[insanlardannefretederim]

Ben bi mutluluk korkağıyım.. Ödüm patlıyor birisi gelip beni mutlu edecek yüreğimi sevgi ile dolduracak ya da küçük bi eğlence olacak hayatıma minik de olsa bi renk girecek diye.. Hem korkmasam biraz cesaret etsem bu sefer de nasıl mutlu olunur nasıl sevilir sevilinir bilmiyorum. Bu kadar sıkışmışlık bilmiyorum..

[insanlardannefretederim]

Bir adamın yaslanacak bir omuzken nasıl tekrar tekrar kafanı vurduğun bir duvar olduğunu hatırla..

[insanlardannefretederim]

Bunu artık unut.. Çünkü bazı şeyler hatıranda yer kaplamaya değmiyormuş. Dünya hayat zaman bunun için çok çok azmış.. Her şeyin ortasında ufacık kalıyormuşsun..

[gecelerkadarguzelsin]

[sonundayim-zamanin-deactivated2]

Ölsem yeridir""

[insanlardannefretederim]

Uzandım, kaçtın, tuttum sandım..

[insanlardannefretederim]

Şükrü Erbaş’ın “Gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi ? Kim ne diyebilir ki ? “ ve Seyyidhan Kömürcü’nün “ Her şeyin yolunda olduğu o yol nerede? “ dediği kısımlardan geçtim..

[masumcetin]

Rüveyda. ———

Fezayı bağlayarak yorgun kanatlarına Bir güvercin uçurup kıtalar arasından Çağırdın beni Geçerek birer birer sürgün kanyonlarını Derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına Yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı Yıkarak yalnızlığa kurduğum sarayımı Yetim çığlıklarımı duyurmak üzre sana Koşup geldim; iliştir beni memnu bahtına

Adını söylemek istemiyorum Her hecesi amansız bir kor dudaklarımda Her harfine yıllardır şimşeklerle yarıştım Zindanlara karıştım, ölümlerle tanıştım Adını söylemek istemiyorum Rüveyda dediğim zaman Anla ki, senin için yürüyor kelimeler Çığlığımın atardamarlarından Hangi yıldızdır bilmem, gözlerin Kayar da üzerime Rüveyda Önce tuhaf bir deprem yayılır bedenime Sonra açılır önümde ıstırap vadileri Silik renkleriyle adımlarıma Çözülmeye yüz tutan bir mazi mühürlenir Hayalin bittiği menfeze doğru Alaca bir at koşar içimde Zamansız, mekânsız nefese doğru Uslanmaz bir yürek taşıdığıma dair Yaygın bir kanaat dolaşır aynalarda Oysa Rüveyda Baştanbaşa ben Kevser akan, gül kokan bir kalbin filiziyim

Kitaplara sürdüğüm kapkara lekelerden Bir anlatsam nasıl utandığımı Bir doğrulsam eğildiğim yerlerden Ağarır tanyeri nilüferlerin Alaca bir at koşar içimde Ezer toynaklarıyla anılarımı

Sular köpürmemeliydi Rüveyda Kırılmamalıydı ıslak dalları hasret servilerinin Ben zehire alışkınım, şerbete değil Rüyalar nefret eder avare duruşumdan Kâbuslar çeker ancak derdimi yeryüzünde Sen gün boyu simsiyah bir ufukla beraber Ben her gece bir Mehdî türküsüyle çilekeş Yargılamak için zeval kayıtlarını İnkılap bekliyorum

Hangi umut çiçeğidir bilmem, ellerin Uzanır da gönlüme Rüveyda Derinden bir ok saplanır bağrıma Beynimi çağıran bir sese doğru Alaca bir at koşar içimde Zamansız, mekânsız nefese doğru

Varlığın cinayettir memleketimde işlenen Akıtır kanını asil pehlivanların Yokluğun sükûnettir kuşatır evrenimi Varlığın ve yokluğun ölümüdür baharın

Şimdi yıldızlardan bakamıyorsun Göklerinde bir Belkıs otururdu Rüveyda Binlerce gökkuşağı olurdu kirpiklerin Güneş bir anne gibi dururdu başucunda Artık dokunamıyor kâkülün bulutlara Karalara bürünmüş saçlarında dolunay Ben bu kadar zulme lâyık mıyım Rüveyda

Hangi ressamı vurur bilmem, endamın Sarar da benliğimi Ben beni tanımam kaldırımlarda Kafesleri yutan kafese doğru Alaca bir at koşar içimde Zamansız, mekânsız nefese doğru

Kırmızı bir kurdele bağlayarak alnına Duydun mu orkideye duâ eden birini Bu ısmarlama yüzler yok mu Rüveyda Bu yapmacık bebekler Gözyaşı akıtırken gülenler yok mu Beni kahrediyor geceler boyu

Hangi çağın gelişidir bilmem, gülüşün Soluk bir dünyanın mezarlarına Gömerek gurbetimi Kapadı karanlığa Yesrib, kapılarını Meydan okuyuşun çağın ordularına Bilmem hangi mevsimin başlangıcıdır Doruklardan öte hevese doğru Alaca bir at koşar içimde Zamansız, mekânsız nefese doğru

Yasını tutuyorum kararttığım düşlerin Yıpranmış divaneler gibiyim sokaklarda Amansız bir yalnızlık üfleyen pencereler Lif lif yoluyor kahır seyyahı bedenimi Önümde, haksızlığın hesaba çekildiği Siyahın simsiyahı tanımadığı mahşer Arkamda, kare kare ömrümü belirleyen Hatırladıkça yanıp tutuştuğum resimler

Söyle, nasıl aşarım pişmanlık dağlarını Yeniden bir Nil olup taşar mıyım çöllere Kim giydirir başıma tacını nihayetin Kim takar bileğime hürriyet künyesini Karada balık gibi nasıl yaşarım, söyle.

Rüveyda, seziyorum; tahammülün kalmadı Ama dur, boşaltayım bütün çığlıklarımı Asırlardır köhne barınaklarda Küflenen, çürüyen çığlıklarımı

At vuruldu; içim paramparça Rüveyda Gölgelerin ardına sakladım kusurumu Sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin Ben burda damla damla eriyip akıyorum Yine de, bırakamam yerlere gururumu İstenmediğim yeri usulca terk ederim Hâtıra kalsın diye bırakır da ruhumu Mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim

——————

Nurullah Genç, Rüveyda Fotoğraflar: Dariush Mehrjui’nin 1989 yapımı, “Hamoon” filminden, (Bita Farrahi & Khosro Shakibai).

[bijaraamed-deactivated20210219]

Tarihte ilk kez bir toprak parçasının etrafını çitle çevirip “Burası benimdir” diyen ve buna inanacak kadar saf olan insanlar bulabilen ilk insan, uygar toplumun ilk kurucusu oldu. O zaman biri çıkıp, çitleri söküp atacak ya da hendeği dolduracak, sonra da insanlara “Sakın dinlemeyin bu sahtekârı. Meyveler herkesindir. Toprak hiç kimsenin değildir. Ve bunu unutursanız mahvolursunuz” diye haykırsaydı, işte o adam, insan türünü, nice suçlardan, nice savaşlardan, nice cinayetlerden kurtaracaktı. Jean-Jacques Rousseau

[babolibaboli-deactivated2018010]

[insanlardannefretederim]

Bir adamın yaslanacak bir omuzken nasıl tekrar tekrar kafanı vurduğun bir duvar olduğunu hatırla..

[geceilevlenecegim]

Hayat biter Umay, önemli olan yaşarken neyin bittiği. 

Kazım Koyuncu

[pasiflora]

Tarifi imkansız bir sevgi ve inanç bağıydı. Yapamıyorum.Çok ağır, bunu aşamadım. Yıkıntı, çöküntü anlaşılır bir şey değil. Herkes başka türlü yıkılıyor,herkesin biçimi farklı. Acılarımı, dondurma yalayarak yaşama becerisine sahip değilim,yanıp kavruluyorum.Ama bu külleri toprağa gömmeden önce, elbette savuracağım. Nereden baksan, inatçıyım. Savaşçı olamadım hiç.Çünkü savaşın, her şeye tenezzül ettiğini gördüm.

[korkakbirii]

“Sakın bize sormayın niye sokakta çalışıyorsunuz. Çünkü biz bilmiyoruz. Siz bizden daha iyi bilirsiniz.”

M.K. 14 Yaş

“Öğretmen dedi çocuklar geziye gidiyoruz adam başı 1 milyon, ama benim babamda para yoktu gidemedim.”

M.E.Y. 13 yaş

“Babam eve gelseydi çok mutluydum.”

Aslı, 12 yaş, selpak satıcısı

“Biz birgün çalışırken çocuklar benimle alay ediyorlardı. Çünkü ben çöp topluyordum. Kalbim çok kırıldı” B.S. 11yaş

“Ben cennete girmek istiyorum. Orada güzelcene yatıp uyumak istiyorum. Dışarıda kar yağıyor üşüyorum.”

A.G. 9 yaş, ayakkabı boyacısı

[tanklartufeklervegulusun-deacti]

kanadım değdi sevdaya

[pillowtalkmyenemymyally-deactiv]

1. Zabıta tarafından kırılan baskülüne ağlayan çocuk.

2. Vitrindeki oyuncaklara gözü takılmış küçük bir kız.

3. Kışın montsuz ve ayakkabısız okula giden Merve

4. Asıl sorun telefona sahip olamaması değil, koltuğu bile sahiplenememesi.

5. Kız kardeşini havan saldırısından korumaya çalışan Suriyeli bir çocuk

6. İnan senin elindeki daha değerli…

7. Çocuk gelinler

8. Fotoğraf makinesini silah sanan Suriyeli küçük çocuk.

9. Soma faciasında yetim kalan çocuklardan sadece biri.

10. Okulda ya da oyun parkında olması gereken çocuk işçiler.

11. Çöplerden toplanılmış kağıtların bulunduğu çuvalın içindeki 1.5 yaşındaki minik Erol

12. Soğuk bir kış gününde oyun oynayanları izleyen çocuk

13. Kobani'de bir çocuk

14. Üst geçitte mendil satan ve bir yandan da defterine bir şeyler karalayan küçük kız.

15. Otobüs egzozunun verdiği sıcaklıkla ısınmaya çalışan bir çocuk.

16. Savaşın ortasında oyun oynamak

17. Irak'ta çocuk olmak

18. Protestolar sırasında tezgahı dağılmış ağlayan simitçi çocuk

19. Tüm kırılan hayallerin canı cehenneme …

20. Cevahir AVM önündeki otobüs durağında köpeğine sarılarak uyuya kalmış bir çocuk.

21. Okul çantası yerine plastik bir torba takmış fakir Filistinli çocuk

22. Ayakkabıları su geçiriyor diye ailesi tarafından ayaklarına poşet giydirilmiş bir öğrenci.

23. Üşüdüğü için kendisine kutudan yer yapan belki de her gün bilinçsizce önünden geçtiğimiz çocuk.

24. Bizlerin işe yaramaz diye çöpe attığı şeylerden bulduklarıyla geçinmeye çalışan bu çocuklar.

25. Tırnağını annesi keser, parmağını makinası.!!

26. Babasının hastalığı sebebiyle okuldan sonra ayakkabı boyacılığı yapıp eve ekmek parası götüren Elif

Yer Osmaniye

27. Daha çocukluğunu yaşayamadan çalışmak zorunda bırakılan ve muhtemelen hiçbir zaman çocukluğunu yaşayamayacak olan bir çocuk.

28. Şerefinle, namusunla çalışmaktan neden utanıyorsun çocuk. Aç yüzünü de ADAM görsünler.

29. Sizin hiç babanız öldü mü?

30. Ve sözün bittiği yer…

yemin ederim ki ağladım kendimden utandım hayatımdan yaşantımdan günahlarımdan Allah ım sen bizleri affet bizlerede güç verki bizde yardım edelim Allah ım ne olursun onlarada güç ver. Arkadaşlar paylaşalım ki belki toplumumuz birazcık bilinçlenir. lütfen 

[insanlardannefretederim]

Geriye hiç bir anı bırakmazsın, hiç bir ibare yaşanmışlık, bütün izleri yok edersin peki ya kafanın içi.. Ben kafamın içini yakmak istiyorum.

[kansev-deactivated20180501]

alıp başını gideceksin, süheyla. gideceksin, yok başka yolu yok. yol yok. duvarlar artık dinlemiyorlar seni. *duvarlar* bile dinlemiyorlar seni. sen o küçük kız değilsin artık, sen o masum kız değilsin. senin kalbine kir değmiş. senin kalbindeki güneş sönmüş. göğnün çiçek cesedleriyle doluşmuş. son çiçeklerin de solmak üzere. bu sefer o yıldız kaymayacak *anla*. bu sefer o umut gelmeyecek. bu sefer umut, yok. *anlasana*

[yandikalbim]

Dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”

[masumcetin]

  “Bence hepsi mutlu olmanın, mutlu olmak istemenin kandırmaca olduğunu biliyordu. En büyük yalan bu. Acı çekmeyi, acı çekmişliği daha çok istiyoruz. Ama hangisi daha doğru bunu bilemiyoruz. Sürekli mutlu olmayı isteyen ve sürekli mutluluğu arayan insan bence  kötü bir insandır. Oysa bir insanı mutsuz etmek de en az mutlu etmek kadar zordur. Dünya böyle bir mutlulukla dönmüyor ki, acıyla, acı çektirmekle dönüyor, mayası bu. Bu yüzden çok zor. O uçurumun dibindekiler ne kadar gözlerini fal taşı gibi açıp büyük bir coşkuyla dünyayı kucaklamak isteseler de bunun imkânsız olduğunu anladılar. Acı çekmek için mi dünyaya geldik yoksa mutlu olmak için mi? Mutlu olmak için gelmediğimiz kesin. Düşünsenize, kırılıp dökülmeden yaşayabilseydik eğer yüzlerce kez daha mutsuz olmaz mıydık? Acı çekmek yok, acı çektirmek yok. İnsanlık dışı. Gerçek üzüntüye düşmek için ben, uzun yıllardır uyumamaya çalışıyor ve uyanık kalıp başka duygulardan sıyrılmanın tadına varıyorum. Özellikle uykudayken, hayal kurarken ve bir sürü bir sürü bir şeylerde kederlenmekten gitgide uzaklaşır insan çünkü. İnsanlığın tarihindeki bize yutturulan bütün o uydurma mutlulukları dibine kadar bildiğimden sonraki günlerimde, aylarımda, yıllarımda tek bir mutluluk anı bile istemem. Bu bataklığımı isterim sadece.”

Bora Abdo, Balık Boğulması s.115-116 Fotoğraf: Derviş Zaim’in 1996 yapımı, “Tabutta Rövaşata” filminden, (Ahmet Uğurlu).