Thoughts unsaid then forgotten.

JJ | 21y/o | HOPELESS ROMANTIC | PH Si JJ Pine, ipinanganak noong dekada '90, ay isang TSR. Bukod sa kanyang trabaho, pinupuno niya ang kanyang mga libreng oras ng paglalakwatsa, pagba-blog, photography, at paglalaro ng Counter Strike kahit siya na lang ang naglalaro nito. Sa dami ng kanyang pinagkaabalahan, hindi na niya maalala kung kailan siya huling umibig naligo.

[howdoesitfeelwithoutyou]

"Isa ka ba sa mga taong daraan lang?"

[howdoesitfeelwithoutyou]

“Hintayin mo lang yung sinasabi nilang tao.. yung tao na magbibigay ulit ng kulay sa mundo mo”

[howdoesitfeelwithoutyou]

Why do we want things to happen? Why can’t we stay contented with the things happening in the now? Why do we seek more? I’ll tell her my feelings—my sincerest; my ultimate-100%-honest feelings, and she could walk away or say thank you and I should be happy that after all the attempts, I’ve finally told her, I’ve finally collected and used the proper words and discovered the right language to convey to her just how much I love her, how much I’ve wanted to embrace her, to kiss her lips, to stroke her hair and stare at her eyes from sunrise to sunset. I may be injecting too many hyperboles here, but no matter how superfluous they are, it’s still love, isn’t it? Maybe that’s what it means to be in love: to live in a world of exaggerations, for things that are not love are just typical. Being in love means to leap out of normalness and deviate to an unseen, unreasonable world.

But most of the people we’re in love with tend to be in love with someone else.

[howdoesitfeelwithoutyou]

Hayy.. Parang papalitan ko na ata yung url ko. Taon 2015 na.

[howdoesitfeelwithoutyou]

Its been awhile...

Sobrang tagal kong hindi nadalaw tong tumblr ko. At sa tagal na yun, medyo nagbago na rin ang takbo ng buhay ko. Maraming nag-iba. At sa pagkakaalam ko, in a good manner naman. Hindi ko na masyadong nilulunod yung sarili ko sa mga bad thoughts. Tinaboy ko na lahat ng negativity sa katawan ko. Kaya dumistansya din ako sa blog na to..Dati kasi tuwing nandito ako.. puro sakit at hinanakit lang ang nasheshare ko eh. Panget naman ng ganun, diba. So ayun, welcome back to me.

[howdoesitfeelwithoutyou]

OTJ.

Just got home from SB katips. Sa wakas, may ticket na ako. Kita-kits bukas sa UP diliman tapos tambay tayo sa Mang Larry's isawahan. Tara! It's about time we support Philippine cinema. 

[howdoesitfeelwithoutyou]

Ang lamig.. plantsahin niyo nga ako.

HAHAHAHA!

[positivelypunk]

[howdoesitfeelwithoutyou]

Hello babe <3

[cherrybam-blog]

[kushandwizdom]

Click here for more quotes

[howdoesitfeelwithoutyou]

Balewala.

Ilang araw na ang nakalipas pero wala ka ni isang paramdam. Siguro naman may rason ka kung bakit nangyayari satin to, at kung bakit ako nakakaramdam ng ganito. 

[howdoesitfeelwithoutyou]

The Diplomat Hotel.

So ganito nangyari ngayon araw... pumasok ako ng 4am sa office tas nag out ng 1pm. Hindi natuloy sa The Fort edi tumambay nalang ako sa bahay ng tropa ko. Foodtrip. Laughtrip. At kung anu-ano pang trip namin na sadya namang nakakaaning. Tapos mga 5:30pm, pumunta na akong Eastwood. Tumambay sa coffee shop habang hinihintay mag out yung mga kasama ko mamaya sa panunuod ng Cinemalaya. After ng ilang minutes ng biyahe. Narating din namin yung CCP theater, medyo "haggardo verzosa" lang kami kasi nga ang daming tao sa LRT. 

Bago magsimula yung film, I cant help but to notice yung ambiance sa CCP, parang nakakatakot na ewan. Im sure narinig niyo na rin yung trahedyang nangyari nung tinatayo pa lang to. Di naman sa natakot ako. Kinilabutan lang ako ng unti. Unti lang naman. Haha. 

Pinanuod namin yung "The Diplomat Hotel" sobrang angas ng movie na yun. Medyo bago sakin yung horror film sa Cinemalaya. Siguro nasanay lang ako na pag indie eh socio-politics ang tinatalakay. So dahil medyo di pangkaraniwan yung ganito sa indie film, na-curious ako kung paano nila papaandarin yung eksena. At kung paano nila iibahin yung plot kumpara sa mga napalabas ng mainstream na horror films.

Ok naman yung movie... gusto ko pa sana pahabain to. Kaso kinikilabutan na naman ako pag naalala ko yung mga eksena kanina. 

So puputilin ko na dito ha. Nakakapagod din tong araw na to eh. Sige, good night.

[howdoesitfeelwithoutyou]

Nakakamiss yung ganito.

*will add pic*

Yung mga kasama mo eh mga kaklase mo ng high school. Mga bugok na nagturo sa'yo ng ibat ibang mga bagay-- kung paano mag cut ng class. Kumopya ng assignments. Tumambay hanggang madaling araw. Uminom. Malasing. Tumawa. 

Medyo namiss ko to. Masyado kasi akong nagmadaling tumanda eh. So yung ibang mga bagay di ko na na-enjoy.

[howdoesitfeelwithoutyou]

Pou.

Habang malayo kami sa isat-isa... pareho naman ang kinababaliwan namin ngayon. Alam mo yung apps na "Pou" ha? Oo. Yun nga. Ankyut kyut nun no?

Siya: Naglalaro na si zeezee saka yung alaga mong panda. whaha

Ako: Uy pakainin mo yung alaga natin after ah. Lalo na yung sakin. Sing bilis ko pa naman magutom yun. Haha.

Siya: Pinakain ko na!

Ako: Haha.

[thegirlwhocrieswolf]

[kushandwizdom]

[howdoesitfeelwithoutyou]

......

Akala ko wala ng mas sasakit pa sa araw araw na nakikita ko kayong magkatabi na naguusap, nagkukwentuhan. Pero yung makita kang suot yung jacket niya. Tang ina, iba.

Ibang iba sa pakiramdam. Tampo. Selos. Galit. Sakit. LAHAT.

Sumagi ba sa isip mo na habang sinusuot mo yun eh maiinis ako pag nakita ko yun sayo? Naisip mo ba minsan kung anong nararamdaman ko pag lagi kayong magkasama? Naisip mo ba minsan na gusto rin kitang makausap pero wala akong magawa kundi tignan ka nalang sa malayo? Naisip mo ba na hirap na hirap narin akong magpanggap na okay ako kahit durog na durog na ako sa loob? Naiisip mo rin ba ako? Sabihin mo namang oo oh. Naiintindihan mo naman ako diba? :(((

Sumagot ka naman oh.

Please?

[howdoesitfeelwithoutyou]

Sundae morning.

Wala akong paki kung overlunch na ako, atleast nakasama kita kahit saglit. Epal lang talaga eh tumatawag pa yung isa eh. Pero basta wala ang saya ko lang. 

PS: Pagkatapos mong bilhin yung bibilhin mo uwi ka na agad ha. Sorry kasi di kita nasamahan ng matagal dun. Alam mo naman... kelangan ko magtrabaho para sa future natin hihihi. Mwah. :-*