Untitled

Tainted by the whirlwind, red-haired by the menace. 25, Amsterdam.

[isadorajane]

Moedervlekken

Ik maak een video met mijn handen van glas. Hiermee pak ik de wereld zachtjes vast zonder los te laten. Kijk naar het scherm. Zie hoe ik over je denk.

Ik laat je naam tatoeëren op mijn enkel. De kunstenaar spreekt geen Nederlands en laat me achter met een hartje dat opvallend veel lijkt op de moedervlek achter je linkeroor.

Aan mijn wand hangt het schilderij van de moeder en haar dochter, samengedrukt in een hoekige symbiose van potlood en rood. Als ik mijn handen om ons heen leg, zijn wij net zo.

Ik fluister, ‘je bent als een sinaasappelschijfje, gedoopt in chocola’, waarop je lacht alsof je denkt dat ik een grapje maak. Het is mijn lievelingscombinatie, maar dat weet je nu nog niet.  

In bad leun ik tegen je aan terwijl je de moedervlekken op mijn armen met potlood aan elkaar verbind. Je zegt dat ze nooit alleen zijn, de vlekjes, dat ze altijd met z’n drieën zijn. Dat stelt me gerust.  

Het ballonnetje dat al drie dagen in mijn binnentuin in de boom vastzit, is nu leeg. De bulterriër van de buurvrouw loopt naast zijn baasje en draagt een doosje Kleenex in zijn bek. Ik probeer er eentje los te krijgen, maar ik heb niets om terug te geven.

Je hebt net een nieuwe voordeur erin gezet omdat je een slot veranderen niet drastisch genoeg vindt. Ze hadden alleen nog glas, dus ging je voor dubbelzijdig. Wanneer je niet thuis bent, blaas ik het oppervlakte vol en schrijf ik met mijn wijsvinger mijn naam andersom. Of je het nog kan lezen, weet ik niet.

Ik maak een video met mijn handen van glas. Hiermee pak ik de wereld zachtjes vast zonder los te laten. Lees mijn lippen. Voel hoe ik over je denk.

[isadorajane]

Parent

You are now more of you than you ever were.

Soft, messy, you. 

I am now more you than you will ever be again. 

I watch our identical windows

for signs of difference,

Your slouch an outline I’ve come to grow fond of 

you still, every

circle of you. 

Call me by your name,

I will gladly be her for you. 

The red of clothes, lipstick cheeks

I will never wear jeans again, for you.

The husk of voice, childlike beam

Feet one in front of another 

Bag full 60 hour weeks books sleep

In bed is the best thing 

A parade of love men who don’t love

Trip clumsy, drop keys in canal 

Live. Outside. Of. Parenthesis.

Be. Messy.

[isadorajane]

transit

in a bed unslept

in for days you said I

missed the idea of you

it shook me / overcome

with the worry you were right

i am turned on by all things heat:

men, sunbeds with their hard

light and creams, heatwaves

i guess it’s the moistness

of it all / the way it is so

easy to drown

in them

when we miss this heat;

or the heater is broken or

we remember what country

we live in it is true i

miss the state of you:

the idea that 1 + 1

equals 1

[isadorajane]

dit is hoe het voelt om vrij te zijn

op aarde houd ik je hand vast

parkeer ik je in de wacht

kamer, al negen jaar lang 

je lacht

en meent het

nog steeds. 

wanneer ik je loslaat

parkeer ik mijn fiets, kijk naar binnen

waar de rug van een jonge man, gekeerd

geweld maakt met mijn gevoel

op de brug 

parkeer ik mijn fiets

voor de kroeg en de avonddiensten

die ik nooit doe, en kijk door het raam

van de jongeman naar de tv: 

wat er vanavond gekeken wordt

is het enige dat ik nog van hem weet. 

toen ik mijn rijbewijs haalde

dacht ik dit

is hoe het voelt vrij te zijn

maar nu sta ik nooit meer stil,

en parkeren kan ik niet,

is dat vrijheid?  

vrijheid is wachten

zonder angst over datgene waar je op wacht.

het is verlangen

en het vervullen daarvan met genoegen omarmen.

het is een bak met pepernoten 

in midzomer,

birckenstocks met sokken,

glimlachen,

of juist niet.

[isadorajane]

drijfhout

ik ben een beetje wiebelig vandaag mijn ventieldopje is gestolen langzaam loop ik leeg door de straten in het café rust ik uit en vraag ik me af of het een fashion statement is dat de vrouw bij het raam twee verschillende schoenen aanheeft ik ben een beetje wiebelig vandaag, luister drie keer naar je voice mail, mijn traanbuizen zo van de leg dat er vierkante tranen uit rollen, als dobbelstenen zonder kans ik ben een beetje wiebelig vandaag mijn wenkbrauwen zijn te dun geepileerd en mijn moeder weet nog steeds niet hoe mij te troosten dan waande ik mezelf een stuk hout en zou ik mezelf vandaag nog de zee in werpen om de volgende dag ergens aan de andere kant van de wereld aan te spoelen, schoon, ontdaan van alles, even

[isadorajane]

Tijdnood

Ik ga wekelijks naar de psycholoog omdat ik nog steeds niet uit logeren kan. De wachtkamer is bekleed met stapels roddelbladen uit de jaren negentig en beige schilderijtjes van vuurtorens en strandhuisjes. Mijn vader heeft een parttime auto en haalt me soms op, onaangekondigd. Dit keer was hij er en had hij er al lang gestaan, ik zag het aan zijn tranende ogen en de manier waarop hij me vroeg te gaan zitten; hij wist voor het eerst niet hoe hij moest zeggen wat hij me te zeggen had. Ze hadden iets gevonden in dat andere land waar ze al drie weken aan het aftakelen was. We gingen er die avond nog heen, dat moest, ook al wilde ik het niet want ik wilde naar huis en magnetron lasagne eten en mijn Duits leren en de volgende dag naar school gaan.

Ik sta in de videotheek films uit te kiezen om de uren voor de eindexamenuitslag door te komen. Ik kijk Life of Pi maar hoor alleen de telefoon die rinkelt. Ik huil al voordat ik opneem maar ik ben geslaagd, gewoon, goed, en mijn vader had die dag een auto dus we reden a-lineaire rondjes door de stad en ik ging achterover liggen met het raampje open en liet mijn haren kwispelen als de staart van een jonge hond en glimlachte naar die gespierde buurjongen die altijd op het balkon lag te zonnen.

En ik ontmoet mijn eerste grote liefde, zoals mijn familie hem zonder vertrouwen blijft omschrijven. Hij is lang, warm, ontwapend door zijn liefde voor mij. We lezen boeken, slapen in een eenpersoonsbed en maken van elkaar een muze. Mijn eerste grote liefde kreeg de kortste alinea; hij voelt zich een tussendoortje.

Ik word 21 en lever mijn scriptie in over een dichter die niemand kent. Mijn studentenkamer wordt de onze en ik tover het zwarte gat om tot een big bang. Algauw kom ik erachter dat mijn trucjes achterhaald zijn. Op mijn verjaardag nodig ik jullie allemaal uit om jullie lievelingsgedichten op een plak hout in mijn woonkamer voor te dragen. Mensen beginnen me te omhelzen en langzaamaan begin ik hetzelfde te doen.

Ik word bijna een kwart eeuw en ervaar voor het eerst tijdnood in de vorm van rimpels. Mijn jeugddilemma’s lossen zich op als radioactieve stof, ingegraven in een wereld die op losse schroeven draait. Ik ga naar mijn psycholoog maar wil niet huilen omdat ik een voordracht heb vanavond dus besluit ik al mijn gedichten aan haar voor te dragen. Ze zegt dat ik minder moet praten alsof ik een grafrede uitspreek. Ik moet toch huilen. Een jongetje van een jaar of drie leert met zijwieltjes hoe te fietsen en dat je voor de haaientanden moet afremmen. Het verkeer om hem heen staat stil en laat hem leren. Ik blijf nog even voor de haaientanden staan en even wordt de rest van mijn middag. Mensen komen en gaan en ik bedenk me voor het eerst hoe het verkeer als kinetische kunst fungeert, ook al moet ik eerst opzoeken wat kinetisch ook alweer betekent.

[isadorajane]

love letter

if scent were a thing

you could send

i’d send you a poem rocket

filled with morning breath

[isadorajane]

stil leven

naar het vliegveld ga je, op de achterbank

muziek tegen je oren maar je hoort niet

waar het heen gaat

ik zet je neer waar niemand zit

alsof ik sterk genoeg ben het hierbij te laten

je vergat te ontbijten en je geldzaken

dus schuifel ik door menigtes

naar broodjes zonder mosterdmayo

straks zit je geborgen naast een vreemde

en hij kijkt in plaats van

dat hij naar je staart

misschien klapt hij wel

zoals jij klapt

bij de landing

in wachtkamers verzamel ik materiaal

als een stille

die ondergronds

een gerolde portemonnee

moet zien te ronselen

de wachttijd bedraagt:

de omzet van de zandloper,

en twee uitgestelde levens

malend wachten we af

wie de korrels op zal vegen

……………………………………………

[isadorajane]

Thuya

Sunday morning I graze floors leading

to coffee drinkers and holiday-goers. When sweat

and chaos intervene it is after noon and I shift tradition

to another bar. Buenos Aires, where we buy three pasty goods,

and here talk men of Formula 1 and women of sucklings,

because it is weekend – nerves supposed to be

coming undone. It is nearly dark and not yet late,

I just ate some peppery

pita bread and cover my nose for worry that I’ll sneeze

if deciding not to.

The newspaper reads a grave was unveiled

in Old Luxor, 300 meters

of rubble was cleared to get to it

and over a thousand small statues

were found. Their powers cloudy but indistinct,

enabling ease for the lives of their deceased.

Trouble eats the mouse

that can’t run, I tread and sense

the soil that can’t be trod.

[isadorajane]

loopholes part 6

and, i began   what was it about the noise   you disliked so much    but this is    England,   they’ll   always come round   to getting you,   body smacks of pulse and   pain; when mother says she’s   been feeling lonely again    my answer   leaves us both   more than ever   unconverted   how come your face is dented    and you don’t feel the curve,    on my right wrist a twisted plastic band is draping,    hair falls onto my shoulders nearly and i feel    through the knots, tangled,    how come i wear this sterling dress and you wore it too  

[isadorajane]

blauwdruk

pruttelende

wasbakken, zeepbelletjes en

tegenstribbelingen, wanneer

de stad ontstopt

 fietsbellen die haperen,

onverdiensten naar je hoofd

gesmeten, de reling van de gracht

die uit je handen glipt

 ~

 over de voet- en fietspaden

kriskrassen we van honk

naar honk door elkaar

 ik teken het dagelijkse leven niet na

ook al beschouw ik het recursief:

de lijnen en kleuren kan je

niet overtrekken

[isadorajane]

skin

one in four hosts organic

they                     organise

with    loving

           arms

           at

           ease

           disparate

~

legs

bitten by sun and

ripped

arms

bitten by DNA: body,

                        i do not care

ripples of flesh

and waves

of children

the ocean as pearled

sheen,

the skin of fish

when light hits

[isadorajane]

loopholes part five

the other day when i pretended to be unbaffled by love what i really meant to say was   i am going to punch you in the mouth   with my own mouth, softly, because i like you   i read that on a t-shirt and wish i hadn’t, not really, not actually ever happened with you, because what i really meant to say was U R HRTNG M.   not like that but with all the vowels actually   but then it’s not like we ever took them, the vows that is   we took other things, including each other & time and daylight before we took any night,   &yesterday the ground bumped into my foot and shards pushed into it; it was pain and glass and blood everywhere and it was relief   and what i really meant to say was i want to give you everything but then you   child   your silence   your racket   bluff   enough   now   i could hurt you with a poem or i could hurt you with my timbre, either way   it’s going to happen some   way   my colleague looks remarkably like julia roberts i can tell by the way she reminds me of me when i stood before you   as just a girl   standing in front of a boy   asking   not even asking   telling him    to stop

[isadorajane]

I am listless and staring,

bored with light

I am rain

tapping you on the shoulder

I am bars of mint chocolate, bottles of merlot, fevered wakes.

I am a deluge

waiting to happen

thunder

scarring your skin.

~

I want to unclothe you

somewhere busy

with cobblestones and tourists,

somewhere dirty and loud.

I want

your shame.

I want to pierce your ears

and make sure

you never hear

from me again.

[isadorajane]

soms zeg ik dingen

zoals onthutselend

of je naam verkeerd

dat ik je niet mag

of dat ik van je hou

soms laat ik stukjes

van mezelf

in kamers achter

die ik daarna

niet meer kan vinden

dan hoop ik je

weer te zien

en vergeet ik

de lijnen in je gezicht of

welke tandpasta je gebruikt

soms word ik wakker

en soms niet

dan bevind ik me

op plekken

waar wij, als woord

nog bestaat

en heel soms

loop je op straat

lachen we naar de mensen,

en is het alsof

vogels achteruit vliegen

handen elkaar

raken.

[isadorajane]

DE REGELS DER DINGEN

       i.         Het was een klein hoopje: drie vuilniszakken (onaangetast, het was pas half twee in de vroege morgen en het vuil was - als de bewoners zich aan de regels hadden gehouden - pas net buitengezet), een stel zwarte stoelen, een paar onafgemaakte knutselprojecten en een kinderfiets zonder zitje. Ik stond zo’n tien minuten bij het hoopje afval, om te bedenken welk stukje ik mee naar huis zou nemen. Ik ging voor de stoel, een zwart gelakte stoel die vlekjes rood op zijn geraamte toeliet alsof hij aan het loslaten was. Van de verf, van zijn vorige eigenaar. Ik nam hem mee op mijn bagagedrager, de alcohol in mijn systeem maakte het mogelijk. De blauwe plekken die ik de volgende dag op mijn lichaam bezag, enkel een herinnering aan een avond van velen, de geërfde genen van mijn vader.

      ii.         Ik las het woord drie keer. Entameren. Ik begreep het niet, maar ik deed het. Al huiverend schreef ik. En ik moest het doen met het materiaal dat ik had. Kon alleen jou schrijven. Kon alleen dit entameren, en dat voelde vreemd, als een kaki of een andere onalledaagse vrucht die al lang op mijn tong lag, om door te slikken maar welk ik nooit uit mezelf zou kopen, noch eten. Ik dacht aan wijn, aan tannine en andere smaakversterkende middelen die we gebruiken om andere dingen te verzachten; doen dalen in hun mate van intensiteit. Ze bevorderen de houdbaarheid van de dingen.

    iii.         De stoel kwam onder het bureau te staan. Ik zeg onder, omdat het veel te hoog stond, en nog niet gebruikt werd als drager van de functie van het woord, dus een stoel was nog niet nodig. Het was meer een aankondiging van een mogelijk nieuw begin, een nieuwe werken. ‘Any day now’.

     iv.         En toen ik haar pagina open zag staan in jouw geschiedenis, zocht ik daar te veel achter. En toen ik dit typte schreef ik zacht in plaats van zocht, en hoopte ik het voortaan zachter te kunnen zoeken, dat dit alles zachter is dan het voelt en dat die synthetische hardheid simpelweg doorbroken moet worden. Zelfs het woord, zacht, is hard. Voel je het?

      v.         Als hypocriet is er geen ruimte om de moraalridder uit te hangen. Als je me kust, op het lege plein, met de ramen die naar ons loeren en onze doorzichtigheden doorzien, als je je hand op mijn been legt en ik nee zeg maar niets meer zin heeft dan zwijgen we of zeggen we dingen die beter zijn dan zwijgen, maar beter zwijgen we, er is niets meer te zeggen. Het is al dageraad en we fietsen door de duinen met wind tegen, en de woorden waaien weg.

[isadorajane]

A WAITING

until i see he misses a limb but seems not to miss it, not really. the weather revolts then,

folds the sun into a stuffy corner without indication of any next uncovering. it is GREY, WET, WHETTENING my appetite for warm and light like it was five or so minutes ago we had just that, in the green humid yellowed out on the hill, that word for which there is no proper equivalent down here/ most certainly not a common poetic device in our poetics. on the other side of the window the man with a missing limb moves his lips with such life and cheer i want to touch them, but can’t, nor can i hear the sounds they utter through the glass cold, win, win, – it even causes a stutter – cold as in coal with a dee attached to it, and isn’t it peculiar how the word necessitates the very word that was invented to contest it and then followed by an idea without the individual, and then ended up contesting the world, and then he looks back at me for an instant, smiles, makes me ever so happy that some stay outside whilst keeping in touch with coming back in again

CENTERFOLD

across the zebra crossing a woman whom you might even go on to describe as walking crossly in black, heels on hood over and clutching on her left a hefty bunch of orange gerbera’s. all the faces around her shrink and melt in sadness and dissolution at this turn of events but could one really call the weather an event? is it not simply a part of one’s living, something in the background earmarked for the heavens and we, who stay so to ourselves, why do we mind it so very much if we can’t even mind our own. to my right a man asks me what i’m reading. i am reading an essay about one of the great filmmakers, the self-proclaimed ‘filmmaker of waiting’. he knows of whom i speak, and of the fear and desperation with which his characters often relate to the world or her social structures and we talk about this city we live in here, how things change and how innovation dubiously lives in inverted commas. at this point he goes on a tangent i did not expect him to go on. i try and steer the conversation towards how everywhere’s a here and everyone’s an everyone but by default my dismissal of people dismissing is in and of itself discriminatory, he says. he excuses himself by saying, some things do never change... but that is my truth and not the truth of others and i once did visit beyond... i falter, sprout words that do not enter his ears, look through the window at the man moving his lips and am glad there is a door that opens to outside and am glad doors do open and close and am glad that here i have the option to open and close it,

ADAPTING

here, everywhere, i step into the slush, a slur from the gods but never is this not OK, ali, reminds me, my ally, my lie, my all, said that ~ winter is an exercise in remembering how to still yourself then how to come pliantly back to life again, an exercise in adapting yourself to whatever frozen or molted state it brings you ~