GECENİN ÜÇÜ
Yorgun bedenimden daha çok yanar yüreğim.
Saplanmış bir okla mücadele eder yine bedenim.
Ağlasam geçecekti belki diye kandı yüreğim
Şimdi kanla sulandı içimde açmayacak çiçeklerim.
Karanlığın içinde, nefesim feryat içinde.
Bir ışık ararım gölgenin, gölgesinde.
Geçmişim bakar bana, sabahın donuk gözleriyle.
Her hatırada bir gölge düşer içime sessizce.
Her yokluğunda bedenim buz tutuyor, üşüyorum.
Sımsıcak kollarına muhtaç kalıyor kalbim, susuyorum.
Uyusam geçer belki diye kapandı gözlerim.
Açtığımda gözlerimi gecenin üçündeyim.
-EFLORA













