Untitled

[johnvhernienas-blog]

Ang Kabastusan ng mga Filipino

Ang kabastusan ng mga Filipino na likha ni Isagani R. Cruz ay likhang tumatalakay at umaatake sa tinatawag na Popular Culture na dumidikta sa mga masa.  Mapa sikolohiyal man o ekonomikal. Sa tekstong ito inilahad ang uri ng popular culture na ating maaaninag sa kasalukuyang sibilisasyon. Mga paniniwalang patuloy na tinatangkilik pa rin ng mga masa hanggang ngayon.

           Sa pamamagitan ng pag-susuri, isa sa ating mahihinuha na isa popular culture o kabastusan ng mga Filipino ay ang maka-mayamang kultura. Mga tanong utak burgis na mapang api sa mahihirap.  Ang ating mga manggagawa na silang nasa laylayan ng lipunan at tila isa lamang kasangkapan para sa mga nakatataas. Ito ang itinatatak sa ating mga kokote ng popular culture. Mga teleseryeng iyong napanonood ay inihihimlay sa iyong utak na ganito dapat ang mga nasa laylayan. Mga madudumi, mga pabigat, dapat inaapi. Araw- araw natin itong nakikita kaya’t si Pedro sa masa ay tila ba nagiging utak burgis na. Dahil ito ang uso tamang sabay lang sa alon sina totoy at nene sa idinidikta ng nakararami. Tila ba mga robot na naghihintay lang ng utos ng kanilang mga amo.

           Nabanggit din sa teksto ay ang patriarchal na pagtrato sa mga kababaihan. Hindi pantay na pagtrato sa salungat na kasarian. Ang mga pang-aabuso sa mga kababaihan mapa pisikal man o sekswal ay hindi na bagong kanta sa pilipinas. Miski nga panggagahasa sa mga kababaihan ay normal ng balita na sadyang nakababahala. Ang pilipinas ay ukiikot sa makalalakeng kultura kahit nga mga bata palang ay naisasabuhay na ito. Sa tuwing mag-lalaro ang mga bata eh tatawaging bading ang kalaro nang walang dahilan eh.

           Sa panahon ngayon, marami ng bumoboses na kababaihan sa para sa kanilang mga karapatan, ngunit medyo malayo pa ang dapat nilang tahakin para tuluyang mapabagsak ang patriyarkal na uri ng lipunan. Hanggat wala pa tayo sa katayuang ito nararapat lamang galangin at bigyan nang pantay na pagtrato ang mga kababaihan bilang isang taong nakaaalam ng kamalian ng sistema.

[johnvhernienas-blog]

Si Kristo, Ronnie Poe, at iba pang “Idolo”: Apat na Pagpapahalaga Sa Dula at Pelikulang Pilipino

Hindi natin maikukubli ang mga naging epekto ng kolonyalismo sa ating bansa. Mga tanong pinipilit mag-tunog imported. Mga taong masgugustuhin pang bumili ng magarang damit sa halip na gamitn ang pera para sa kanilang kumakalam na sikmura. At lalong lalo na ang pagbili ni Nene ng sandamakmak na gluta para mapalitan ang kanyang tatak pinoy na kutis ng puti. Ang punto ko rito ay simple lamang. Ang mga pinoy ay isang relihiyosong bansa na kung saan hindi na lang mga santo ang sinasamba bagkus ang mga banyagang muka na rin ang kanilang ipinagdadasalan. Baka nga kapag ang isang kastila ay binihisan mo para maging kawangis ni hesus tapos ipinatayo mo sa simbahan eh pota baka biglang mag-sign of the cross iyang mga animal eh.

           Ang pagsamba sa mga muka ng banyaga ay hindi na iba pagdating sa industriya ng showbiz dito sa pinas. Lahat ng mga naglalakihan at nagpipitagang mga bituwin ay karamihan ay tatak banyaga. Gaya nalang ni Anne Curtis ng channel 2 na malayo palang ay maaaninag mo na dahil sa kanyang balat na sobrang puti, o kaya naman si Pia Wurtzbach ng channel 7, na ang mga ilong ay sobrang tangos na tila ba isang diwata na naligaw sa showbiz industry. at sa channel 5 naman ay si – teka may nanonood pa ba sa channel 5? Kadalasan ay sila-silang mga mukang banyaga lamang ang ginagwang bida sa mga teleserye at bibihira lamang maging pangunahing tauhan ang mga may balat na kayumanggi. Kapag kayumanggi ka ay asahan mong ang role na ibibigay sayo ay kaibigan ng bida, o kaya naman kontra-bida, at kung mamalasin kami pa eh sinto-sinto pa ang magiging gampanin mo.

           Kapag senakulo tuwing semana santa, asahan mo na ang gaganap kay hesus ay mukang kastila, at kapag naman kay birheng mariya dapat ganun din. Nakalulungkot isipin na ang importansiya ng araw na ito ay bumaba ang  pagpapahalaga na tila ba naging modeling show na ito. Natandaan ko noong huling senakulo na aking nadaanan. Maraming nagtitilian sa paligid kaya ako’y naki-osyoso na rin. Potek na iyan pagtingin ko eh tinitilian pala nila iyong abs ni hesus. Potek na kabataan ito, sarap ipako sa krus nang pabaliktad eh!

           Kaya ikaw Juan Dela Cruz pag-isipan mo rin mga kinikilos mo. Natural sa atin ang pagiging kayumanggi. Hindi mo kailangan ng sandamakmak na materyales na magpapabago ng iyong tatak pinoy na katauhan. Hindi kakulangan sa pagkatao ang pagiging kayumanggi at hinding-hindi kalian man magiging basehan ng iyong pagkasino.

[johnvhernienas-blog]

Blog ang Mundo: Pagsasalsal at Pakikibaka sa Internet

Simula nang maimbento ang internet at naisapubliko, samu’t-saring mga websites ang nag-sipaglabasan na may iba’t-ibang layunin. Sa panahon ring ito umusbong ang mga social networking sites gaya nalang ng Friendster, twitter, Facebook, at iba pa. Ang dating simpleng pag-uusap at kuwentuhan ay maaari mo nang magawa gamit lamang ang dulo ng iyong daliri. Ngunit sa pag-lipas ng panahon ay tila ba lumalabo na ang pader na pumapagitan sa pribado at pampublikong pamumuhay. At nang dahil dito, marahil ay nawawalan na ng saysay ang internet at naging isang malaking tambakan nalang ng mga naiwang similya ng mga nag-sasalsal sa publiko.

           Ang pagpopost sa iyong buhay kada minuto ay isang walang kuwentang bagay. Walang may pake kung tumatambay ka sa star-bucks. Walang nag-tatanong kung natatae ka bang timawa ka. At gusto ko mag-mura sa mga taong nag-popost na sobrang busy raw nila, busy pero may oras mag-sayang ng oras para mag-post nang walang kuwentang bagay.

           Ang SNS o social networking site ay isang mainam na instrumento sa malayang pag-papahayag ng damdamin. Ginawa ito upang malaya mong mailahad ang iyong opinion at opinion sa mga bagay habang binibigyan mo rin nang pag-kakataon ang iyong mamboboso ng pagkakataon upang mapag-isipan ang iyong punto upang magkaroon ng malayang diskusyon. Ang pag-gawa ng blog ay isa sa mga usong Gawain upang mag-pahayag ng saloobin o kaya naman simpleng pag-papamalas ng kanyang angking galing sa kanyang pag-gawa ng likha.

           May sari-sarile tayong pamamaraan sa paggamit ng internet. Walang pumipigil sayo sa kung anong ginagawa mo dito. Pero bilang isang taong may tamang pag-iisip na nakaaalam ng tama sa mali, nararapat lamang na maging masusi at maingat sa paggamit nito. Ika nga nila eh “think before you click”.

[johnvhernienas-blog]

Ang Kapangyarihan ng Wika, Ang Wika ng kapangyarihan

Tayong mga pinoy ay sobrang nahuhumaling sa mga banyagang salita na kahit ay namimilipit na ang dila sa kabibigkas ng salita ay pilit parin nating sinasabi. Gaya nalang ng salitang winchestier, potek pati spelling hindi ko alam. Mas pinapahalagahan natin ang salitang ingles kumpara sa sarili nating wika. Ang mga bata ay mas uanng natutunan ang ingles. Ika nga ng aking propesor eh tunog robot ang mga paslit dahil ginagaya nila ang mga napapanood nila. Dumating na rin tayo sa punto na kung saan ang wikang ingles ay isa nang basehan ng katalinuhan at karangyaan. Kapag ikaw ay hindi marunong o sanay mag-ingles ay maaari kang matawag ng mga hipokrito na engot.

           Bakit nga ba ipinipilit natin ang ingles kahit na namimilipit na ang dila? Maling-mali ang pag-iisip na ang wikang ingles ay kaugnay ng asenso. Gamitin nalang natin ang koteksto ng Thailand upang pabulaanan ito. Ang bansang Thailand ay pumapangalawa sa south-east at south asia pagdating sa computer technology. Masasalamin ang patuloy napagyabong at pag-asenso ng kanilang ekonomiya mula sa kanilang mga gusali, sky-way, at kanilang mga tao. Patuloy ang pagyabong ng kanilang ekonomiya nang hindi nagpapaposas sa wikang ingles. Ating mahihinuha mula rito na hindi ganoon kalaki ang importansya ng ingles tungo sa pag-usbong ng ekonomiya.

[johnvhernienas-blog]

Edukasyon para sa Iilan: Kung Bakit Asal-Mayaman si Pedrong Maralita

Tayong mga tao ay nabibilang sa isa sa tatlong social class na nakadepended sa kalidad at estado ng iyong pamumuhay. Ang tatlong social class na ito ay ang upper class, middle class, at ang mga lower class. Nakahanay o iwinawangis ang tatlong social class sa isang tatsulok. Ang upper class ang nasa tuktok ng tatsulok. Ang mga middle class ang bumubuo sa katawan ng tatsulok. At ang mga lower ang pundasyon ng tatsulok.

           Ang mga lower class ay matatagpuan sa ilalim dahil sila ang mga tinatawag na mga nasa laylayan ng lipunan. Sa hugis na tatsulok ang ilalim o ang tinatawag na base ay ang bumubuo sa pinakamalaking parte ng tatsulok na maihahalintulad mo rin sa konteksto ng kahirapan dito sa pilipinas. Ang mga lower class o ang mga manggagawa ay nahihirapan buhatin ang tatsulok gaya ng aking sinabi na sila ay ang pundasyon ng lipunan dahil sa bigat ng mga nasa taas. Sila’y nahihirapan sa pasakit na dulot ng mga nasa taas. Ang nakapagtataka rito ay kahit na sila’y nahihirapan na sa kanilang pamumuhay ay bakit tila ba sila ay nag-aastang mayaman na dapat ay pag-uugali ng mga nasa taas. At sa halip na ang mga pinto ng mga nasa taas na mahimbing na natutulog ang kanilang kinakalampag ay mas gugustuhin pa ni pedrong maralita sakalin ang kapwa niya mahirap.

             Ang makakapitalistang upper class merong paraan para mapanatiling tahimik ang mga nasa ilalim. Itinatatak nila sa mga isip ng mga nasa ilalim na kapag bumili sila ng mga bagay na kahalintulad sa kanila ay mararamdaman na rin nila na kabilang na rin sila sa mga upper and middle class kahit na sa reyalidad ay sila pa rin ay nag-hihirap. Kayat kapag isa sa mga nasa laylayan ay bumoses ukol sa kanilang karapatan ay sila-sila rin ang mag-tatalo.

[johnvhernienas-blog]

Edukasyong kolonyal: Sanhi at Bunga ng Mahabang Pagkaalipin

Ang Pilipinas ay sandaang taon nang nakaposas sa pag-iisip ng amerikanong mananakop. Kahit wala na ang mga amerikano dito sa ating lupain ay mababakas mo pa rin ang anino ng kahapon na umaaninag sa ating mga kaisipan na nakahahadlang sa ating paraan ng pamumuhay, pakitutungo, lalong-lalo na sa ating sistema ng edukasyon na tila ba isang malaking photo-copy sa amerikanong uri ng edukasyon. Dumating na tayo sa punto na kung saaan ingles ang wikang unang natutunan ng mga bata ay Ingles sa halip na ang sariling wikang Pilipino. Hindi ko rin alam kung dapat ba akong mamangha o malungkot dahil ang mga mag-aaral sa mga day care center ay mas marami pang kayang bigkasin na mga ingles na salita kumpara sa  mga simpleng ekspresyon sa Pilipino. Mas nauna pa nila malaman ang close-open kumpara sa sawsaw suka mahuli taya.

            Bakit ang mga subject na itinuturo ay nakasalin sa wikang ingles at hindi sa Pilipino gaya nalang ng sipnayan. Isa rin siguro ito sa dahilan kung bakit tumatatak sa mga isipan natin na mas naktataas ang wikang ingles kumpara sa Pilipino.

           Ang trabahong iyong mapapasukan ay nakadepende sa eskuwelahang iyong pinasukan dahil ang saklaw ng kanilang itinuturo ay naka hanay na sa kung saan ka nila gustong mapunta.

           Nakalulungkot isipin na mas marami pa tayong nalalaman tungkol sa balita at kuro-kuro sa ibang bansa sa halip na maging mulat sa mga nangyayari. Isa ito sa mga nagging epekto ng mahabang pagkaalipin sa atin. Ang mga taktang aralin ay ibinabasa sa mga kaganapang sa mga dayuhang bansa sa halip na mga kontrobersiyang lokal.

[johnvhernienas-blog]

Ang Pagsususuri sa Misedukasyon

Ang Misedukasyon ay isang dokumentaryong tumatalakay sa sularing patungkol sa edukasyon dito sa Pilipinas. Matapos ko itong panoorin, ito ang mga bagay na aking nahinuha sa teksto.

Una, hindi sapat ang budget na nilalalaan ng gobyerno para makamit ang libre at kalidad na edukasyon na hinangad ng bawat mamamayang Pilipino. Nagbabayad ang mga taong bayan ng tax na kanilang pinapataw sa lahat nga bilihin ngunit bakit may lakas pa sila ng loob para manghingi pa liban sa tax ng taong bayan. Sabi ng isang opisyal ng CHED sa dokumentaryo ay "Quality education is expensive, if you want quality education, you should be ready to pay for it". Batay sa sinabi ng opisyal ay ating mahihinuha na kinukulang parin ang badget ng gobyerno. Sa kabila ng mga perang kanilang nakukuwa sa mga tax na kanilang pinapataw. Ang edukasyon ang magsasalba sa taong bayan, at hindi ang edukasyon ang magpapalubog o magpapahirap lalo sa kanila.

Pangalawa, Ang komersyalismong uri ng edukasyon. Nabanggit sa dokumentaryo na ang mga pribadong sektor na nagmamayari ng iba't ibang paaralan ay tila ba ginagawang paraan ang edukasyon para kumita ng limpak-limpak na salapi sa halip na pagtuunan ng pansin at halaga ng mismong edukasyon. Hinuhubog nila ang mga estudyante sa pamamaraang naka batay sa kanilang kabuhayan upang lumake ang chansa na sa kanila magtrabaho ang nakapagtapos na dumaan sa kanilang education module.

Pangatlo na huli sa lahat ay ang elitismong uri ng edukasyon, Kada taon ay libo-libong magaaral ang nakapagtatapos sa iba't ibang paaralang pinanggalingan. Ang iba ay magaaral ulit ngunit ang karamihan ay maghahanap na ng trabaho. Marami sa kanila ay natatanggap agad ngunit mas marami ang hindi natatanggap kahit na pasok naman ang kanilang resúme na katangian na kailangan ng posisyon. Ang dahilan ng kanilang hindi pagkatanggap ay dahil sa deskriminasyon sa mga hindi kilalang eskwelahan o tinatawag nilang unrefutable schools. Ang aking opinyon ay nahahati ukol dito. Sa unang tingin ay masasabi kong mali ang pagkakaroon ng predyudismo sa mga nakapagtapos sa hindi kilalang paaralan dahil ang kakayahaan ng estudyante ang pinagbabasihan na nasasalamin naman sa kanilang diploma at grado. Ngunit kung titignan natin nang mabuti. Ang pagkakaroon ng predyudismo ay hindi naman ganoon kasama kagaya ng iniisip nila. Ang mga employer ay naninigurado lamang sa mga empleyadong kanilang tatanggapin, dahil alam na nating na ang edukasyon dito ay komersyalado. Maaring pinagkakitaan lamang ang mga ito at binigyan lamang ng papel, para lang masabing nakapagtapos nga ito sa nasabing larangan.