Böyle bir sendrom var mıdır?
Her yaşadığına sendrom demek de... Ne bileyim? Biraz kendini beğenmişlik...
Biraz sonra bahsedeceğim tarif eden bir sendrom var mıdır bilmiyorum. Yoksa da ben adını koyacağım. Çünkü bir protein keşfedip adımı veremedim. Zaten keşfedilmiş proteinlerin görevlerini falan araştırıyorum. Birileri zamanında böyle bir protein var deyip sikim sokum isimler vermiş zaten. PCM1... PCM1 nedir ya? Ben olsam Ezgi proteini derdim :P Şimdi yazının daha başından konuyu alıp başla yerlere götürmemden bence anladınız ki çok dağınık bir yazı olacak bu.
Sendroma geri dönelim. Sendromumuzda kişi asla olmasa da sıklıkla içinde bulunduğu zamandan, konumdan ve durumdan memnun değil. Ve böyle hissettiği zaman şu cümle istemsizce ağzından dökülüyor: Eve gideceğim. Eve gidince de dışarı çıkıp eylemde kalmak istiyor gerçi. Ev kuşu değil anlayacağınız ama evde olmak bildiği konumda ve çoğunlukla kontrol edebileceği koşulları içeriyor.
İçinde bulunduğu koşullardan memnun olmadığından ya gelecek günlerin daha güzel günler olmasını umuyor ya da geçmişte o anı yaşarken memnun olmadığı zamanların aslında iyi zamanlar olduğunu hatırlıyor.
İşte sendrom olarak tanımlayıp, ad vereceğimiz durum bu. Yaşarken memnun olmadığın durumları üstünden zaman geçince güzel olarak hatırlamak. Şu an Münih’teyim. Yaklaşık bir ay buradayım. Evimden uzakta, Ocak ayında sıfırın altındaki sıcaklıkta, tanımadığım insanlarla bir aradayım. Evime gitmek ve şikâyet ettiğim işime dönmek istiyorum. Buradayken de Fransa’da, İngiltere’de ya da yine daha önce Almanya’da yaşarken çok rahatsız hissettiğim ve bir an önce evime dönmek istediğim zamanlardan güzel anları hatırlıyorum. Sanırım rahatsızlık hissettiğim anlar daha kolay siliniyor. Gerçi güzel olarak andığım duygular mesela müzelerini gezerken ve ya sokakları keşfederken hissettiğim güzel duygular.
Tıpkı geçen hafta sonu Paris’te olduğu gibi. Hiç istemeyerek çıktım yola. Otele vardığım zaman seçtiğim yer beni çok huzursuz etti. Açtım ve yorgundum. Yine de merkeze yürüyerek gittim ki şehri göreyim. Ana caddelerden birine vardığımda hala huysuzdum ama merkeze güvenle varabildiğim için daha rahattım. Yemek yedikten sonra yağmurda yürürken artık hep ekranda gördüğüm Paris’te olmaktan mutluydum. Onur yanımda olmadığı için içim buruktu ama kulağımda güzel bir şarkıyla yürüyünce hiç istemediğim bu yolculuğun beni Paris’te yağmur altında güzel bir şarkı eşliğinde yürümeme sebep olduğunu bir kez daha hatırladım ve şükrettim.
Kısacası sendromumuzun adı: hiçbir şeyden memnun olmayan, mutluluğu geçmişte ve gelecekte arayan şımarık kız
annaxmalina
gummygunk
jacobvanloon
vaporwave