hernasılsabiliyorum. @hernasilsabiliyorum-blog - Tumblr Blog

Alex Le Sonsuza

Biraz sonra uçağa bineceğim. O dakikadan sonra, Brezilya size uzak, Türkiye bana yakın olacak. Evet, birazdan peronda yavaş adımlarla yürüyeceğim. Önce arkama bakmak istemeyeceğim, gözlerimle savaşacağım. Çok kısa sürecek. İlk adımda yenileceğim. Başımı arkaya çevirdiğimde milyonları görmek, milyonlarca sevgiyi bırakıp gitmek zor olacak, olmalı. Dianne’ya sesleneceğim çok kısık sesle. ‘Bak diyeceğim, bak neleri bırakıyoruz…’ Dianne’a gülümseyecek bana. Sıcak bir öpücük kondurabilir o anda, belki hiçbir şey yapmaz. Öylece beklerim ben yine. Bu aşkı ona söylemezsem, buradan nasıl giderim. Sonra kızlarımı kucağıma alacağım, bavulumu bırakıp. Onlar ağlayacaklar. Seviyorlarsa babamı bu kadar, neden gidiyoruz? diyecekler… Susacağız eşimle. Cevap veremeyeceğiz. Kızacağız kendimize. Bir el yükselecek başımdan yukarı. Hüzün kokacak baştan sona. O el hiç inmek istemeyecek. Hep veda sürsün, gitmek anlamını yitirsin ve unutalım bu terk edişi dileyecek. Arkamı o bayrağa dönmek olacak en zoru. Eli yere indirdiğimde, hızlıca hareket etmeliyim. Birkaç saniye daha beklersem, önce kızlarımı salacağım geriye. Sonra biz yürüyeceğiz Fenerbahçe’ye… İçimden sayacağım tek tek. Ve o an da ayaklarımı çok şık bir hareketle uçağa doğru çevireceğim. Dayanamayacağım. Çökmek isteyecek dizlerim. Karıma tutunacağım,kızlarıma dua edeceğim.

Arkadaki şarkıları bırakmak en zoru, en acı vereni bu olacak. Duymak isteyip, bekleyemeyeceğim mesela. Her hafta sonu sevemeyeceğim tekrardan. Şükrü Saraçoğlunda gol sevinci yaşamaktan öte, bir taraftarı dünyanın en mutlu insanı yapamayacağım… Üzülüyorum. Kapılar açılacak birazdan. Beklemekte fayda var az daha. Birkaç sene kaldı bu sahneyi yaşatmaya size. Duygularımı tahmin edemezsin büyük Fenerbahçe taraftarı. Sizden ayrılmayı düşünmek, aile fertlerinden birini kaybetmek gibi olacak, olmalı. Ama daha var, o şık hareketi yapmaya daha süre, o ellerin kaldıracağı kupalar var.

ALEX DE SOUZA

Daha çok kupa vardı birlikte kaldırılacak be kaptan,çok erken ayrılıyoruz çok ..

Seni unutmayacağız,yolun açık olsun..

#alex #alex de souza

' Seviyorum ulan seni! Bi gün ölücem bak öyle seviyorum.

(;

#suskunlar #murat yildirim

Tek kelime,üç harf.

Hep imkansız oluyor. Zaten sadece imkansız olunca adına 'aşk' deniyor.

Her defasında biri daha fazla seviyor.

Hiç kavuşulmuyor bir de. Hep yarım kalıyor,askıda kalıyor. Belki tamamlansa böyle olmayacak,kimse darma dağın kalmayacak..

Çoğu zaman, zamansız geliyor. Yanlış yerde,yanlış kişiye vuruyor piyango. Hem de tam on ikiden!

Unutma; hiç bir zaman karşılıklı olmuyor. Asla senin kadar sevmiyor,yahut hiç sevmiyor.

İlk zamanlar kabullenilmiyor,duygulardan kaçılıyor. Sonra tam bağrına basıyorsun ama çok geç oluyor. Sevdiğine sevdiğini söylemek için doğru zaman hiç gelmiyor. Senin gitmen gerekiyor.

Bazıları şanslı,mutlu oluyorlar. Şanssız olan birileri acıdan ölüyorlar.

Kimileri onunla yaşıyor,o olmadan. Çünkü bu durumdan kaçış yok. Bir kez değip geçmiyor. Değdiği yerden seni ele geçiriyor. Sonuç olarak,onsuz aldığın nefes bile azap oluyor. Zamanla,onunla birlikte yalnız yaşamayı öğreniyor bazıları. Bazıları da 'mış' gibi yapıyor.

Akıl işi değil. Mantık zaten yok. Anlam da verilemiyor. Ama yüzyıllardır birileri bu çemberden geçip duruyor.

Ha bir de, yaşamadan asla bilinmiyor.

P.

#ask

Geceyi hiç görmemiş,gündüze aldanmamış bir şehirde,artık bir kabusum var benim de. Sadece senin gözlerinde gördüğüm,senin gözünde.. Tahammülsüz aşklar yok bu şehirde. Karınca kararınca yeten sevdalar var bize.

Olmuş olan,olacak olan her şey sana doğru...

Ve şimdiye kadar hiç bir ölümlü yazamadı sonunu...

#sevdali #cetin tekindor

renklipantolon

Visit Original Link

” Bekle ” demişti, ” bekle beni ”. Yapılacak bir şey kalmamıştı. Onun dudaklarından dökülen bu iki sözcük elini kolunu bağlamıştı. Kendine kızıyordu teslim olduğu için. Kabullenemiyordu. Bunca yıldır mutlu mesut yaşadığı kalesinde şimdi hapsolmuş gibi hissettiğini hatta kurtarılmak istediğini kendine bile itiraf edemiyordu.

Böylesini ilk kez yaşıyordu. Onu gördüğü ilk günü hatırlıyordu. Aslında her şey o gün başlamıştı da farkına varamamıştı. Gözleri beynine kazınmıştı oysa. Sonra güçlenerek devam etti duygular. Anlayamıyordu. Ondan nefret ediyordu ama onu görünce içinden bir şeyler kopuyordu sanki. Korkuyordu. Teslim olmak ona göre değildi ki,hiç olmamıştı. Hele de O’na..

Kendini tanıyamıyordu. Kalbini,aklını dizginleyemiyordu. Kalbi sanki dört nala onun için çarpıyor,aklı sürekli onu düşünüyordu. Her gece dua ediyordu,”yapamam” diyordu. Ama onu görünce her şey yerle yeksan oluyor,dünyada bir tek o kalıyordu. Hele o apansız hareketleri yok muydu ! Nefesini kesiyordu.. Öyle bir bakıyordu ki bazen gözlerine,dünyası karmakarışık oluyordu. Kafasını çevirmek istiyordu bakışlardan kurtulmak için ama olmuyordu,daha da çok bakmak istiyordu. Öyle bir laf ediyordu ki bazen,sanki söylenecek sözler tükeniyor, hepsi onun oluyordu. ” Sadece ve şu anda zamanı durdurabilsek keşke ” demişti bir keresinde. Ne güzel söylemişti.. Çünkü biliyordu ki olmazdı. Onlar, birleştikleri yerden koparılmak için yaratılmıştı. Bugüne dek hayatlarına anlam katan şey,onları bir araya getiremeyecek şeyin aynısıydı..

Mantığına sığındı yeniden,toparlandı. Ama sızı geçmedi,içinde bir yerlerde kaldı. Bileniyordu ona,hem öfkeyle hem aşkla.. Onu gördüğü her an yeniden yeniden var olduğunu hissediyordu. Hem bir daha görmemek için tanrıya yalvarıyor,hem de gitmesinden ölesiye korkuyordu.

Başına geleni anlaması zordu. Bu yaşına kadar kimse girmemişti ki düşlerine. O gece bahçede,çok sevdiği salıncakta gökyüzüne bakarak sallanırken onun hayali gelmişti gözünün önüne. ” Gidersen özlerim ” diyordu. Birden gözünü açıp etrafına baktı. Nefesini düzenlemekte epey zorlandı. Neler oluyordu! O an kendisine yasak koydu. Düşünmeye bile izin yoktu.

Rüzgarın,toprağın,dalgaların kucağında büyümüş kıza sevdanın da en çetini vurmuştu.. Aslında ona da böylesi yaraşırdı. Hafif,sıradan aşklara karışamazdı onun ruhu. İlla ki çetrefilli olacaktı,söke söke alacaktı kalbini aşk. O hiç bir şeye kolay yanaşmazdı. Ucunda vuslat olmayacaksa bile bu onun sevdasıydı; kanatacak,acıtacak,silinmeyen izler bırakacak,belki asla yaşanamayacak ama hiç unutulmayacaktı..

” Bekle beni ” demişti. Bundan sonra ondan tek laf duymasa bile artık bir şey değişmeyecekti. O sözcükler söylendiği vakit yol çizilmişti. O anda kendisini bile isteye onun yokluğuna hapsetti. Kendisi fark etmediği zamanlarda dahi her soluğu ona ait olacaktı,onun içindi. Hasretinden kim bilir ne prangalar eskitecekti.. Bu gerçek sevdaydı ve diğer her şey hükmünü yitirmişti. Ruhunu sahibine teslim edene dek,onu bekleyecekti..

P.

#gercek ask #bekle

Anlatabildim mi?

Neden hayatında biri yok diye soranlara:

Hani bazen durakta belli bir otobüsü beklersiniz ya; on dakika, on beş dakika, yirmi dakika beklersiniz gelmez. Bu arada başka alternatifler de geçer, ama binmezsiniz. Ne de olsa “beklemişsinizdir o kadar” boşa gitsin istemezsiniz. Sormayın artık bana. Herhangi biriyle değil, beklediğime “değecek” olanla devam etmeliyim bu yola.

Durakta yaşlanmak olsa da işin ucunda…

#can yücel

“Birden gidecek herkes, yapayalnız kalacaksın. Biraz sevmek diye bir şey yok çünkü. Ya öleceksin aşkından, ya da vazgeçeceksin.”

#suskunlar

Herkesle birlikte seyredemiyorum,çünkü ben insan içinde ağlayamıyorum.

#suskunlar

ebruvatansever-blog

Bugün uyandığımda aklıma ilk babam geldi. Üç aydır haberleşmediğimizi fark ettim. Babam ölse bana haber verirler miydi ? Sanırım vermezlerdi. Lisede, drama dersinin ortasında yan sınıftan gelen çığlıkları hiçbir zaman aklımdan çıkaramadım. Bir kız bağırıyordu. O kızı hiç görmedim ama sesi hala...

'' Sen çoğu zaman, içinde kalanları bile söyleyemezsin. Birileri kızar, birileri küser, birileri gider, bakarsın arkasından, boğazında bir gemici ordusu limana yanaşır da; “Gitme, kal” diyemezsin.

Sen sevdiğini dahi söyleyemezsin. Birileri dalga geçer, birileri umursamaz, sen çok nadir seversin oysa ki, sen belki ilk defa seversin de; gözlerinin içindeki ayçiçeklerine bakıp “Seviyorum” diyemezsin. ''

>>>> mayoneziseverim

Özlemek.

O kadar kelime arasından tutup çıkarabildiğim bir bu var şu aralar dilimde. Genel olarak şehri özlemekten geçiyor cümlelerim, ama asıl özlem alt metinde. Vaktiyle söylediğim gibi; bu şehir yaşamadan sevilemez,sen yüklemeden anlam kazanamaz çünkü.

Neyse,ne diyordum?

Özlemek.. Ne kadar dolu dolu çıkıyor ağızdan bu kelime. Ağırlığı içine öyle bir çöküyor ki,söylediğine söyleyeceğine pişman oluyorsun. Susmak istiyorsun bu kez de içine sığmıyor,gözlerinden taşıyor. Öyle acı bir tadı var ki bu kelimenin,tüm ruhunu zehir zemberek yapıyor.Kolay da dökülmüyor dudaklarından. Nasıl bir burukluk bırakacağını bildiğinden,çekiniyorsun söylemekten. Bir de biliyorsun ki söylesen de söylemesen de değişmeyecek,vuslata erene kadar o duygu içini kemirecek..

Özlemek zor ama; özleyebilmek güzel şey. Özleyebiliyorsan,hak ediyorsan özlemeyi, kana kana özleyeceksin. Korkmadan susayacaksın ona. Yapabiliyorsan.

Bir de özleyememek var ki düşman başına … Ağırlığında ezilirsin bu kelimenin,tuz buz olur, bir araya gelemezsin. Özleyememek diyorum; dayanabilir misin? Hak etmediysen eğer özleyemezsin. ‘özledim’ diyemezsin,mühürlenir dudakların o kelimeye. Hasret çekemezsin,dört nala koşamazsın vuslata. Vicdanın sorar : ’ Neyi,kimi özlüyorsun ? Hangi hakla ?! ’ ..

Özleyememek demek, dağa taşa haykıramamak demek özlemini. Özleyememek demek; hasretinden ağlayamamak,teselli bile arayamamak demek. Yapamazsın çünkü. Hangi yüzle teselli isteyeceksin,bu durumu sen seçmedin mi? Kalbinden korkup aklına sığındın, en sonunda her şeyi batırdın. Şimdi özlem bile kalmadı sana,hak edemedin. Özleyemezsin. Bağlanma korkusuyla gözlerine bile bakamadığın birini ne hakla özleyeceksin ?!

Özlemek .. Özleyememek nedir biliyorsan,nimettir özlemek. Her özlem eninde sonunda bir vuslata çıkar çünkü. Özlenen fark etmese bile,özleyen kavuşur özlediğine bir yerlerde. Ama özleyemiyorsan,kavuşmayı ağzına bile almazsın. Zaten alışıksın; yine mış gibi yaparsın. İçin kavrulur ama özlemeyi göze alamazsın. Sen,özlemeyi kendine yakıştıramazsın.

Özlemek isterdim bile diyemezsin.

Kendi isteğinle çıktığın bu yoldan artık istesen de dönemezsin.

P .

#özlemek #özlem #özleyememek

Bağışladım ben hep seni, hem seni hem de kendimi. O kadar yoktun ki ..

Olmuyor. Hayat öyle değil. Sen istiyorsun diye kimse mutlu olmuyor. Seven ne kadar severse sevsin, ne kadar delikanlı gibi severse sevsin,olmayınca olmuyor. İhtiyacı olmayanlar o sevginin bir damlasını bile istemiyor. Delikanlılar üzüldüğüyle kalıyor.

Öyle çok seviyorlar ki !

Öyle güzel seviyorlar ki ; aşka inanmayanları,gerçek sevgiden ümidini kesenleri bile sözünden döndürecek,deli gibi sevmek istetecek kadar.. Nasıl seviyorlar bilsen! Delikanlı gibi,adam gibi ! Öylesine hak ediyorlar ki sevilmeyi ..

Öyle yanlış insanları seviyorlar,öyle canları acıyor ki ; aşka tövbe ettirircesine ! Böyle yakıyorsa bu sevda denen şey,istemiyorum, diyorsun. Sonra bakıyorsun; öylesine kişilik meselesi ki o sevda denen şey; ben kim bilir nasıl severim, diyorsun. Aşk,sevda insanın en gerçek aynası çünkü. Kendini en çıplak halinle görüyorsun. Acı eşiğini buluyorsun,neler yapabileceğini keşfediyorsun. Herkesin aşkı kendisini yansıtıyor. Dedim ya ; sevda kişilik meselesi. Delikanlı adam,delikanlı gibi seviyor.

Acısını da delikanlı gibi yaşıyor delikanlı adam. Öyle intikam derdine düşmüyor,en fazla gidiyor. Gittikçe kalıyor.. Gördüklerin senin içini sızlatıyor, kim bilir onda ne fırtınalar kopuyor. Elinden bir şey gelmiyor kimsenin,insanın yüreği eriyor.. O,onu sevmiyor be işte,Allah kahretsin,sevmeyecek ! Her zaman diliminde,birilerine, ama mutlaka, aşk da sevgi de zamansız,karşılıksız,imkansız gelecek.

İşte böyle sevmek isterdim,delikanlı gibi ! Öyle kendimden fazla,öyle vakur,öyle gurursuzca. Seviyorum işte be,köpek gibi seviyorum, diyebilecek kadar sevebilmek, böylesine duyguları hak edebilecek birine kendimi feda edebilmek isterdim. Sevgimle gurur duyacağım birini sevmek isterdim.

Hak ediyorsa sevgimi,karşılıksız olsa da umrumda değil. Ben kendi işime bakarım,ben severim. Ben öyle herkes gibi de sevmem,dedim ya,ben delikanlı gibi severim. Kendimden ödün vermeden ama kendimi feda ederek; kimsenin bilmesine gerek duymadan ama kimseye söylemekten çekinmeyerek.

Ben öyle bir kaç kere de sevmem; ben bir kez severim.

P.

#delikanlı

Hep aynı biter benim hikayem. Aslında hep aynı,hiç başlamadı benim hikayem. Benim hiç cesaretim olmadı,asla mücadele edemedim,hep korktum,kaçtım çünkü ben.

Ben kaybettim çünkü hiç savaşmadım ben.

Savaşmaya değer bulamadım hiç kimseyi; kimse de surlarımı aşıp bana gelemedi. Gelmedi. Hep gitti onlar,başka prensesleri kurtardılar kalelerinden.Kurtarılmayı isteyen prensesleri. Surları çok da yüksek olmayan,hatta hiç suru olmayan prensesleri. Kimse zoru istemedi,mücadeleye gönüllü olmadı çünkü. Neden olsunlar ki? Herkes kolayca alabiliyorken istediğini,kim neden kendini zorlasın,yorsun ki? Yormasın,ben yoruldum.

Ben hep yıprandım. Kimse bilmez, ben hep kendi kendime yaptım.

Ben başlattım,onlar bitirdi. Yalan. Zaten hep bir gün bitirmelerini bekledim. Büyüyemezdi,büyümemeliydi. Hain bir şey olurdu,kökü dışarıda olurdu,birilerininkine fena özenirdi,kimse Tahir ya da Zühre değildi;sevdiği tarafından sevilmeyen pek tabi kendini kaybedebilirdi. Elma sevmek zorundaydı. Herkes böyle isterdi. Kimse kendine itiraf edemedi.

Ben hiç etmem. Korkarım ben.

Bak işte bunu itiraf edebilirim. Korkuyorum,güvenemiyorum,gururumu yenemiyorum. Evet,sorun bende ve gayet kabul ediyorum. Kimsenin mücadelesini hak etmiyorum. İlahi adalet. Ben de kimse için mücadele etmiyorum. Keşke demiyorum,ben böyleyim,yapamıyorum. Sevmeye programlı değilim,gururum fazla kaçmış. I ıh,bu çocuk olmamış!

Aslında o çocuk olurdu. Düşündüm de ondan adam da olurdu. Belki çoktan olmuştu da; başkaları yalayıp yuttu. Sonuç olarak benim içimi bir parça daha kuruttu. Herkes birilerinin elini tuttu. Ben hep kendimi tuttum; bir kez olsun koyveremedim,sonunu düşünmeden hareket edemedim ki. Bu da aynı oldu. Zaten ne farkı olacaktı? Biz mi olacaktık,daha neler,kavgada söylenmez!

Kavgalarımızı bile isteyebilirdim. Sus sakın söyleme,sevebilirdim. Aptal gibi gururuna tapan,gururunun kölesi olan şu ‘ben’ olmasaydı eğer,seninle pekala olabilirdim.

Hadi oradan! Ne zannediyorsun,seni mi bekliyordu ?!

Bekleyebilirdim belki bile. Sus sus belli etme,farklı olmasını isteyebilirdim bu kez,seninle.

Tamam. Bu kadar soytarılık yeter. Kim oluyor yahu ? Bu kadarı fazla bile.

P.

#gurur #belki

Visit Original Link

Bir gün bir yerlerden bir adam geçer; birileri ona bakıp ”ne hoş yahu ” ya da ”ıyy iğrenç” falan der. O ise hepsinden habersiz geçip gider. Herkes yoluna devam eder.

Sen olduğun yerde çakılıp kalırsın.

Geçen adam öylesine biri değildir çünkü; o O’dur. Her bakışı içine işleyen,her hareketi anlamlı gelen,her sözü kulağına kazınan O’dur işte.

Bir gün yine bir yerlerden ‘O’ adam geçer,birileri yoluna devam eder.

Senin yüreğinde dağlar devrilir oysa o an,göz pınarlarının taşası gelir. Attığı her adım kalbinde deprem yaratır,bir bakışı seni bu dünyadan alır da bilmem nerelere bırakır. ‘O’ yoluna devam eder,insanlar yanından geçip gider.

Bazıları yakışıklı bir adam görür ona bakınca,bazıları beğenmez,kimileri hiç fark etmez. ‘O’ hep bir yerlerden geçer,herkes yoluna devam eder de; bir tek senin zamanın akmayı unutur öyle anlarda. Tuzla buz olursun, kimse görmez,o bile anlamaz.

Bak,geçiyor işte yine. Gülüyor,konuşuyor,ne tuhaf değil mi; senin içinde kopan fırtınaları,taşan denizleri,patlayan volkanları bilmiyor ! Baksana gözlerine,hiç farkında değil bakışları kalbini delik deşik ediyor ! Ellerine bak,kim bilir kaç eli tuttu bugüne kadar. Oysa seninkiler hep onları beklemedi mi,beklemiyor mu,bir bu kadar daha beklemez mi ?! O bunları da bilmiyor..

Öyle garip ki … O hiç dinlemedi ama,sizin şarkılarınız var mesela. Belki sen her güne onun adıyla başlıyorsun,o ne seni duyuyor ne de senin kim olduğunun farkında. Sen onu düşünerek alışveriş yapıyorsun,yemek yaparken bile o var aklında,” acaba bir gün ona da çorba yapar mıyım” diye geçiriyorsun içinden. Hasta oluyorsun,her hapşırdığında ”çok yaşa ” diyecek mi bir gün bana diye sorup duruyorsun kendi kendine.

Onu düşünüp ağlarsın,onu düşünüp gülersin. Arkadaşlarına onu anlatırsın,yine ağlarsın üstelik bu kez öyle kolay da toparlayamazsın.. Şarkılarda bulursun onu,filmlerde.. O bilmez. Bazı geceler omzunda uyursun da; onun omzu hiç bir şey hissetmez.

O bir yerlerden geçmeye devam eder,bir yerlere gider,hep de senden gider. Yanından geçer bazen; sen yürümeyi unutursun,o bunu da bilmez,sadece gider…

Bilmez,duymaz,görmez,hissetmez. O anlamaz. ” Nasıl anlamaz! ” diye kızarsın ama suçlayamazsın. Görmediği için kızarsın,yine suçlayamazsın. Çünkü her şeyin farkındasın,kendini kandıramazsın. Sen bir kez olsun gururunu yenip dikildin mi onun(onların) karşısına ? O nereden anlasın! Hep aynı hastalıklı düşünceyle; nasılsa sonunda gidecek diye, gelmesini istemeye cesaret edemedin,asla mücadele etmedin ki o(onlar) neyi,neden yapsın !

İnsanlar geçer,gider. Herkes, herkes için başka bir şey ifade eder,bazıları ise umursamaz. Zordur,tuhaftır ; sen birilerini hayatının kahramanı yaparsın da; onların haberi olmaz, onlar,başka hayatlarda belki de figüran olmaya devam ederler…

P.

#biri

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

hernasılsabiliyorum.