De stille ontmoeting in Spanje
Op dit moment ben ik in Zuid-Spanje. Na een lange, intensieve en moeilijke tijd met mijzelf en met elkaar, stelde mijn vriend voor om met ons kindje per camper naar het zuiden te trekken. Zo brengen we in rust samen tijd door om een nieuwe balans te vinden.
Deze reis gaat voor mij over het vinden en behouden van de rust in mijzelf. Ongeacht ontmoetingen, veranderingen of onverwachte omstandigheden. Die plek in mijzelf terugvinden die ik nooit kwijt kan raken.
Tijdens de voorbereiding vertelde mijn moeder over een mooi interview met Malou, een jonge vrouw in een spiritueel tijdschrift. Samen met haar gezin verhuisde ze naar Nerja in Spanje. Haar levensverhaal resoneerde in mijzelf, de manier waarop ze leeft, haar hart volgt en niet ‘voor het leven denkt’ maar het laat stromen. Een prachtige ontmoeting met haar aan zee volgde, op de rotsblokken met klotsend water om ons heen. Een thermoskan met thee, wat pepernoten en stilte. Samen stil zijn, zo zaten we fijn.
Zij vertelde dat er nog iemand in Spanje was die haar interview had gelezen. Deze vrouw was inmiddels ook aangekomen en stond bij mij op de camping. Terwijl ik dit schrijf hebben we elkaar net een half uur geleden ontmoet.
“Ik vind het altijd heel erg fijn om eerst een paar minuten in stilte te zitten” vertel ik.
“Oh wat heerlijk” antwoordt ze.
“Ik zet een klein wekkertje op 5 minuten” zeg ik.
En daar zitten we, samen op een bankje in de zon. De paardjes staan iets verderop te grazen, palmbomen waaien op het ritme van de wind. En wij zeggen niets. We hoeven helemaal niets.
Als de wekker gaat na 5 minuten blijven we nog even stil.
“Is er iets wat je graag wil delen?” vraag ik.
“Nou, eigenlijk komt er helemaal niets op. Niets wat er echt toe doet. Deze stilte is zo fijn, wat is er meer dan dat”.
Ik lach, en ervaar het precies zo.
Na een tijdje zegt ze: “Ik merk wel een grote nieuwsgierigheid, naar wat je hier doet, wat jullie hier doen. Ik weet dat jij het artikel ook hebt gelezen, en ik ben ook wel benieuwd of jij iets met de cursus in wonderen doet. En wat je qua werk doet. Ja, eigenlijk is er een nieuwsgierigheid naar Jou”.
“Wat wil je precies weten?” vraag ik.
“Wat wil je delen?” vraagt zij.
Ik ben even stil om te voelen wat er opkomt.
“Ik merk dat ik hier vooral ben voor Dit. Het gewoon Zijn. En als er meer mensen zijn die ik kan ontmoeten die dit ook zo ervaren, daar aandacht voor hebben, dan is dat heel fijn.”
“En ik vind het mooi hoe je benoemt dat die stilte zo allesomvattend kan zijn. Dat er eigenlijk niets meer gezegd hoeft te worden. We hoeven geen indruk te maken op elkaar, alles is gewoon goed” antwoord ik.
Weer valt een langere stilte. Dan merkt zij iets op.
“Wat mij zo opvalt, is dat dankzij de stilte aan het begin van het gesprek, deze stiltes tussendoor niet meer ‘ongemakkelijk’ voelen. Meestal begin ik gewoon een gesprek met iemand, en als het dan even stilvalt, dan voelt het heel anders voor me. Dit neem ik mij voor om echt vaker te gaan doen met anderen”.
“Wat mooi dat je dat zegt. Ik doe dit zelfs aan de telefoon met vrienden, of we nu in Nederland zijn of ergens anders. Het voelt heel fijn om samen stil te zijn, dan is er een hele sterke verbinding” antwoord ik.
Ze vertelt over hoe zij nu in haar werk meer en meer de rust vindt en vanuit haar hart keuzes maakt. En dat ziet ze terug in het bedrijf dat ze samen met haar vriend runt.
“Hoe doen jullie dat?” vraag ik nieuwsgierig.
“We hebben samen een Taoïstische opleiding gedaan. Daarbij hebben we een meditatie geleerd waarbij je je innerlijke glimlach opent. In het kort: je ontspant je hele gezicht daarbij en trekt dan een denkbeeldige lijn van je mondhoeken naar je kaken. En dan verder door naar je hart. Zo zit ik in stilte.
‘s Ochtends beginnen we daar altijd mee. En voordat we iets bespreken van werk, mag mijn vriend eerst 10 minuten delen wat hij wil delen. En daarna deel ik 10 minuten. Zonder elkaar te onderbreken, of iets in te vullen. De kunst is om niet te ‘bedenken’ wat ik wil antwoorden op zijn verhaal of hem advies wil geven. Want dan luister ik niet meer ècht naar hem. En zo begint onze dag”.
“Wat een mooi voorbeeld” zeg ik.
“En er is nog iets wat ik graag wilde leren. Dat is om in de avond gewoon te kunnen zitten. Zonder afleiding van telefoon, tv of boek. Gewoon zitten. Daar voelde ik zo veel onrust bij, en daar was ik helemaal klaar mee. En nu lukt het, om gewoon te zijn. Dat brengt heel veel rust”.
“Wat klinkt dat goed. En het is zo herkenbaar, omdat we zo anders zijn gevoed door de maatschappij, met dat we iets moeten doén.”
We zijn nog even stil en wandelen dan terug naar de camper.
“Bedankt” zeggen we met een glimlach tegen elkaar.
