★
PR's Tumblrdome
wallacepolsom
JVL
sheepfilms
macklin celebrini has autism
Fai_Ryy
ellievsbear
trying on a metaphor
TVSTRANGERTHINGS
Peter Solarz
Mike Driver
KIROKAZE
❣ Chile in a Photography ❣
official daine visual archive
noise dept.
untitled
Xuebing Du
Sade Olutola
hello vonnie
seen from Singapore
seen from India
seen from Taiwan
seen from United States
seen from Tunisia
seen from United Kingdom
seen from Russia
seen from Italy
seen from France
seen from Bangladesh
seen from United States
seen from Argentina
seen from Türkiye
seen from Colombia
seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from Pakistan
seen from Oman
seen from United States
@iamsuperrr
Hi. Naka-leave ako ngayon. At habang wala pa'kong pasok, nagpaplano na kame para sa wedding. Yup, kakasal na ako. Wii! Isang buwan pa bago ko bumalik sa trabaho, magsimula na kame mag ocular bukas sa church and reception venue. Di pa makapagdecide, gusto ko kasi intimate wedding kaya naghahanap pa kame ng maliit na simbahan. Suggestions? Excited na ako sa wedding preparations. Yay!
Ask me a question.
ask.fm/iamsuperrr
Gustuhin man natin o hindi, lahat ng bagay matatapos. Lahat may hangganan.
Para sa mga may ka-relasyon:
Ang sakit isipin na sinukuan at iniwanan ka niya. Yung bang gusto mo pang ipagpatuloy pero talagang buo na yung desisyon niya. Nasayang lahat. Parang bumalik ka sa simula. Kaya wala kang choice kundi mag move on. Pero kahit na nagmu-move on ka na, ayaw mong mag-expect pero umaasa kang magbabalikan parin kayo. Pero naisip mo ba na kung patuloy mo pa rin syang minamahal kahit di ka pinapahalagan, para kang nakatayo sa kumunoy. Unti-unting lumulubog sa kalungkutan.
Para sa mga hindi committed, pero kinakailangan mag move on:
Nakakalokong aminin pero daig mo pa ang may ka-relasyon. Ang unfair no? Wala ka namang gf/bf pero nagmu-move on ka. Ganito na talaga ang panahon ngayon. Bakit? Dahil nauso ang mga salitang PAASA at UMAASA. Dati, daig niyo pa ang mag-on pero all of a sudden, BOOM! Biglang naglaho lahat. Parang isang snap lang, nawala lahat. Hindi na kayo nagpansinan. Kaya ang ending, move on din. Move on sa mga bagay na parehas niyong nakasanayan. Mahirap din yung ganito. Kasi, hindi naman siya naging sayo pero kinailangan mong i-let go. Hindi naman kayo, pero nasasaktan ka. Ayaw mo rin mag-expect pero gusto mong umasang pwede pa kayong maging
Do you still like me here?
We won't grieve for you, for now you're free. No more pains Ate Pau, rest in peace. :(
For several years, hindi ko maalalang naging close kami ni Ate Pau. But for some reasons, yung hindi pagiging close naglevel up. Last year may mga ilang beses din ako nakasama sa mga outings at mga panunuod ng sine at pagkain sa labas ng family niya. Mas dumalas pa yun nung nagresign siya sa trabaho dahil sa sakit niya. Nung nagsimula ang 2012 halos kada buwan sinasama nila ko sa mga lakad nila hanggang sa naging weekly at naging araw araw na. Pagkatapos kung maranasan alagaan siya sa hospital nung Mar20 hanggang Apr3, dun ko lang nareralize kung gaano kahirap yung dinadala niya dahil sa sakit niya. Yung dapat na confinement dahil sa I&D naging mas kumplikado. Naglabasan pa yung ibang sakit na mas nagpahirap sakanya. Sa loob ng dalawang linggo na yun, kitang kita at ramdam na ramdam ko kung gaano siya nahihirapan. I admire her sa lakas ng loob, sa taas ng pain resistance at sa pagdala niya sa sakit na nararamdaman niya. Kung ako yun, alam ko hindi ko kakayanin yung lahat ng yun. Hindi ko makalimutan yung nagnumb yung buong katawan niya, hindi na siya makagalaw kahit kumain at lumunok hirap siya. Pero kahit ganun yung kalagayan niya, siya pa tong nag aalala sa mga bantay niya. Naiiyak ako tuwing titignan siya. Ang weird ng mga actions niya nun, hinahanap niya na yung mga malapit sa kanya at kung ano anu na yung pinagsasabi niya. "Pagod na ako.. Di ko na kaya." Akala ko nga nun, hanggang dun na lang. Pero hindi. Dahil strong siya, Umo-k siya ulit. Naalala ko nung last day niya sa hospital, buong gabi siyang nagffb. Haha. Pagkatapos nun, everyday na ako sa bahay nila, kasama sa dialysis, sa check ups. Hanggang nung last week.. nagkatrangkaso ako at hindi nakasama sa Manaoag. Nung friday, may check up siya. Dapat pupunta kami sa waltermart para dun kumain ng lunch pero nung dumaan sa SnR yung taxi, bigla niyang sinabi sakin.. Siya: Yeng nakapasok ka na dyan? Ako: Di pa. Siya: Dyan na lang tayo kumain. Mag eexpire na kasi yung membership card niya kaya naisipan niya na dun nalang kumain. Tatlong oras kaming nagkwentuhan, ang daldal niya. Nakikinig lang ako sa mga kwento niya. Sabi pa niya. "Libot kita sa Global(St. Lukes) pero next week na ang dami lakad ngayong linggo, magpapahinga muna ako, napagod ako eh." Nagpunta kami sa NKTI para sa Check up niy,a hanggang nung nasa taxi ang dami niyang kwento. Sinabe niya pa, tinanong daw siya ng Priest dun sa Manaoag.."Ready ka na ba mamatay?" "Matagal naman na akong ready eh." After check up dapat pupunta kaming Circle kaya lang mainit kaya sa Circle C na alng kami nagpunta. Naglibot, nag ukay ukay, Nag grocery. Nung nasa Robinsons Supermarket kami, sinabe niya.. "Yeng, kuha ka lang ng gusto mo wag ka mahihiya, ngayon lang to." Eh nahiya naman ako kumuha. Pilit siya ng pilit. Ilang beses niyang sinabe.. "Yeng kumuha ka na ng gusto baka di na mauulit to." Sabado, may sched siya sa dialysis, sumama ako. Medyo ok pa si Ate Pau. Sunday, pinapunta ako ni Gabe sakanila para tulungan siya dahil may chest pain si Ate at balak na nila dalhin sa ER. Hanggang na admit na siya. Nadischarge. Nagdialysis tapos bumalik ulit ng hospital pagkatapos niyang maging unresponsive after ng dialysis na yun. Ang dami nangyari sa 3araw. Feeling ko nakakayanan niya katulad nung huli niyang confinement. Malakas si Ate eh, alam namen yun. Wednesday night, nagbulge yung fistula niya nung idadadialysis, di na siya mahanapan ng ugat for the IV. Seeing her like that, honestly i prayed na sana matapos na. Her fistula is bleeding for 2hrs, Awang awa na ako eh. Nagdecide na I-IJ para yun na yung maging access niya for dialysis.
2am nung nalipat siya ng ICU. Di ko makakalimutan yung tingin niya nung sinisilip niya kami nung nakapasok na siya ng ICU. Yun na pala yung last. :( 6am ginising ako ni Gabe, dun pa kami natulog sa hospital bed niya nun. Tumawag yung taga ICU, nagcardiac arrest na si Ate. Dumating kami ng ICU, pinupump yung dibdib niya at may mga tubes na sa mouth niya. The doctor explained what happened. Naka 45 mins na siya ng dialysis nung nagflat line yung heart rate niya. Sabi, kumalat na daw yung water at blood sa lungs niya kaya may mga tubes. Wala pang 1 hr, another cardiac arrest.. narevive pa. Brain dead na daw. Hindi pa ako makapaniwala, alam ko meron pa rin nagsusurvive sa ganun diba? Thinking about miracles. Di pa nagsisink in sakin nun eh. Tapos isa pa ulet CA, narevive na naman. Useless na daw. Machine na lang yung bumubuhay sakaniya. Pinagdecide yung family kung ipapagpatuloy pa daw. Hindi na hinayaan na maghirap pa siya, inaantay na lang yung ibang relatives. Umiiyak na kami. Inannoint na siya, after the annointing.. hindi pa nakakalabas si Father sa labas ng room niya, bumaba yung heart rate. Nakita ko umopen pa ng kunti yung mata niya eh. Yun na siguro yung last breath niya. Tapos nirevive.. then nag zero na. Inaantay niya lang yung priest to blessed her. Alam ko na naman na dadating sa ganito, hindi lang ganito kaaga. Ate Pau, i will miss you forever. :(
Kung may taong nanghuhusga sayo, Hayaan mo sila.
Hindi mo naman obligasyon na ipaliwanag sa kanila kung sino ka talaga.
Sana naman hindi lang idinadaan sa isang ''sorry''.
Sana naman pag humingi ng tawad, wag na ulitin. Sana naman gumagawa ng paraan para itama ang mga pagkakamali. Sana naman matuto. Sana naman hindi sinasayang ang pagkakataon na ibinibigay para magbago. Sana naman magsisi sa mga kasalanan. Sana naman wag laging dahilan na tao lang kasi tao lang din naman ako at napapagod din. Sana diba?
Ang babaeng mahal na mahal ka, hindi yan basta basta nang-iiwan.
Lalong hindi yan basta basta makikinig sa mga payo ng kaibigan niya. Makinig man yan, hindi niya susundin. Wala yang pakialam kahit ilang beses siyang sabihan ng ang tanga tanga tanga tanga tanga niya 10 billion times. Nakakafrustrate yan sa part ng mga kaibigan niya kasi paulit ulit lang lagi. Pero tinatanggap na lang nila kung anuman ang magiging desisyon niya, kahit ang desisyong yun eh ay ang bumalik sa piling mo. Bakit? Kasi nagmahal/nagmamahal din sila. Hindi ka niyan bibitawan agad kahit ang sakit sakit na. Mahal ka eh. Gabi gabi man siya umiyak, okay lang kasi ang kapalit naman nun eh ikaw. Kahit anong lungkot ng babae, alam niya ikaw lang ang makakaalis nun. Ikaw lang ang magpapasaya sa kanya. Nakakainis kasi inaabuso mo. Kaya wag mong ibubunton ang sisi sa mga kaibigan niya dahil nakakainsulto yun. I-try mo namang tingnan yung sarili mo. Isipin mo naman kung bakit nasasaktan ang babaeng mahal mo. Ang alam ko kasi pag mahal mo ang isang tao, hangga't maaari hindi mo siya hahayaang malungkot nang dahil sayo. Ang mga babae masaya yan pag masaya ang kaibigan nila. Mas masarap pakinggan yung nakakakilig na kwento kesa nakikitang umiiyak ang isa sa kanila. Isipin mo bakit kailangang umabot sa puntong napagod na ang mahal mo. Kasalanan mo yan. Walang dapat sisihin kundi ikaw. Ang hilig hilig mo sa babae pero hindi mo alam kung paano mag isip ang mga babae.
Kung mahal niyo ang isang babae, hindi ka gagawa ng ikasasama ng loob niya.
Yung hindi mo siya pag-iisipin. Hindi naman basta basta nagdududa ang babae eh. May basehan yan lagi. Kung laging nagdududa at OA na, pasensiyahan. Ikaw ang nagtulak sakanya niyan. Akala niyo ba masarap sa pakiramdam yung para kang tanga kakaisip? Hindi. Ayaw nga naming nararamdaman yun. Nakakajirits kaya. Hanggang pagtulog dala dala namin yun, minsan naiiyak na lang kami sa inis at kawalan ng magawa sa sitwasyon.
OKAY, FINE. DON’T REPLY. I GET IT.
Mahal mo yung taong hindi ka naman naaappreciate at hindi naman nag eeffort para sayo. Pero hindi mo kayang mahalin yung taong nag eeffort at sobrang naaappreciate ka. Sadly, hindi kasi napipilit ang feelings eh.
Kapag espesyal ka sa akin, ayoko masyado na sinasabihan ka ng iba na namimiss ka niya o sasabihan mo siya na miss mo na siya. Ewan ko lang pero siguro may pagkapossessive ako. Ayoko nung nakakarinig ng mga ganung bagay. Sabihin ng selfish ako, pero selfish talaga ako. Hindi naman sa insecure o ano pero nakakainis lang pakinggan. Parang masakit sa tenga. Ayoko rin ng extra sweet ang isang tao sayo. Wala lang. Weird na kung weird pero isa yun sa ikinakairita ko.
Alam mo kasi na mahal kita. Alam mo kasi na hahabol ako. Alam mo kasi na hindi ko kaya. Alam mo kasi na kailangan kita.
Nag-uumapaw na sa tingin mo nasasayang na lang lahat ng ginagawa mo. Pakiramdam mo na sobrang sineseryoso mo na at nakakalimutan mo ng tingnan ang ibang bagay sa paligid mo. Minsan nga magtataka ka pa kung bakit sa kanya pa. Pakiramdam mo ginagawa mo ang lahat para maging okay ang lahat, para lang magwork-out. Nakikita mo na ganun rin siya. Kaso alam mo kung ano ang mahirap? Yung maramdaman mo na ikaw na lang todo sa pagbibigay at nagiging kampante na siya dahil ramdam niya na mahal na mahal mo siya. Naiisip mo nga minsan bakit ka nagpapakatanga sa taong tanga na hindi gaano gumagawa ng rason para wag mo siyang pakawalan. Pero ganun ata talaga eh, kahit gaano kahirap ang sitwasyon at wala ka ng rason para ipagpatuloy ang ano man na nararamdaman mo, tinutuloy mo dahil iba pa rin yung saya na naibibigay niya kahit tanga na ang image mo sa buong mundo.
Alam mo ung feeling na nagsisinungaling na siya pero natatago mo parin na hindi magalit sa kanya.
That everytime I make friends, I don’t fully trust them with all of me. I’ve encountered so many people who broke my trust that it’s hard to tell if one of them would do the same deed. I’m careful at telling my secrets. I don’t share my darkest stories that happened in my past. I’ve been hurt so many times as I child that I’ve learned to not fully trust anyone but myself. Some people start judging me about my past, and not about the better person I’ve worked to become. I have a soft spot when it comes to my past life. It brings me tears to look back at those memories.
And everytime I fall for someone, I tend to hold back my feelings. I’ve gotten hurt by the people I love that I become afraid to trust again. If they love me and can still hurt me, what makes me think other people can’t? I’ve become afraid to love with all of me. Everytime I love someone, it never seem to last long enough. And everytime I give all of me, I don’t get everything back. I guess I’ve been alone for so long, I forgot how it’s like to have someone there to help me. I’ve been so dependent on myself that I become afraid to trust anyone and get hurt.
And I want someone to show me that it’s okay to trust. That it’s okay to get hurt because someone will be with me to heal. I want someone to break the strong walls and barriers that I built aroud me. I want someone to pull me back when I walk away. I want someone to tell me to stay because I’m sick of being left behind.
I just want someone to prove me wrong. That all my doubts are a total bullshit. That all humans are not heart and trust breakers.
