“και φτανει καποια στιγμη εκεινη η φαση που καθεσαι το βραδυ στο κρεβατι με το αρκουδακι αγκαλια σφιχτα κανοντας πως ειναι εκεινος και τα δακρυα σου να κοιλανε, σκεφτεσαι οτι ειχατε, οτι ειπατε, οτι θα περνουσατε μαζι, ολα εκεινα που τοσο εκεινος και εσυ περιμενες, ολα αυτα τα ξενυχτια που περασες για ενα μηνυμα και τηλεφωνημα του, ολες εκεινες τις φορες που παλεψες για ενα του χαμογελο, για ενα του χαδι, κατι δικο του, για ολα εκεινα που ονειρευοσασταν να κανετε μαζι, τους στοχους, οτι αγαπουσατε, οτι δεν θα κανατε και οι υπολοιποι θα σας ζηλευαν, να μην εισασταν οπως οι αλλοι, να διαφερατε, να τσακωνοσασταν και να τα βρησκατε το ιδιο μολις λεπτο, ναι. ολα αυτα. κουραστηκες! κουραστηκες να τον παρακαλας για κατι που δεν θελει, κουραστηκες να κανεις τα παντα και να μην βλεπεις ανταποκρυση, κουραστηκες να τον ενοχλεις γνωριζοντας πως δεν σε εχει αναγκη, κουραστηκες να πληγωνεσαι, να πονας. δεν κουραστηκες να τον αγαπας ομως. σαν την πρωτη στιγμη, την πρωτη εκεινη στιγμη που ηξερες πως ηταν ο ανθρωπος σου, ο ανθρωπος που θα δωσει νοημα στη ζωη σου, κατι ξεχωριστο για σενα, κατι που ισως δεν ειχες ξανανιωσει, κατι που ηθελες να ερθει και να μεινει. .καθοντας σκεπτικη ολη αυτη την ωρα διαπιστωνεις ποσο κενη ειναι η ζωη σου χωρις εκεινον, ποσο πραγματικα αναγκη τον εχεις, δεν θες να τον χασεις, δεν θες γιατι δεν ξερεις πως θα ειναι μια μερα χωρις μια "καλημερα” και μια “καληνυχτα” του, χωρις ενα σημαδι, κατι να σου δειξει πως σε νοιαζεται, οχι. δεν μπορεις χωρις αυτο, δεν μπορεις και μονο στην ιδεα να μιλαει με αλλες, να ξερεις πως δεν σου ανηκει, δεν το αντεχεις. στεναχωριεσαι, κλαις, τον αγαπας…“
(via kwnnaki)
