Ol mâhiler...

Dersaadet'te Bir Balık Kadını. İfrât-tefrit kumkuması.

[heyhathayat]

Yahu ne acı. Hepimizin her şeyi bildiği bir dünyada yaşamak ne zor. Bi feno tvaytırda "hiçbirimiz bi bok değiliz. fight club'ı herkesin bildiği dünyada kimsenin bilmediğini düşünerek yaşayan ...in gözlük sapıyız" gibi bir şey yazmıştı. Durum öyle sanki vallahi. Böyle geziniyorsun internette aman allah, füruğ ferruhzad'lar, foucault'lar, adorno'lar, klimt'ler havalarda uçuşuyor. Yahu ben bu insanları bulmak için ayrı, tekrar okuyup anlamak için ayrı zaman harcamıştım. Kıymetli sanıyordum. Tamam, dürüst olalım öyle Foucault'nun tanınmadığı bi dünya filan hayal ettiğimden değil de, yani hani en bilinmez sandığın şeyden bahsediyorum ya.  Özbeöz kendi hayatımın garip garip tesadüflerden müteşekkil oluşu beni böyle yaptı sanıyordum. Sahi sizin de mi vardı öyle tanışıklıklarınız, size de mi bi gün biri geldi "dilber-i feylesofkârım" dedi de Osmanlıca'ya merak saldınız? Başkası çıktı ağzınıza sıçar gibi "çıkış yok" dedirtti de mi Guy Debord'u anladınız? Aynı anda siz de başka yerlerde Uyurkulak'ın ilk kitabını mı buldunuz sahiden? Yahu cidden merak ettiğimden soruyorum ya.  Ya sahiden öyleyse? Başka bir adacığın oluşturduğu popüler kültürün içinde dolanıp duruyorsak?İlginç sandığın hiçbir şey artık ilginç değil. İşin kötüsü ilginç olan bir yer var, birileri de bunlarla hiç uğraşmadı elbet ama bu kez de mesafe ne uzak. Sahi artık adadan adaya geçmek o kadar kolay değil mi acaba?  Yok yok, saçmaladım. Bunları zaten biliyordum. Has hüzün hariç adamız filan yok. O da öyle ki "yalnız hüznü vardır/ kalbi olanın" şiarından bakınca bir sürü başka adacıktan insanı kapsar herhalde. Kalanına diyecek yok, benden cânımın bir parçasını da aldınız, onu da mutsuz ettiniz: Egonuza sıçayım size bi şey olmasın, ayt canlarım! 

[heyhathayat]

Genç Tez İnsanının Acıları- İbretlik Hikâye

Tez yazmanın, evde çalışıyor olmanın öyle gıcık avantajları, aptal dezavantajları var ki insan lanet olsun böyle küçük burjuvalığa diyor yahu. Ne pis şeymiş. Zizek'in bi yazısında çok başka bir bağlamda bahsettiği 'cennette sorun' diye bir şey vardı. Bu durum o işte. Bıdık burjuvasın, sıkıntı orada. Düşünsene olm, en sevdiğin şeyi yapıyorsun, okuyorsun, yazıyorsun. Sabah erken kalkma derdin yok, kısa bir süreliğine de olsa kimsenin sana karıştığı yok. Cennete çok yakın gibi ama o öyle değil işte. Mahalle baskısı diye bir şey var. Bak maddelendirip anlatacağım.

1- Annen, baban, en yakın arkadaşın, yan komşun, tanıdıkların senin ne yaptığını, nasıl olup da para kazandığını filan asla anlamayacaklar buna alışmak gerek. Bu öyle mühendis olmak gibi değil. Evet, itiraf edelim bi türlü anlamıyoruz Fizik Mühendisi ne yapar. Ama en azından teknikerin  yaptığı işleri mühendis yapıyormuş gibi düşünüp rahatlıyoruz. Ama tez yazarken öyle değil. Kimse ne yazdığını, niye yazdığını, niye anlatamadığını, neden bu kadar karışık olduğunu asla, kat'a ve zinhar anlamıyor arkadaş. Sankim köşe yazısı yazıyoruz, getir okuyalım diyecekler utanmasalar. 

2- Sana herkes kıl olacak, hazır ol. İnsan yerine bile konulmayacaksın, herkes sabah uyanmanın zorluğundan filan bahsedecek sen mal mal bakacaksın. Hele İstanbul'daysan bütün o trafik muhabbetini filan afedersin öküz gibi dinleyeceksin kenardan. Yahu "çok yoruldum yaa" deme hakkın bile yok, düşün. Ne yaptın da yoruldun topraaam derler insana. Tabii, hepiniz ofiste taş taşıyorsunuz değil mi lan! Beni kıl etmeyin bak açarım o internet geçmişini, bütün gün çat facebook çut twitter ne işler yaptığınızı dökerim ortaya!

3- Tam çalışmaya başladığınız anda dibinizde bitecekler! Evet. Sahiden oluyor bu. Yazabilmek için evvela biraz okumak, biraz zihin açmak, yeniden tasarlamak filan gerekiyor. Zaman tabii hep bunlar. Diyelim akşam oldu. Oturdunuz odanızda. Hadi diyelim güzel de bir gün, canavar gibi okuyorsunuz, aklınıza bi sürü şey geliyor, vay lan ben bunu yazayım teze diyorsunuz filan. Oldu mu 1-2 saat? Hah, tam o sırada cânım arkadaşınız odaya dalacak. Bak, o word'deki ilk cümleden sonra yaa. Odaya girecek sıkıldım ya dışarı mı çıksak diyecek! Lanet gele. Bunun neden sıkıcı olduğu 4. şıkta.

4- Dışarı çıkmak istemeyişinizi asla kabul etmeyecekler! Siz boş gezenin boş kalfası gibi bir şeysiniz ya, insanları eğlendirmek zorundasınız. Tez mi yazıyorsunuz, her ortamın daimi üyesi, barların demirbaşı, yangın sırasında ilk kurtarılacağısınız. Dışarı mı çıkılacak, millete 5 gün önce söylenirse size 5 dakika önce söylenir. Yok çıkmayayım deseniz asla kabul edilmez. Zaten ne işiniz var ki! Sabah erken kalkacağım gibi bir bahanenizin olmadığını düşünsenize ey çalışanlar! Kanınız çekildi değil mi? Utanmasanız sabah erken kalkıyorum indirimi isteyeceksiniz Mango'dan filan. Düşünün işte, bizim öyle bir bahanemiz yok. Eserekli gibi davranıyoruz bu yüzden biz de. Şahsen ben tez yazmıyormuşum da yeni romanımı yazıyormuşum gibi davranıyorum. "Aman tanrım, ilham geldi, hemen gidip yazmam gerek!" Ahaha insana "It is generally justified by the traditional institutions ..." yazmak için ilham mı gelir la!

(Yoruldum, bi de harbiden ilham geldi, gidip metodoloji kısmına bir ayar daha vereyim. Devam ederiz.)

[heyhathayat]

Öyle hâller içinde ki hâlim, metne çevirmeye bile yok mecâlim vallahi. Vıcık vıcık romantizmden hazzetmiyor olsan bile gelip yakana yapışıyor işte. Üstelik sen oturup tam Bülent Ortaçgil hâllerindeyken, o kim bilir nerelerde. Belki bir şey yaptığı yok çocuğun ha. Belki çok yorgun uyuyor, belki film izliyor. Galiba paranoyamıza paranoya katan hep bu facebook zımbırtısı. Evde olsa online olurdu diye düşünmeye başladığın anda, paranoya yapmaya da başlıyorsun. Adamı tanıyorsun bir yandan arkadaş, online olurdu işte. Demek ki evde değil. Kim bilir nerede, kiminle, çok mu mutlu. Bir kez yahu bir kez kimi seveceğim kendi ellerimde olursa gidip en asosyal, en kazma adamı bulacağım. Dışarıda bile olsa bileceğim ki bir şeycikler olmaz. Zaten herkeste böyle mi bilmem ama ben en çok korkutan seçenek hep o'nun bir başkasına çat diye âşık olması olmuştur. Düşünsene, ne fenâ. Ne yapacaksın? Kızıp bağırıp çağıracak hâlin de yok ki. Çok olsa biraz sitem edersin. Ama sen de bilirsin ki buna yapacak bir şey yok. İşte hayalimdeki kazma adam yaşasa, böyle derdim de olmazdı sanki. Kiminle görüşecek, durduk yere kiminle tanışacak da âşık olacak, peh!

[heyhathayat]

Her gün görülen bir stereotip: Mal

Biz pek seviyoruz kendimizi azizim, bir sıkıntı varsa o, oradan başlıyor. Bu kadar kendi kendini seven insan, nasıl oluyor da hâlâ artan bir hızla "özgüven gelişimi", "kendinizi tanıyın/tanıtın", "siktir edin" minvalli kitaplara, söyleşilere saldırıyor anlamak zor. Yani anlıyorum ama yine de zor, seviyonuz ya la kendinizi daha neyin peşindesiniz? Zaten insan kendi içinde bir cevherin yattığına, fakat bunun fark edilmediğine inanmasa neden koştursun kendimi nasıl daha iyi tanıtırım, pazarlarım, satarım meseleleri peşinde. Diyelim ki bu bir hastalık, çağın hastalıklarından sadece biri.Kiminde bu hastalık hayattan soğutuyor azizim, derdimiz o. Gerçekten insan tez mez yazıyor ama eşeklik bâki kalıyor. Bu cümleyi bana ikinci kez hatırlatan yine aynı çocuk, ben ona kısaca mal diyorum. Bu kadar mı statüye tapar bir insan, bu kadar mı kapalı olur dışarıdan gelecek her şeye! Adam bellemiş vay anam medya şunu yapar, devlet söylemi şöyle oluşturulur, vay anam ABD vatandaşını şöyle kandırmış, yok efendim Britanya Ortadoğu'da şöyle planlar yapmış,  konuşuyor da konuşuyor. Ama dersten çıkıp kahve içmeye oturuyorsun, bu bizimki demez mi "Ama bizim suriye'ye müdahalemiz normal, sonuçta biz de Müslüman'ız." Çıkaracaksın 2 tane sineklik, hani böyle pembeli kelebekli olanlardan, aman insandır demeyip çaat çaat vuracaksın. Hayır, meseleyi açıklamaya çalışsan çocuğa dinlemiyor, hoca değilsin ya sen, ondan ellam. Yahu bunun, doktorası yok diye aşağıladığı ama onlarca prof yetiştirmiş hoca var ya! Püü. Oğlum mal, kolla kendini. Nasıl olsa sen de yar. doç. filan olacaksın günün birinde. Elbet yazı yazacaksın sağa sola. Murat Bardakçı'nın yöntemleri ve acımasızlığıyla saldıracağım senin yazılarına. İfşâ edeceğim seni bütün âleme. Kediye köpeğe atılacak kadar itibar bırakmayacağım sende.

[heyhathayat]

ey kendi iyi’m, kendi güzel’im! işitince sürçmediğim tüyler ürpertici borazan! perilik sehpa! yaşasın, görülmemiş yapıtla eşsiz beden için, ilk kez olarak. çocukların gülüşüyle başladı bu, gene onunla bitecek. bu ağu bütün damarlarımızda kalacak, borazan susup da yine eski uyumsuzluğa dönsek bile. ah, nasıl haketmişiz bu işkenceyi şimdi! hırsla toplayıp yığalım yaratılmış ruhumuzla bedenimize verilen o insanüstü sözü: o sözü, o deliliği! inceliği, bilgeliği, sertliği! söz verilmişti bize, bilgi ağacı gölge içinde gömülecek, zorbaca namusluluk buradan sürülecekti, arık sevgimizi yaşayalım diye hep. kimi tiksintilerle başladı bu; şimdiyse –o bengiliği hemen kavrayamadığımızdan- şimdiyse bir kokular bozgunuyla bitiyor. çocuk kahkahaları, kölelerin çekinişi, kızoğlankızların ağırbaşlılığı, çevremde ürkünçlüğü nesnelerin, biçimlerin, hepinizi kutsuyorum bu uyanıklığın anısıyla. hepten kabasabalıkla başlıyordu bu; alevden ve buzdan meleklerle bitiyor işte. ey kısa sarhoşluk nöbeti, kutsal! tek o maske bile olsa bağışladığın bize. ey yöntem! seni olumluyoruz. unutmadık, daha dün herbir çağımızı yücelttiğini. ağuya inancımız var. yaşamımızı her an vermesini biliyoruz bütün bütüne. işte esrarkeşler çağı!"

Rimbaud

[heyhathayat]

Her türlü derde şifa. Bunlar bizim türküler gibi değil gerçekten. Bizim türküler, seni derde daha çok gark ederek kurtarmaya çalışır. Öyle çok dertlenirsin ki artık o başta mesele ettiğin, sadece sembol olarak kalır. Fakat Brahms'ta öyle mi? Bencil biraz. Sadece müziğe odaklan istiyor. Derdini düşünmeni bile kabul etmiyor. O çok seslilik zihninin her yanını ele geçiriyor. Öyle karşıtlık oluşturma derdim yok, Brahms'çığım kurban olsun bizim Fethiyeli Ramazan Güngör'e. :) Amma durum bu.

[heyhathayat]

"Bütün ellerinin sokakları aşktır senin" Ece Ayhan

[heyhathayat]

...sana gelince Erkek, sen de bitirdiğin her aşktan sonra ilk büyük terkedilişin acısını, ana karnından çıkışın acısını bir kere daha yaşayacaksın. Annen seni defalarca bırakacak.

Ümit Ünal - Amerikan Güzeli içerisinden Çöl öyküsü.

[heyhathayat]

"Onlar iki denizin birleştiği yere varınca balıklarını unuttular. Balık, denizde yolunu tutup kayıp gitti" (Kehf /61) Virgo-Pisces, 2009 (mixed media) by Manek, Sabira (Contemporary Artist); Private Collection; Dutch. Copyright: www.bridgemanart.com

[heyhathayat]

Kim ki Duk'un son filmi Acı'nın en güzel sahnesi. Acı diye bir parça sevgi için yalvarmaya denir. Acı, yalnızlığın ve ölümün bir diğer adı.

[heyhathayat]

"Remember when you loved me"

Sabır, mecburiyetten kazanılan erdem. İnsanın el büyük alçaklığı, en büyük acziyeti, aynı zamanda en büyük dermânı oluyor işte. Hâfıza-i beşer nisyan  ile malûl olduğundan yaşabiliyoruz. Bu sayede utanmadan, yan yana geçen geceleri unutarak, bir kardeş selamında onu aramaktan da vazgeçerek yaşayamaya devam ediyoruz. "Çünkü Ali'yi dirilten iksir de saklı/ Hasan'a sunulan ağuda" Ama yine de, henüz üstünden çok geçmemişken, yaralar açıkken hâlâ söylemeli: "Beni sevdiğin zamanları anımsa" Çünkü benden asla kurtulamayacaksın, ben senin ruhunun bir kısmıyım. http://www.youtube.com/watch?v=0yPMdWxSxUg