“Een kindje is zo puur, en als hij opgroeit leren wij hem eigenlijk alleen maar dingen af” vertelde een vriend laatst. “Dit mag wel, dit mag niet, zo hoort het”. Hoe interessant.
In november is ons zoontje geboren, wat een geluk en een eer om zo de eerste levensdagen van iemand heel dichtbij te mogen meemaken. Heel bijzonder dat hij bij ons is geboren en we zo mogen ontdekken en genieten samen.
“Wat heerst hier een rustige ontspannen sfeer in jullie huis”.
Het voelde direct heel fijn om echt de tijd te nemen. Voor alles. Al snel zijn er zoveel dingen waar je aan blootgesteld wordt in onze maatschappij wat blijkbaar ‘zo hoort’. Je ‘hoort’ te weten hoeveel weken je zwanger bent, het lijkt bijna normaal te weten of je een jongen of meisje krijgt en ook vermoeden veel mensen dat je het ‘zwanger zijn zat bent’ tijdens je negende maand.
Samen met mijn vriend vonden we onze eigen weg, om de tijd los te laten, het ‘weten’ los te laten. Meer leven in het nu-moment. Dat deden we al tijdens mijn zwangerschap. We hielden niet bij hoelang ik zwanger was, we wisten niet het geslacht van het kindje en we hadden geen zwangerschapsapp. Dat voelde voor ons heel goed. Nu merk ik dat ook na je bevalling het pas ‘echt’ lijkt te beginnen. Zoals de vrouw zei die ons een workshop gaf in draagdoek knopen:
“Een kind krijgen lijkt een vrijbrief voor mensen om zich erover te mogen uitspreken.”
En inderdaad, iedereen heeft een mening. Ik betrap mijzelf er ook op als ik terugkijk, dat je snel een oordeel hebt over opvoeding van anderen. Iedereen komt immers uit een familiesysteem, met bepaalde gewoontes, zoals ik in mijn opleiding over systemisch werk uitgebreid leerde.
En nu zijn we zelf aan de beurt. Zodra je kindje is geboren staat de kraamzorg klaar om je te helpen, en ook op hun manier te ondersteunen. Zo dichtbij in je huis, in je leven.
“Jullie zijn geen doorsnee gezin”. Dat is een zin die onze kraamzorg uitsprak. Na een dag samen in huis geleefd te hebben merkte ik dat ik me helemaal krampachtig voelde, hoe kwam dat? En nog belangrijker: hoe spreek je dat uit?
Stiekem dacht ik gelijk aan al het teamwerk dat ik nu al jaren begeleid vanuit CreaVisie, en hoe alles mensenwerk is. Het uitspreken naar elkaar van gevoelens op werk, in je relaties en nu.. Dat is zo belangrijk.
“Hoe was deze dag voor jou?” vroeg mijn vriend aan haar. Waarop zij antwoordde dat we geen doorsnee gezin waren. “Wat bedoel je daarmee?” vroeg ik geïnteresseerd. Ze werd stil, staarde even omhoog en zei toen: “Jullie zijn zo..zo..relaxt!”. Ze leek verbaasd door haar eigen antwoord. “De meeste gezinnen waar ik kom zijn in de stress dat ze sneller willen voeden, dat de luier sneller om moet. En ik vind het fijn om hen daarin bij te staan door structuur te brengen. Maar jullie lijken er helemaal geen last van te hebben, jullie nemen overal de tijd voor”.
De volgende ochtend hebben we in goed overleg de kraamzorg gewisseld. Dat voelde goed, voor ons en voor haar. Een heel mooi gesprek volgde, waarin we aangaven dat we zeker wisten dat er voor haar een betere klik is met een ander gezin, waarin ze zoveel kan bijdragen. “Ik ben blij dat jullie mij dit persoonlijk vertellen, de meeste mensen durven het niet uit te spreken en dan worden we in de auto afgebeld”. Het voelt inderdaad goed, om het uit te spreken zonder nare gevoelens, en dat iedereen op zijn eigen plek is.
Ook naar onze ouders en vrienden hebben we uit leren spreken hoe we graag leven, en waarom dat goed voelt. Ook dat opende de meest bijzondere gesprekken, ookal voelde het als het moeilijkste om te doen omdat je juist je naasten niet wil kwetsen. Gelukkig merkte ik dat juist hierdoor de band nog hechter is geworden en er ruimte ontstaat.
De weken na de geboorte stelden we kraambezoek zoveel mogelijk uit, de kaartjes hebben we weken later pas verstuurd, en ook dat bleek een hele fijne keuze voor ons. Zo konden we echt in onze ‘bubbel’ blijven, hechten, en een gezin vormen. Dat is namelijk zo nieuw en onbekend! Ook op zo’n keuze kwamen gelijk uitgesproken reacties: “Wauw wat slim, echt goed om de tijd te nemen, wij werden echt helemaal geleefd door al het kraambezoek” of “Je moet ze nu wel versturen, die en die wacht al heel lang op een geboortekaartje, zo hoort het niet”.
Iedereen heeft goede bedoelingen, en ik merkte dat ik het heel lastig vond daarin echt bij mijn gevoel te blijven. Dat is een kunst (nog steeds). Het voelt heel fijn en natuurlijk om niets te plannen, het leven zijn gang te laten gaan. Dat gebeurt bij ons kindje ook, die heeft geen planning. Kent geen tijd. Hoeveel kunnen we daar wel niet van leren? Gewoon te zijn in het nu.
Ik vind het bijzonder om te zien wat ik in de afgelopen maanden heb mogen leren over mijzelf. Wat heerlijk om zo 2020 in te gaan, een nieuw hoofdstuk in dat wat het leven heet. Op naar alle mooie ontmoetingen en leermomenten. Bedankt!
