i'm alone and all i have left are blurry memories of when i was happy, and that makes me sad
Game of Thrones Daily
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
Keni

Andulka
No title available
Jules of Nature
will byers stan first human second
🪼
No title available
DEAR READER
dirt enthusiast
cherry valley forever
Cosimo Galluzzi
Three Goblin Art

No title available

No title available
we're not kids anymore.
One Nice Bug Per Day

❣ Chile in a Photography ❣
RMH
seen from United States
seen from United States

seen from Singapore
seen from Germany

seen from United Kingdom
seen from Malaysia

seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States

seen from Singapore
seen from United States
seen from Canada
seen from United States
seen from South Africa

seen from South Korea

seen from United States

seen from Belarus

seen from United States
seen from Türkiye

seen from France
@ilosh
i'm alone and all i have left are blurry memories of when i was happy, and that makes me sad
problemlərin gözündə böyütdüyün qədər əhəmiyyət daşımadığının fərqinə vardığın an
Artıq nə hiss edəcəyimi belə bilmirəm.
Neçə yaşımda oluram olum, içimdə dolu olanları burda post paylaşmaqdan əl çəkə də bilmirəm. Onsuz da, heçkim oxumur.
50 yaşı olur bugün atamın. Paylaşacağım biryerdə şəklimiz də yoxdur heç. Həmişə 700 bal yığacaqsan deyirdi mənə, onun dünyasında dünyanın ən ağıllı qızı idim. Mən də ağıllı qız olmaq üçün yox, onun dünyasını reallaşdıra bilmək üçün bu qədər çalışqan olmuşam. Sonra ata getdi, onun dünyası yoxa çıxdı, elə mənimki də. Mənasızlaşdı gözümdə hərşey, inandırmağa çalışdığım insan da qalmadı. Hamı dedi atan səni görür atan səni izləyir. Bir yerdən sonra buna inancım da itdi. Axı görsəydi mən dəyişməzdim, elə həmin ağıllı çalışqan qız kimi qalardım. Bəlkə də hərşey gücdən düşməməyim üçün deyilən sözlər idi. Mən gücdən də düşdüm, öz beynimin içində də qaldım, beynimin içindəki mübahisələri dayandırmağa da çalışdım. Suallar susmadı ama, indi burda olsaydı həyatın necə olardı, hələ də indiki qədər sevərdin mi, indi olduğun yerdə olardınmı. Ardı kəsilməyən cavabsız suallar. Heç vaxt üzləşə bilmədiyim düşüncə isə, əgər məni həqiqətən görürsə mənim haqqımda yaxşı düşünüb düşünməməyidi. Əvvəl yuxularımdan heç çıxmazdı, indi artıq illərdi ki gəlmir. Uzaqlaşıb bəlkə də məndən. Bu təbrik postu da deyil, bu üzr postudu. istədiyin kimi bir insan ola bilmədimsə, çəkdiyin əziyyətlərin qarşılığını görmürsənsə və artıq məndən uzaqlaşmısansa üzr istəyirəm. Özüylə heç vaxt bu şəkildə dialoqumuz olmayıb, deyirəm axı heç şəklimiz də yoxdur biryerdə. Nəysə, çox uzadıram. Axrıncı post olsun səninlə bağlı. Ümid edirəm bir gün qarşılaşanda məni qucaqlaya bilərsən, çox çox istəyirəm səni🤍
İnsanın içində bitməyən kinin olması, kədərin varlığından qat-qat ağırdır.
özün kimi ola bilmədiyin hər mühit səni sən olmaqdan soyudur, çox gec başa düşürsən problemin səndə yox seçdiyin mühitdə olduğunu
sometimes, i have the feeling that i want to disappear, but in reality, what i really want, is to be found. ©
İnsanın özünü tam olaraq ifadə edə bilməməsi deyil məsələ, özünü ifadə edə biləcək insanla qarşıla bilməməsidir.
Paxıllıq deyil, bəlkə də qibtədir xoşbəxt ata-qız görəndə içimdə yaranan hiss.
Sadəcə anlıq xoşbəxt ola bilmək üçün bilə-bilə səhv qərarlar almaq illərlə düşünülmüş düzgün qərarlardan daha çox güvən verir insana.
Hər dəfə uzun aradan sonra qayıdanda "masadan" birilərinin də əksildiyini görmək qəribə hiss etdirir.
Sən nə qədər başa salsan da, kim necə istəyir elə başa düşür. Bunun üçün bəzən yazmaq da mənasız gəlir insana.
Nərgiz stepanova haralardadır?
bunu soruşan əllinci insan ola bilərsiniz, soruşmaq fikrində olanlar da ümid edirəm bu postu görər. Bilmirəm, xəbərim yoxdur
Bəzən böyümək illərini alar, bəzən də bir gecədə böyüyərsən, uşaqlığınla sağollaşmağa macal belə tapmadan.
MARK!
masterpiece🔥
“Ona birşey olmasının təsəvvürü belə səni ağlatdığı vaxt, hərşeyin reallıq olması. Necə də dəhşətvericidir. Xüsusən də bu insan sənin ailəndirsə. Və ən bərbadı: Sən bunu heçkimə deyə bilmirsən.”
— ( via ilosh )
Yaşadığımız xoşbəxt günlərə nəzər yetirmədən, fərqinə varmadan ötüb keçirik. Sonra fikir veririk ki, əvvəl sıradan olan bir gün indi xəyalımızdır. Ama nə etsək də o gün həmişə arxada qalacaq və biz birdə heçvaxt o günə qayıtmayacağıq. Bəlkə şəkil qalacaq, bəlkə hardasa nəsə xatırladacaq, ama ölən geri qayıtmayacaq.