Bi gün gerçekten kemiksiz olan bir kalbin nasıl kırılabileceğini düşünmüştüm.
Bin parçaya da bölünebileceğini sen öğrettin bana.
Geçtin karşıma 'Seni annen baban bile sevmemiş,ben neden seveyim ki?'dedin.
O an o bilimsel tanıların kifayetsiz kalabileceğini görmüş oldum.
Hiç unutmam .Kalbim binlerce kez parçalara bölünmüştü.
Beni sevmemene değildi belki ama
İçimdeki o masum kız çocuğunu hiç görmeyişine kırılmıştım.
Oysa o kız çocuğu sadece görülmek istemişti.
Sen beni ne görmeden sevdin ,ne görerek.
Sevilmeye layık olmadığını düşünen insanlara
O mahkeme salonu bile fazla gelir.
Sonuçta kazanan ve kaybeden en başından beri zaten bellidir.
Ben kaybettim ama sen de kazanamadın.