İsimsiz

[wakasaaa-deactivated20141022]

German Classic Movies #22 ∟ Werner Herzog’s “Nosferatu - Phantom der Nacht” (BRD-1978)

[herdaimgenc-blog]

Ev...

Bazılarının en büyük mutluluğu uykudur,yalnızlıktır...

dolu dolu olmak ses,gürültü,kargaşa,karmaşa hep fazla gelir onlara...

  Hiç anlamadım bu insanları yalnız uyuyup yalnız uyanmak 

sessiz bii ortamda sürekli kafa dinler olmak!!!

nasıl insanlıktır ?

nasıl yalnızlıktır ?

nasıl başa çıkar insan bununla ?

nasıl sevmez çok olmayı ?

gözünü açtığında bir ses bi nefes duymayı ?

Ben hiç tek kalmadım bu hayatta hep sevdiklerim oldu 

yanımda...

Sevgimi paylaşmayı bildim hep 

Hiç arkadaşsız kalmadım 

hep arkadaşım,hep dostum vardı yakınımda.

Ev benim özelim olmadı asla

Çünkü o evin amacı çok olmaktı 

Oturacak boş koltuk bulamamaktı 

Bi köşeye kıvrılıp uyumaktı 

Her zaman konuşacak,yazacak,söyleyecek birileri olmalı 

Ev böyle olmalı 

Kendi köşene çekilip duvarlarla dost olacağın bir kutu değil

İçinde her şeyin olduğu karmaşık bi dünya olmalı 

[herdaimgenc-blog]

Belirsiz kişiler,olaylar,sevgiler,sevgililer...

Aklımın doğrusu ve kalbimin duygusu hiç aynı anda olmadı benimle 

ya akıl vardı ilişkilerde ya duygu.

Ya çok aşıktım ya çok mantıklı...

Ya çok iyi ya çok kötü...

Ya bütün kapılar açıktı ya sonuna kadar açık...

Yani hiç öyle ortada olmadı ya en kötüsü oldu ya en iyisi.

[herdaimgenc-blog]

Düşünce...

Kafamda milyonlarca soru varken uyumak ne kadar zor.

Kim cevaplayacak ?

Soruları soran kim ?

Belirsiz sorular aklı ne kadar kurcalayabilir ?

Ruhun kıvranması nasıl olur ?

Fiziksel yorgunluk,ruhsal yorgunluğu yener mi ?

Kaosun içinde ne kadar ayakta durabilirsin ?

Dik durmanın zorluklarını paylaşmak neden zor?

Anlamsızca duvara neden bakıyorum ?

Duvar neden bana bakıyor ?

Duymak istediğim cevaplar çok mu uzakta ?

Sakin olmanın mümkün olmadığı zamanlarda ne yapılmalı ?

Neden hep tekiz ?

Susmak ne kadar doğrudur ?

Bi fincan kahve olmayan uykuyu geri getirebilir mi?

Düşünceleri kafadan kovabilecek bi teknik var mı?

[herdaimgenc-blog]

Gidiyooor!!!

Büyüdükçe düşen yapraklar gibi tek tek kayıp gider sevdiklerimiz...

Son dört yılın en acımasız,en eğlenceli,en hareketli,en korkulu,en manyak,en zevkli,en alkollü,en özel günlerimi yaşadığım insan 1-2 hafta sonra yuvadan tamamen uçup gidiyoor.

Bi başıma kalmış gibi hissediyorum kendimi 4 yıl aynı evde yaşamışız her şeyi beraber yapmışız çok eğlenmiş,çok ağlamışız...

Ve şimdi tek kalma zamanı.

Çok eskiden beri hayalini kurduğum olay; Bütün sevdiklerim ya aynı evde ya yakın binalarda beraberce mutlu mesut yaşamaktı ama zamanla anladım ki hep birileri gider o hayalini kurduğum eve,sokağa,binaya biraz daha uzaklaşırım...

İlk gittiklerinde her şeyin aynı kalacağına hiç değişmeyeceğine inanıp kandırırız kendimiz...

Öyle olmaz!!!

Aynı evde yaşamak gibi olmaz,aynı havayı solumadan ne kadar bütün olabiliriz.Ne kadar anlayabiliriz birbirimizi? 

Ayrı hayat uğraşları kafamızı kurcalar gün içinde belki 161514578 kez düşünürüz ''Ha şimdi arıcam,Ha arıyorum'' der unuturuz öyle gider işte.

Halbuki aynı evde yaşadığında öyle mi? Saat kaç olursa olsun o eve gelecek veya saat kaç olursa olsun sen o eve gideceksin ve bi kahve içmelik de olsa beraber bir şeyler yaparsınız

Ama işte planlar,yapılacaklar hiç uymuyor hep birileri gidiyor falan sıkıcı bi durum yani. 

[herdaimgenc-blog]

Keyifli olan her şey paylaşılır,sadece acılar ve ağrılar bir başına yaşanmak için bizim olur.

[herdaimgenc-blog]

MarilynMonroe ,NormaJeaneMortenson,Norma Jeane Baker,Norma Jeane Dougherty,

Norma Jeane DiMaggio,Marilyn Monroe Miller

[alwaysmarilynmonroe]

59 years ago today on 14th January 1954 beautiful Marilyn and Joe married. Although their marriage was not perfect they were never too far from each other especially so in 1961-1962 I’ve never known devotion like Joes to Marilyn and it breaks my heart that he had to live 37 years without his soul mate. I hope they are celebrating in heaven together! Happy Anniversary beautiful guys! #marilyn #marilynmonroe #joedimaggio #vintage

[herdaimgenc-blog]

Utanması olmayan aşklar yaşarım,günahlarını bile bile...

[herdaimgenc-blog]

İstanbul mu beni bu kadar acımasız yaptı,yoksa büyümek mi?

[herdaimgenc-blog]

Kaybetmek...

Kaybettiklerimiz,kaybedeceklerimiz...

Ne kadar kızgın,kırgın olsak bile birilerinin gidişleri hep acıtır insanın içini.Susarsın,bakarsın üzülürsün söyleyemezsin kırıldığını,kızdığın durumları...

Bi an bütün hayal kırıklıkları yok olup gider kaybettiklerimizle,sadece iyi şeyler gelir akıllara,güzel anılar canlanır gözlerin önünde,film şeridi gibi kare kare akar göz kapaklarımızın içinde.Duyguların dışa vurumu hep farklı olur başkaları için anlamsız olabilir ama bazıları için yapılacak tek şeydir.

Bir mum yakılır,bi kadeh şarap güzel bi şarkı iyice kapatır bizi kendimize.

Arkadaşlarımız,ailemiz içine girmek,didiklemek ister ne olduğunu anlamaya çalışırlar ama kimse sen gibi hissedemez.