Gisteren afscheid genomen van een engel, een sterke vrouw, een pracht van een mens. Ik wist dat het de laatste keer was dat ik je zou zien, maar dat ontkende ik. Tot ik bij je binnen kwam, helemaal alleen met jouw aanwezigheid. Daar lag je dan. Verslagen, alsof je de dood voelde aankomen. Ik weet dat je op ons hebt gewacht. Voor een laatste keer onze handen voelen, onze gezichten zien en de gebaren proberen herkennen die we voor je maken. Deze keer was niet anders. Enkel met verdriet en tranen, veel tranen. Ik zei dat ik van je hou en je nooit zal vergeten. Ik zei dat je onnozel bent, in de hoop nog een laatste glimlach van je op te vangen. Dat was een dingetje tussen ons. Op de gang hoorde ik het liedje "you never walk alone", en dat kwam hard bij me binnen. Jij kon dit niet horen. Ik denk ook niet dat je dat een mooi liedje zou vinden. Vorige week deed ik nog het gebaar "I love you", je deed het terug en daarna zei je dat ik onnozel was. We schoten samen in de lach. De talrijke keren dat ik op je kamer naast je stond en begon te dansen om die mooie glimlach van je te kunnen zien. Al die keren dat ik me ongelofelijk belachelijk maakte, omdat ik wist dat je dat heerlijk vond. Je was een speciale vrouw. En ik weet dat onze band heel intens was. 2 jaar lang heb ik voor je gezorgd met heel mijn hart. Er waren veel ups en downs, maar telkens wist je er door te komen. Je was zo sterk. Jouw kamer verlaten, weten dat ik je nooit meer terug zou zien, was misschien voor mij wel één van de moeilijkste dingen die ik al heb moeten doen. Een paar uur nadien ben je heen gegaan. Naar een betere plaats, een plaats die geen pijn of verdriet kent. Een plaats waar je opnieuw zal open bloeien als een mooie engel. Tot later lieve schat. Tot dan heb je een plekje in mijn hart. En daar blijf je.
