Buhay Theresiana
Sa lungsod ng Metro Manila, mayroong paaralan ng Sta. Teresa de Avila. Ito ay isang paaralang pambabae lamang o sa Ingles ay ‘exclusive for girls’ na sinasamahan mula preparatory hanggang senior high school. Ito ay sinimulan noong dumating sa Pilipinas si Mother Marie Louis de Meister upang magtayo ng kumbento ng mga ICM sisters o Missionary Sisters of the Immaculate Heart of Mary. Hanggang ngayon, patuloy pa rin ang kanilang misyon na palawakin ang komunidad ng mga Theresiana.
Ako’y unang pumasok sa St. Theresa’s College, Quezon City noong 2006 bilang preparatory at ako’y umalis noong ako’y papasok na sa baitang siyam. Aking masasabi na marami akong natutuhan bilang isang mag-aaral sa paaralan na iyon. Noong ako’y nasa elementarya, ang aking mga kaibigan ay puro babae. Dahil dito, nasanay akong puro babae ang aking mga matatalik na kaibigan sapagkat kahit ang aming mga guro ay babae rin. Ang isang bagay na kakaiba rin sa paaralan na iyon, ay walang aircondition at telebisyon sa mga silid-aralan, dahil naniniwala ang paaralan ng Sta. Teresa na ito ay tunay na makatutulong sa pagligtas ng kalikasan. Natatandaan ko pa na ang gamit ng mga guro namin sa pagturo maliban sa pisara, ay ang OHP o Overhead Projector. Nang dumating ang buhay hayskul, dito naging matatag ang loob ko. Pumapasok kami na ang aming uniporme ay kakaiba. Nakakita na ba kayo ng uniporme na ang butones ay nasa likuran? Pwes, sa STCQC lang! Maraming naging problema, ngunit nasolusyunan sa dulo. Ang pinakamasasayang gawain sa hayskul ay ang dance production na isinasagawa tuwing buwan ng Oktubre, at bandfest na ginagawa tuwing Pebrero. Ang mga nabanggit na okasyon ay ang mga pinakahinihintay ng isang mag-aaral sa hayskul ng Sta. Teresa. Ang isa sa mga aktibidad na lumalabas ang aming mga kahihiyan ay tuwing school interaction. Kung mayroong exclusive for girls na paaralan, mayroon ding exclusive for boys na paaralan. Sa isang taon, may interaksyon na magaganap. Pumupunta ang mga mag-aaral mula sa exclusive for boys na paaralan sa aming paaralan katulad ng Claret, Don Bosco, atbp., at magkakaroon ng mga aktibidad upang mapatibay ang aming pagkakaibigan sa mga kalalakihan. At higit sa lahat, ang pinakanagpatibay sa aking pagkatao ay ang SAMAHAN sa elementarya, at KASAMAHAN sa hayskul. Ito ay ang pagsali sa mga organisasyon na makatutulong sa amin sa paglaki.
Maraming mga naging masaya sa panahon ko roon, at hinding-hindi ko malilimutan ang lahat ng mga ala-ala na naiwan. Masasabi ko na kakaiba ang aking mga natahak noon, ngunit may malaking tatak pa rin ito sa aking puso na hindi mapapalitan ng iba. Dahil sa STCQC, naging matibay ang loob ko hanggang sa ngayon, bilang isang Letranista. Maraming bagay na gustong pasalamatan sa aking unang tahanan dahil sa kaniya, ako ay naging ako. Francine Ciara Que, tatak Theresiana!