Ik herinner het mij nog goed
De dag dat ik je voor het eerst zag
Weerloos en gebroken lag je op de grond
Duizenden stukjes glas de barsten waren gesprongen
Een puzzel van een kind wachtend om opgelost te worden
Nieuwsgierig en naïef nam ik het eerste stukje
Zonder verwachtingen bouwde ik verder aan verwachtingen
De puzzel kreeg vorm, de stukje glas vormde een mooie mozaïek
Maar je zette je in me in vast als een parasiet
Je stroomde door mijn bloedvaten
Je vergiftigde me maar ik kon niet zonder je
Terwijl jij een nieuwe ik kreeg, begon de mijne te barsten
Bij elk laatste stukje puzzel, verdwenen er stukjes bij mij
Onwetend ging je je eigen weg
De puzzel was klaar en het kind bleef verweesd achter
Je vernietigde me en ik liet het toe
Deze keer was ik
Weerloos en gebroken op de koude grond
Wachtend om opgelost te worden.