hoofdpijn

[hoofdpiijn]

Ik heb amper gepraat

Zijn daarom mijn gedachtes zo luid?

[hoofdpiijn]

als dit nooit meer kan of mag dan hoeft het niet voor mij

[hoofdpiijn]

in papa's nek was de wereld iets minder zwaar

ik verlangde naar groot en vrij zijn

nu verlang ik naar jong en onwetend zijn

[ochtendstorm]

(er is enkel maar geschreeuw in mij en ik kan er niks mee doen, ik kan het niet begrijpen, ik kan het niet oplossen, en het schreeuwt)

[hoofdpiijn]

ik rek mijn lijf zo ver uit dat ik mijn ribbenkast tegen mijn vel gedrukt voel aanspannen

Voor vijf seconden voel ik mij vrijer, losser en misschien ook een beetje langer

even geen verkramping en angst dat mee reist samen met mijn bloed naar mijn spieren, mijn zenuwbanen, of naar al wat mijn bloed nodig heeft

maar even snel kwam de verkramping weer terug

steek na steek

overgeven na de migraine

een piep die je verteld dat het slecht gaat

zware benen, tintelende handen en een veel te moe hoofd

"ik wil weg" komt er af en toe eens uit

"weg van hier, of toch allesinds deze plaats, deze mensen"

soms gaan we naar de zee, daar is het stil, daar kunnen wij ook stil zijn

soms gaan we naar de film, daar is het druk, daar moeten we schreeuwen om elkaar te kunnen verstaan

soms gaan we wandelen, praten, lachen of filosoferen

een escapisme voor alles wat druk is, zwaar is, moeilijk is, veel is

weg van alles, weg van hier

[hoofdpiijn]

Can you please tell me when I’m dreaming because I can no longer tell

[almostmagicaltyrant]

Sometimes I cry myself to sleep, and I want to die.

But I don't talk about it.

[childtraumaloss]

It’s more like, every day I go to bed, and I want to die.

But still I don’t talk about it.

[hoofdpiijn]

laat mij (niet) alleen.

[hoofdpiijn]

en opeens gaat er niets meer, valt mijn lichaam stil en moet ik elke seconde mezelf forceren om te blijven ademen. Ik hoor geschreeuw en geroep achter me na maar mijn lichaam bevriest in de tijd van nu. Mijn lichaam beeft en trilt zodanig dat mijn bloed er door raast. Ik vergeet waar ik ben en hoeveel vingers ik heb en wat mijn naam is maar ik weet wel nog dat jij mij ooit vast had en ik voel jouw handen nog steeds in mijn gezicht. Mijn lichaam vergeet alles wat er ooit was buiten jou en ik zal jou altijd mogen meedragen

[hoofdpiijn]

Ik klamp mij vast aan mijn dromen, al is dat niet de beste houvast. Ik verlies mij in de liefde en gevoelens die ik heb opgemaakt in mijn hoofd of ergens heb gelezen op een bladzijde ergens tussen de verhalen van mijn stapels boeken. Ik scheur de bladeren er uit, hang ze omhoog aan mijn prikbord en lees en herlees. Verloren in literatuur zoek ik naar mezelf, naar wie ik ben.

[hoofdpiijn]

Het is paradoxaal hoe ik bij alles wacht tot de laatste seconde maar ik toch nooit kan stilstaan. Als ik er een uitleg voor zou moeten geven: het is de schuld van mijn hoofd. Ik word gek van de stilte maar nog gekker van praten. Het is altijd een gevecht tussen wie of wat en hoe of op welke manier of op welke manier juist niet. Ik hou vast maar zou toch zo graag loslaten. Alles loslaten. Mij vermommen in een perfect gereduceerde persoon die goed is, die het juiste doet en niet vlucht. Vluchten doet iedereen. Wegvluchten, niet onder ogen kopen want we fout doen of 'niet juist' doen. Maar ik wil niet vluchten want vluchten is angst, nog meer angst, angst vervaardigen en kapot gaan, crashen, foute keuzes maken om toch maar 1 keer rust te hebben en veel slapeloze nachten. Ik wil slapen, ik wil rust en ik wil dat alles even stopt, pauzeert. Even, gewoon heel even.

[hoofdpiijn]

De avonden zijn kort tegenwoordig. Tegen de nacht staan ze op mij te wachten om de dag te (her) beginnen terwijl ik nog stotterend na vertel wat we 2 uur daarvoor hadden gedaan. Ze zeggen dat het al 3 weken geleden was dat ik iets gezegd had en ik kijk hun met verbazing aan want we hadden het gisteren nog over de oorlog. 8 uur, 21 uur, enig uitzicht is eng. Ik probeer me te concentreren op hun gesprek maar alles loopt door mekaar heen. Ik probeer me te mengen in het gesprek wanneer ze plotseling vragen of alles wel oké is, en of ik genoeg heb geslapen en of ik wel weet hoe laat het is. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het al 2 uur in de nacht is. Ik sta hier al 6 uur te wezen zonder uitzicht, zonder besef. Ze hebben mijn besef afgepakt een paar weken geleden, en hebben me in plaats daarvan een melancholisch stuk ingeplant.

- schrijfsel

[stormvanwoorden]

Ik ben hier al zo vaak beland en telkens als ik op deze weg loop zie ik alles wat mij droevig stemt, en er is zoveel van. Het omringt mij, doorweekt mij zoals motregen dat doet; langzaam maar zeker (onoverkomelijk zelfs). Het dringt in elke hoek van mijn brein binnen, het neemt mij over; ik word verdriet in mensenkleren.

[hoofdpiijn]

"ik ben de weg kwijt maar ik ben al lang niet ik"

[hoofdpiijn]

ik vergeet soms hoe moeilijk het was om u vertrouwen te winnen. ik vergeet dat het altijd zo moeilijk is geweest om bij u binnen te geraken en ik vergeet soms hoe onverwaardelijk die liefde is die ge kunt geven maar wat niet altijd lukt.

ik wil u nooit opgeven maar soms verlang ik naar die stilte en rust die ik vroeger wel had en nu niet meer kan hebben. soms duw ik u daarom weg, omdat dat makkelijker is, omdat ik mijn gevoelens alleen in een potje wil steken zonder stukjes van uw gevoelens. soms dan sluit ik mij af van uw wereld omdat het daar ook zo donker is, soms dan sluit ik mij af omdat ik dan geconfronteerd ben met wie ik ben en wie ik ben geworden en soms dan zou ik u effe niet meer willen zien of horen.

soms is die liefde zoveel dat het een bestraffing lijkt omdat het zoveel van me kost. soms dan komt die eenzaamheid naar boven zonder dat ik het doorheb en wil ik u afpakken van mezelf maar dan besef ik dat ik de mooiste kans ooit heb gekregen om u te leren kennen en om u te ontdekken.

soms dan is gij en ik teveel, niet alleen voor mij maar ook voor iedereen anders en dan lijkt de liefde zoiets schral en lijkt het overbodig en gevaarlijk terwijl dat juist hetgeen is wat het niet is. ik verveel mij nooit als ik in uw ogen kijk, laat staan als ik u hand vast pak maar die ogen laten mij verdrinken in een oceaan van gevoelens en gedachtes die ik zo lang had weggestopt onder de gezonken schippen

soms dan bent gij het enige dat ik heb in mijn hoofd en dan gebeuren er dingen die ik niet onder controle heb en die gevaar aanduiden. soms dan is dat het enge aan u en mij en vooral aan ons omdat ik daar geen controle over heb en voor u lijkt dat allemaal makkelijk te gaan maar voor mij is het een zwaarte die duwt.

soms dan laat ik u hand los maar dan is het enige wat ik wil dat gij mijn hand terug vastpakt en zegt dat het wel goed komt

[hoofdpiijn]

je hebt de toestemming om niet van mij te houden maar geef me niet de vernedering waar je zo op bouwde Geef me de liefde die wij waren en de zee om op te varen We zijn zoals de maan en de zon en we vochten wanneer het zomaar kon en ik wil blijven vechten, met jou, want zonder jou moet ik het weer allemaal bij elkaar vlechten

[gedichtenoverdingen]

De pijn, de absolute miserie, dronken, ik was haar verloren en toen INEENS was ze daar, en met alle jongheid en al die gevoeligheid, kon ik het niet aan, te jong om geen hoop meer te houden, de feiten ze zijn altijd tegenstrijdig, ik wil meer drinken en nog meer mezelf kwijtraken, ik wil een 1 voor m’n tentamen, ik wil eenzaam worden achtergelaten, laat mij maar lijden hier in m’n waarden, of zonder, dit is de weg naar beter, lijdensweg, niemand die heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn, dit is het, het leven. Je hebt het niet in handen, kaarten gedeeld en nu maar spelen. Meedoen moet, maar bluffen dat hoeft niet. En eindstand zijn daar altijd die mensen van de straat. De rest, die mensen, ook achtergelaten. Wij strijden en vechten en overleven het laatste. Ik zie jullie daar wel. Ik zie jullie daar wel. Hou vol. Hoofd omhoog. Godverdomme.