Aylar önce karnımda ölen bebeğin yeniden canlandığını hissettim bugün. Anne ve babamın hevesimi kırarken öldürdüğü bebek, Levlâ. Yani benim karakterim. Şu an bunu yazarken arkada Levlâ Vazgeçti çalıyor. Ağlamak istiyorum ama birinci kuralı çiğneyemem... İfade etmesi gerçekten çok zor. Bir sürü şey yazmak istiyorum ama tıkandım kaldım, yazamıyorum. Bugüne kadar genellikle ne kadar canımın yandığını, üzüldüğümü, kırıldığımı ifade ettim ya da etmeye çalıştım. Ama bu... Bu çok farklı bir şey. Sevgili güzel kızım Levlâ, doğum günün kutlu olsun. Umarım bu sefer gözümüzde yaşlarla vazgeçmez, uyduruk mucizelerle kendimizi kandırmaz, taşları günahtan yollar geçmez, birilerine yenilmez ve gerçekten bizi gülümsetecek bir bahar gelmiş olur. Seni çok seven annen.
