eski bir arkadaşım mektup yazmıştı ve şöyle bitiyordu; “bir şey görmüştüm. “yalnızca çok ileri gitmeyi göze alanlar ne kadar ileri gidebileceklerini görebilirler.” unutma bunu. gidebildiğin yere kadar git. masalının sonunu gör. hüzünlü ol ama umutsuz olma. hayat yanıltmayı sever. seni seviyorum.“












