İsimsiz

[imiental]

[imiental]

zaman geçtikçe gerçeklik neden soluyor? 24 yaşındayım ve hiç yaşamadığım bir zamanı özlüyorum.

Sanki geçmişte bir yerde hayat daha gerçekti. Aşk daha derindi, insanlar birbirine daha sadıktı, dostluklar daha sağlamdı. Her şey daha yavaştı ama daha anlamlıydı.

Şimdi ise her şey çok hızlı. İnsanlar kolay bağlanıyor ama daha da kolay vazgeçiyor. Sohbet var ama derinlik yok gibi. Her şey var… ama bir şey eksik.

Bazen Erkin Koray, Ayten Alpman gibi sanatçıları dinlerken bu his çok yoğun geliyor. Sanki o dönemde insanlar duyguları gerçekten yaşıyormuş gibi. Birine aşık olmak, onunla bir anı paylaşmak, sağlam dostluklar kurmak… Bunlar bana şu an çok uzak geliyor.

En garip kısmı şu: Belki o dönem de kusursuz değildi. Ama yine de daha “gerçek” hissettiriyor.

Bu sadece bana mı böyle geliyor? Yoksa siz de hiç yaşamadığınız bir döneme özlem duyuyor musunuz?

Ve gerçekten merak ediyorum: Sorun zaman mı… yoksa biz mi değiştik?