fyrstu einkunn eða aðra), var að kynnast fólki sem mér líkaði mjög vel við og bjó á spennandi nýjum stað, þá bara leið mér ekki betur eða vel. Sjálfshatrið nagaði mig. Ég trúði ekki að ég gæti þetta til lengdar, ég þorði ekki að kynnast fólki vel eða hleypa neinum inn, ég fór í kvíðaköst yfir að mæta í partý eða samkomur og hélt að allir sem þóttust (endurtek: þóttust) líka vel við mig voru bara að gera það af vorkunn eða vegna einhvers misskilnings um það hver þau héldu að ég væri. Ég var ódýrasti pappír sem til var. Þegar efnahagurinn hrundi, þá þurfti ég að hætta í náminu mínu. Ég þurfti að hrökklast heim án gráðu, heim til mömmu, í gamla starfið mitt. Kærasti minn til 4 ára og ég hættum saman (og mín geðvandamál voru ekki lítill partur af því) og lífið var algerlega ömurlegt. Ég skuldaði milljónir (og geri enn), mér leið eins og mesta aumingja í heimi og ég sá ekkert bjart framundan. Þarna kynntist ég grasi. Næstu 4 ár eða 5 voru öll frekar keimlík hvert öðru þaðanaf. Ég vann og hataði það, ég reykti til að deyfa mig, ég byrjaði að teikna af því að ég hafði ekkert betra að gera og hugsaði stanslaust um hvað ég væri ömurlegur einstaklingur og um sjálfsmorð. Ég missti samband við allt fólkið mitt, vini og vandamenn. Vann í að þróa ofsakvíða, félagskvíða og paranoju og endaði í geðhvörfum. Ég man voða lítið eftir neinu sérstöku á þessu tímabili. Á þessum tíma var ég greindur með ADHD. Sem meikaði fullkominn sens jafnvel áður en ég byrjaði að smóka. Ég tengdi það beint við námsárangur minn í grunnskóla og menntaskóla (bóklegt) og við velgengni mína í leiklistarnáminu (að stórum hluti verklegt og í líkamanum). Ég sótti á endanum um að komast í LHÍ í grafík og mér til furðu þá komst ég inn. Það var ekki sama sagan með LHÍ og Rose Bruford samt sem áður, ég var svo félagskvíðinn að ég skalf við tilhugsunina að sitja í sama herbergi og 40 jafnaldrar mínir sem, að mér fanst, voru hver öðrum svalari, hæfari og betri en ég. Þau vissu hvað þau voru að gera þarna en ekki ég. Ég hrökklaðist skjálfandi úr námi, skakkur og týndur. Ég gerði aðra atlögu ári seinna til að halda áfram og klára en það var sama sagan þetta skiptið. Ég bara höndlaði þetta ekki. Einhverntíman á þessum 2 árum er ég greindur með Jaðar-Persónuleika röskun. Sem einnig meikaði fullkomið sens og ég tengdi það beint við hve illa ég gat hlúað að samskiptum við fólk, um sjálfsmynd mína og mynstrið sem virtist myndast trek í trek með fólki sem varð náið mér. Ég sé núna að grasið var ekki að hjálpa mér. En á þeim tíma þá sá ég enga aðra leið til að díla við líðan mína. Þetta gerði mér kleyft að dreyfa huganum frá sjálfsmorði og hve ömurlegur ég var. Þetta var eina leiðin sem ég átti til að díla. Þetta var s.s. í fyrra, og aðeins inn í þetta ár. Það er nefnilega merkilegt með geðsjúkdóma að þeir sjást ekki alltaf utan á manni. Það er erfitt að taka þá alvarlega af því að þeir eru ósýnilegir, og þeir sem ekki þjást af geðsjúkdómum eiga auðvelt með að láta eins og þeir séu uppspuni, eða kanski hefur þetta eitthvað að gera með “Out of sight, out of mind” pælinguna. EN Þegar ég missti hárið vegna kvíða, þá fyrst var byrjað að taka mig alvarlega. Allt í einu fyrir fjölskyldu minni og læknum þá þurfti að grípa í taumana. Ég byrjaði að leita mér hjálpar þegar ég var 13 ára en það er ekki fyrr en núna, 29 ára að aldri sem ég er mögulega að fá hjálp. Þrátt fyrir að hafa farið til geðlækna og fengið greiningar, þá var mér bara ávísuð lyf og svo ekkert meira. Ég fékk engin meðferðarúrræði, að mér fanst, af því að ég var ekki “nógu veikur”. Ég hugsa oft, ef ég hefði bara reynt að taka líf mitt, ef ég hefði einhverntíman mætt á geðdeild með sundurskorna handleggi, hefði ég fengið hjálp fyrr? Núna er ég skikkaður til að fara í gegnum endurhæfingu vegna fíkni áður en það er möguleiki á því að takast á við röskunina sem ég er greindur með. Ég hef ekki snert gras í hálft ár, og það er gott. En ég er fullkomlega ósáttur við að geðhjálpinni sé haldið í gíslingu, að ég geti ekki fengið geðlækni eða sálfræðing fyrr en eftir 3 mánuði enn þegar ég hef sannað að ég geti án vímuefna verið. (sem mér finst soldið eins og að fara í banka og biðja um lán en aðeins fá það ef þú sannar að þú þarfnist þess ekki). Ég geri mér grein fyrir því að það er ekki hægt að hjálpa einhverjum að laga í sér hausinn nema að hann sé skýr. En það er ég í dag. Ég er skýr í kollinum, ég er edrú og þarfnast þess að takast á við mína röskun. En enn í dag þá er sjálfsmyndin í molum, ég get ekki treyst fólki, ég fer oft niður og þá koma sjálfsmorðshugleiðingarnar aftur. Og enn bíð ég eftir hjálp. Það er ekki í lagi hve illa er staðið að fólki með geðsjúkdóma. Það eru allir með sál og tennur og það þurfa allir tannlækni og gott ef ekki ef allir þurfa ekki sálfræðing. En þetta tvennt er fokdýrt. Ég hef rotnandi jaxlarót í gómnum vinstra megin sem ég þyrfti að láta fjarlægja og ég hef bilaða sjálfsmynd sem lætur mér líða rotinn. Hvoru tveggja er fokdýrt að fá hjálp við ef ég ætlaði að sjá um það sjálfur. En frekar myndi ég velja að laga í mér hugann heldur en tönnina. Ég vildi sjá að sálfræðingar yrðu ódýr kostur fyrir mig, ég vildi fá tækifærið til að hitta sömu manneskjuna oftar en einusinni í mánuði sem gæti hjálpað mér að læra nýjar leiðir til að sjá heiminn, til að læra á sjálfan mig og gæti kennt mér að sjá sjálfan mig í skýru ljósi. Þeim sem þykja vænt um mig hafa oft talið upp á fingrum sínum mína kosti en vegna röskunar minnar þá hefur það lítið að segja fyrir mig. Eins og mín saga sýnir að jafnvel þótt að líf mitt fór batnandi eða ég fann stað sem ég fann mig þá dróg sjúkdómurinn mig aftur niður. Ég þekki ekki neitt annað en að vera leiður, reiður, týndur, einmanna eða hræddur. Á góðum degi samt þá hef ég mikinn skilning, er hjartastór, kem fram við þá sem ég þekki með ást og hlýju og reyni af fremsta megni að dæma engann, af því að við erum öll að heyja okkar eigin baráttur við lífið. En þessir góðu dagar bæta ekki nóg upp fyrir þá slæmu. Eitt stærsta heilbrigðisvandamál sem samfélög nútímans (þau samfélög sem við viljum kalla þróuð allavegana) eru geðvandamál. Mér finst það ekki skrítið þar sem andlega þá erum við týnd sem samfélag. Við segjum eitt en gerum annað. Við þykjumst vilja fólki vel en gerum svo í því að arðræna eða stéttaskipta. Það er engan veginn skrítið fyrir mér að mörg samfélög og fullt af fólki sé í andlegri krísu. En það er ekki hægt að láta þar við sitja og sitja auðum höndum. Það þarf að taka á þessum vandamálum, það þarf að hjálpa veiku fólki, ekki bara með lyfjum heldur með meðferðarúrræðum, þerapíum og fræðslu. Ég þarf meðferðarúrræði, þerapíu og fræðslu. Ég hef beðið í 16 ár eftir hjálp og bíð enn, ég hef eitt pening í sálfræðing og skulda einni yndislegri dömu 60 þúsund fyrir ógreidda sálfræðitíma sem hún hefur verið svo göfug að láta vera að rukka mig um. Ég get ekki gert mitt besta til að gefa til baka til samfélagsins fyrr en ég fæ hjálp og það þarf að laga það. Ég heiti Haffi ég er með athyglisbrest, þunglyndi, kvíða og jaðar-persónuleika röskun en ég er ekki einn og ég er ekki tabú! Takk fyrir að lesa og reynum saman að færa áherslur um læknishjálp jafnt yfir líkamlega kvilla og sálræna. Af því að við höfum tapað allt of mörgum til geðsjúkdóma og það er ekki í lagi. Takk.

[haffablogg]

Hýrlingar og veggfóður.

Ég hef heyrt að halda blogg geti verið hreinsandi, ógvænleg og áhugaverð reynsla.  Þetta finst mér mjög spennandi tilraun, en stóra spurningin er alltaf sú hvað maður skal ræða. Ætli það þurfi ekki bara að koma í ljós? Um daginn þá var tekið viðtal við mig fyrir fréttamiðilinn gayiceland. Tilefnið var það að eftir að fésbókarsíðan Hommaspjallið var opnað þá boðaði ég til kaffihittings fyrir homma á þriðjudagskvöldum. Er það ekki ótrúlegt að það skuli vera fréttnæmt?! Það er það samt ekki, ekki eins og staðan er á íslandi í dag. Það er nefnilega ansi merkilegt hvernig “senan”, eins og hún er kölluð, hefur þróast hérna seinustu ár. Nú get ég aðeins talað út frá mínu sjónarhorni og ætla ég mér ekki að gera mér neinar grillur um að að ég skuli tala fyrir hönd annarra. En að mér virðist á seinustu árum þá hafa samfélagsmiðlar gleypt alla hommana: grindr, gay romeo, manhunt, einkamál, gaydar (þegar það var og hét), scruff og hver veit hvaða fleiri tóku við af þeim stöðum sem menn hittust hérna áður. Er það ekki stórkostlega athugavert? Lespíur eru líka tröllum gefnar en það hefur verið mér eilíf ráðgáta hvert þær láta sig hverfa. Ég ímynda mér einhverskonar hliðarvídd sem þær einar hafa ráð á að ganga inn í. Tvíkinhneigðir eru hér og hvar, vissir lone-rangerar hinsegin fjölskyldunnar, hópur sem virðist jafn óvinsæll og ósýnilegur í öllum heimum, sem er miður.  Hvert hafa allir farið? Þegar ég kem út fyrir um 14 árum (HOLY KRÆST!) þá var svo mikið líf fanst mér, ég var í samskiptum við alla þessa hópa og gott ef ég var ekki svo lánsamur að kynnast nokkrum trans einstaklingum á þessum tíma líka. Þarna voru hýrlingar á mínum aldri, frá öllum stéttum og félagshópum (sem í boði eru á okkar litlu eyju), þarna voru reynsluboltar, aktivistar, partýdýr, druslur og djáknar, álfar og pappakassar og regnboginn virtist mér ótrúlega lýsandi fyrir okkar samfélag. Þetta fyrirbæri sem er samansafn alls litrófsins í einu eða ekkert. En svo hætti að rigna. Það er nefnilega ein hugleyðingin sem ég hef heyrt, að einmitt sú ástæða fyrir því að senan hefur svo gott sem liðið undir lok er sú að neyðin hefur horfið. Með auknum réttindum hinsegin fólks (þó samkynhneigðra sérstaklega) þá hefur neyðin sem dró okkur saman og gerði okkur að samfélagi sem þurfti að standa saman horfið í jöfnu mæli. Að við þörfnumst hvors annars ekki lengur, allavega ekki eins og áður. Við erum loksins orðin eins og allir hinir og því getum við látið okkur falla aftur í bakgrunninn. Éééééég kaupi þetta ekki alveg. Ég held að það sé margt til í þessum ástæðum en “bottom-lænið” er fyrir mér ekki fullkomlega rétt. Á meðan þessu öllu hefur staðið, og við heppnu-hýrlingarnir sem höfum fengið lögfestu, réttindi og almenna sátt. Þá hafa einmitt samfélagsmiðlar eins og fésbók, bloggsíður og hinsegin fréttamiðlar byrjað að neista og svo loga af umræðu um trans fólk, poly- pan- a- sexual (og fleiri), hugtök sem virðast illskiljanleg fyrir þeim sem ekki skilgreina sig sjálf í þá hópa, fleiri eins og gender queer, gender fluid, gender fuck, og ég veit ekki hvað, dúkka upp í sífellu. Hinsegin fólk og hýrlingar sem ekki hafa enn verið svo lánsöm að vera komin með réttindi sín eða samfélags-sátt. Sem og þeir sem ávallt hafa verið á jaðrinum. Fólk sem ekki fittar í samfélagsrammann. Fólk sem ekki er homo-normative. Ef ég ætti að túlka aðstæður okkar, þá eru þær miður skemmtilegar. Að mér virðist þá hafa þeir sem “fitta inn” farið að yfirgefa baráttuna. Einhver tilfining um það að nú sé bardaganum lokið og aðeins séu litlir sinueldar eftir sem aðrir geta séð um að slökkva. Einhverskonar alger sjálfhverfa þess homo-normatífa.   [Homo-Normative (samkvæmt skilnings Haffa á því): Sá hópur hinsegin fólks sem uppfyllir almennt viðurkennt atgervi hinsegin fólks. T.d. Hommi sem hegðar sér mestmegnis eins og cis-karlmaður (því líkari því betra) en má hafa vissa hommalega takta svo lengi sem hann gengur ekki of langt. Eða Lespía sem brýtur ekki reglurnar um það hvernig kona á að hegða sér samkvæmt félagslegum normum og reglum. Það er meiri sveigjanleiki en áður en það er vissulega mörk á hve langt útfyrir kassan manneskja má fara áður en hún er ekki lengur viðurkennd.]  Bardaginn er enn í fullu fjöri, og hinsegin systkyn okkar þarfnast okkar.  En hvernig er hægt að virkja aftur fylkinguna? Þetta er það leiðinlega og svartsýna. Nú fyrir það bjartsýna. Eftir að hafa haft nokkra kaffihittinga með fleirum af hommaspjallinu þá hef ég tekið eftir svolitlu. Það er þorsti í okkar fólki, já jafnvel þeim sem “öll réttindi” sín hafa fengið. Þorsti eftir samfélagi.  Að mér virðist, þá erum við ekki eins og allir hinir. Jú við viljum öryggi, réttlæti, heimili, starf, fjölskyldu, vini og virðingu. En samfélagið eins og það er ætlast til af öllum að fylgja reglum. Við getum endalaust rökrætt það hvort að gildi samfélags okkar sé einhverjum náttúruleg (ég tel að svo sé ekki, ss. ég tel að gjörsamlega allar manneskjur eru neyddar til að málamiðla hluta af sínu sanna sjálfi til að fitta inn, en það er efni í annað blogg). En við sem erum hinsegin, við höfum okkar eigin sögu, menningu og samvisku. Hvert og eitt okkar hefur sína eigin sýn á þessa hluti, auðvitað, en það er sárt að sjá að menningin okkar sé ekki eins lifandi og hún gæti verið, að samfélagið okkar sé ekki eins þétt og við viljum og að fjjölskyldan okkar sé tvístruð. Hommaspjalls hittingarnir hafa verið að sýna mér nefnilega að við þráum það, allavega ég, að verða aftur ennþá sterkara samfélag, að vera aftur í kringum hvort annað. Það er þar sem mesta vinnan fór fram fyrir réttindum okkar, það er þar sem meðvitund okkar um hver við erum sem hópur myndast og styrkist, það er þar sem við fáum tengingu við þá á jöðrunum. Þar sem við lærum hvað það þýðir að vera hinsegin og að tilheyra þessari fjölskyldu. Við getum persónulega líkað illa eða vel við þennan og hin, eins og við eigum okkur uppáhalds frænda og óþolandi frænda. En þeir eru fjölskylda og þeir kenna okkur ýmislegt um okkur sjálf og um þá sem eiga heima með okkur. Sú barátta sem ég minntist á fyrr, þeirra sem ekki enn hafa verið viðurkenndir af samfélagi, sem ekki hafa sín réttindi eða skilning almennings. Þau hafa margt að kenna okkur hinum og gefa og jafnt á móti þá höfum við mikið að sýna þeim og kenna. Þeir sem ekki skilja öll þessi nýju hugtök sem eru að dúkka upp munu aldrei læra að skilja þau fullkomlega nema með því að komast í návígi við þá nýju meðlimi sem eru að bætast í hópinn. Ungt fólk sem er að koma út úr skápnum þarfnast þeirra sem hafa vit og reynslu til að segja þeim sögu og menningu okkar. Að kenna þeim að sýna skilning og að losna við fordóma. Þannig að ég bið alla hýrlinga, allstaðar, verum ábyrg og sýnum lit. Plönum hittinga, kaffispjöll, fundi, námskeið, gönguhópa, íþróttaæfingar og allt sem ykkur dettur í hug. Reynum að þjappa okkur aftur saman. Búum til samfélag sem gerir okkur stolt frekar en að hverfa í veggfóðrið sem “alveg eins og allir hinir”. Af því að þó að eitt sinn þá vorum við lafhrædd við að koma út úr skápnum, að segja hver við vorum í ótta við höfnun og dóma, þá skora ég á þig til að segja mér að þú sért ekki þakklát/t/ur fyrir það. Að þú hafir ekki lært af því og orðið betri og sterkari manneskja fyrir.  En hvar hefðiru verið án samfélags og menningu okkar. Hvar hefði stoltið verið án þess? Hugleiðing. -Haffi Kaffi Gíraffi