tega (tríptico dunha avoa que non sabía)
de todas cantas formas haxa de arar é
esta
só esta
a única que ela non entendía
non sabía medir
a roda de metal e especias das palabras
o papel máis marcado cás bestas xuntas
todas
a primeira corda que tirou pola linguaxe
nin o día que as voces asinaron enxertos
pero coñecía de corazón
cada ferrado
e se aprendese a escribir os animais
non se había de ver boi erguerse á maneira
A memoria é a parte do tempo na que o tempo baila. Coma se para facerse invisible abondase levar moito tempo sen se mover, hai xente que decide desaparecer das fotografías. Outros moitos quedan. Son tal que avelaíñas cravadas con alfinetes de luz, en caixiñas de cristais embazados. O afecto é a escusa viciosa que os garda de ser riscados da historia. Cando atopei un bolso cheo de fotografías nun dos armarios da casa, foi unha delas, na que saían a miña avoa e mais o meu avó cun dos seus fillos, a que máis me chamou a atención. No reverso, ela escribíalle a el, que daquela se atopaba servindo na guerra. Había palabras máis veladas ca outras, coma muger. Non puidera ir á escola e non sei como aprendera a escribir, igual de vérllelo facer aos fillos. Levoume moito máis descifrar algunhas palabras do que tardei en recoñecer o que lle doía. O que sabía amar. As últimas liñas falaban co máis resolto e claro trazo: adios amigito astalatuya.
hoxe o seu fillo
senta tras da cociña de leña
coma quen di un cordal
non hai outro horizonte na casa
no devalar da tarde
apaña faíscas á ardora
pinga o tempo a cada lampo
—e ha de chover?
—está a soñalo
(Publicado en Dorna: expresión poética galega nº 39)
kaledo-art
2087
discoholicmusic
vaporwave
jacobvanloon