abrirse ata non ser (cianotipo sobre tecido de algodón, 15 x 15 cm)

Kaledo Art

No title available

Discoholic 🪩
almost home

Product Placement
Today's Document
dirt enthusiast
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
h
Claire Keane

JVL
wallacepolsom
Three Goblin Art
Xuebing Du
Game of Thrones Daily
No title available
Stranger Things
No title available
DEAR READER
sheepfilms
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia
seen from United Kingdom
seen from Malaysia

seen from Malaysia

seen from Malaysia
seen from Iraq

seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Canada

seen from Maldives
@jesuscastroyanez
abrirse ata non ser (cianotipo sobre tecido de algodón, 15 x 15 cm)
que case nada pase (cianotipo sobre tecido de algodón, 15 x 15 cm)
quero volver verte onte (cianotipo sobre tecido de algodón, 15 x 15 cm)
Ultramarino (Chan da Pólvora, 2017)
A partires de "Catro xardíns ardendo", poemas publicados no libro Os nomes e os himnos (Espiral Maior, 2016)
"13. Antoloxía da poesía galega próxima", Chan da Pólvora/ Papeles Mínimos (2017)
http://poetrywillbemadebyall.com/book/2405/
tega (tríptico dunha avoa que non sabía)
de todas cantas formas haxa de arar é esta só esta a única que ela non entendía
non sabía medir a roda de metal e especias das palabras o papel máis marcado cás bestas xuntas todas a primeira corda que tirou pola linguaxe nin o día que as voces asinaron enxertos pero coñecía de corazón cada ferrado e se aprendese a escribir os animais non se había de ver boi erguerse á maneira
-
A memoria é a parte do tempo na que o tempo baila. Coma se para facerse invisible abondase levar moito tempo sen se mover, hai xente que decide desaparecer das fotografías. Outros moitos quedan. Son tal que avelaíñas cravadas con alfinetes de luz, en caixiñas de cristais embazados. O afecto é a escusa viciosa que os garda de ser riscados da historia. Cando atopei un bolso cheo de fotografías nun dos armarios da casa, foi unha delas, na que saían a miña avoa e mais o meu avó cun dos seus fillos, a que máis me chamou a atención. No reverso, ela escribíalle a el, que daquela se atopaba servindo na guerra. Había palabras máis veladas ca outras, coma muger. Non puidera ir á escola e non sei como aprendera a escribir, igual de vérllelo facer aos fillos. Levoume moito máis descifrar algunhas palabras do que tardei en recoñecer o que lle doía. O que sabía amar. As últimas liñas falaban co máis resolto e claro trazo: adios amigito astalatuya.
-
hoxe o seu fillo senta tras da cociña de leña coma quen di un cordal
non hai outro horizonte na casa
no devalar da tarde apaña faíscas á ardora pinga o tempo a cada lampo
—e ha de chover? —está a soñalo
-
(Publicado en Dorna: expresión poética galega nº 39)
-
Fabián con camiseta de pistolas de auga 06/01/07
Alberto e Fabián 18/12/2016
Lara mais eu, O Barqueiro 18/12/2016
María máis eu na Quintana 29/05/16
O río Miño dende a Ponte de Anllo, Baltar.