HAYAL MEYAL

[hayallmeyall-blog1]

Sizcede ışık varmı? Yoksa yinemi sonunu bilmeden umut ettiğimiz ışığın peşinden gittik? Çizdiğimiz yol tek yön olmasıydı belki bizi geri döndüremeyen. Sonunu düşünmedik hiç, aksine ne kadar kötü olursa olsun merak ettik hep . Cazip geldi karşımızdakinlere acıya alışkın olamamız.

Baştan belli ettik rengimizi, buyüzden dönemedik o en karanlık sokaklardan.. Belli edincede zaten kolayı seçip hep kestirdemen çıktılar karşımıza. 

[hayallmeyall-blog1]

Orhan Veli'ninde dediği gibi böyle havalar mahfetti bizi, belki aşık olmanın havası yoktu ama biz uyum sağlayalım diye yine de böyle havada aşık olduk yada bahaneydi bunlar sevmek için neden arıyoduk kendimize. Sevilmek için göstermemeye çalıştık acımızı, yaramızı deşmesinler diye. Çok konuştuk, e susmayıda tercih ettik, bu sefer çok sustuk sonrada dertli koydular adımızı. Hal bu ya bizde napıcağımızı şaşırdık, işin kötüsüde zamanla şaşırcak bişeyimiz kalmadı. Olur böyle der geçiştirdik kendimizide, penceremizden kötü gözüken hayatlarımızda baş rol oynadık hep. Ufuk çizgisinden sonra daha güzel bi yaşam olduğuna inandık, diğerleride kendi çizgisi dışına çıkamadı zaten.

[hayallmeyall-blog1]

Sevmeyi bildiği kadar nefret etmeyide öğrenir insan aslında, hele ki susuyorsa eğer kin beslemeyide öğrenir. Gördüğü en ufak bi ışıkta onu aşka atar. Bağlanmaktan kaçar sevmeyi unutur ki bu en kötüsüdür. Varmı ki sevmeyi sonuna kadar yada yarı yola kadar kat eden bi yürekli? Yolunu gizlemeden her gemiye el sallamayacak bi insan veya cehennem boşluğuna boşvermişliklerinle gitmeyen hanginiz? Kendimize daha gelmeden birini beklemek ne haddimize? Yeni bi güne yine aynı gün diye uyanan olmadan, yeni bi gün olduğu için uyanan kimler kaldı aramızda? Hangimizin eskimeden yada yıpranmadan aklımız başımıza geldi ki? Hangimiz ıslanmadık o en şiddetli yağmurlarda? Korunduk sadece, oda adam akıllı korunduk, sıkı giyindik, kendini bilmezlerden şifa kapmayalım diye. Kötülüklerdende böylelikle arınmaya başladık, böyle büyüdük biz.