Having some fun
Three Goblin Art

tannertan36
Sade Olutola
No title available
ojovivo
NASA
trying on a metaphor

PR's Tumblrdome

★
will byers stan first human second
Peter Solarz
KIROKAZE
Lint Roller? I Barely Know Her

祝日 / Permanent Vacation

JBB: An Artblog!
taylor price
AnasAbdin

pixel skylines

⁂
DEAR READER
seen from Germany

seen from United States
seen from Singapore

seen from United States

seen from United States

seen from Germany
seen from Germany

seen from United States

seen from Malaysia
seen from United States

seen from Hong Kong SAR China

seen from United States
seen from United States
seen from Israel
seen from Canada

seen from T1

seen from Australia
seen from Hong Kong SAR China

seen from Netherlands

seen from Germany
@jokelybaert
Having some fun
Home made baby food of the day
Eerste uren zonder elkaar
Sinds de geboorte zijn we onafscheidelijk, Lucas en ik. In een ideale wereld zou Cedric ook drie maanden vaderschapsverlof hebben en zouden we als one perfect family door het leven huppelen. Het huppelen is op zich geen probleem, maar Cedric moet in zijn rol als vader nu ook even het brood op de plank toveren. Om to the point te komen, die eerste keer zonder Lucas heeft even geduurd. Vier weken om exact te zijn. Vier weken heeft het geduurd om even zonder hem het huis uit te gaan. De eerste uitdaging was een spurtje naar de supermarkt. "Oef, ik had hem een kwartier kunnen missen." Al snel volgde een lunch met een vriendin. Een uur later was Lucas echter hongerig op mij aan het wachten. Ter verduidelijking: ik laat ons zoontje nooit alleen thuis, maar in papa's goede handen. De afgelopen week hebben we het een paar keer zonder elkaar moeten doen, Lucas en ik. Een aantal uur per week volg ik avondschool en heeft Cedric wat quality time met ons klein ventje. Zo klein is hij trouwens niet meer. Hij eet zo flink dat hij op twee weken tijd maar liefst 800 gram is bijgekomen. Als hij die trend verderzet zal hij volgende week de kaap van vijf kilo overschrijden. Dat blijkt belangrijk te zijn. Ik moet nog even googlen waarom dat precies zo is. Hij doet het alleszins fantastisch. Bij Kind en Gezin werd hij vandaag beschreven als een sterke baby. Hij gebruikt zijn spieren al uitvoerig en ik heb zo 't gevoel dat hij niet kan wachten om op z'n beentjes te staan en de wereld te ontdekken. Ik ben nu al zo fier op hem als hij op zijn buik ligt, zijn hoofdje de lucht in zwiert en mij met z'n blauwe ogen aankijkt. Hij zit vaak urenlang rond te kijken naar de wereld rondom hem. Ik vraag me af wat er allemaal in zijn hoofdje om gaat. Wanneer hij uitgeteld op mij neer ligt met zijn buikje vol, kan het niet anders dan dat hij gelukkig ligt te dromen van warme melk, propere luiers en kusjes. Suggesties van andere onderwerpen zijn welkom. Ik ben benieuwd.
Vier weken mama
Op 30 september om 16u44 werd er een klein, bebloed mensje op mijn borst gesmeten. De eerste minuten kon ik amper geloven dat dit de realiteit was. Na 39 weken te groeien in mijn buik, maakte Lucas nu voor het eerst kennis met de wereld en de twee mensen die de komende tijd het centrum van zijn bestaan zullen vormen: zijn mama en papa. Lucas werd de volgende dagen voorgesteld aan zijn familie: oma en opa, moeke en vake, meter Eveline en nonkel Stijn, peter Bart, tante Evelien en nonkel Wouter. Het gaf ons een gelukzalig en fier gevoel om ons zoontje aan de buitenwereld voor te stellen. Ook onze familie in Australië kreeg hem al snel via Skype te zien. De dagen die volgden werden we een beetje overrompeld door bezoekjes. Iedereen wou ons zoontje zo snel mogelijk zien en vasthouden. Af en toe moesten we dan ook een dag voor onszelf inlassen zodat we samen konden genieten van ons gezinnetje. Ik kan met geen woorden omschrijven hoe zalig het voelt om mijn warm ventje op mij te voelen of te zien slapen in de armen van de man van mijn dromen. Ik vind de gelijkenis tussen die twee zo treffend dat ik er stil van word. Lucas is intussen vier weken oud, een aantal centimeters groter en bijna een kilo zwaarder. Ik zie hem elke dag groter worden. Hij is al zoveel sterker dan dat klein ventje dat we toen leerden kennen. Ik ken zijn gezichtsuitdrukkingen en kan al het verschil in een aantal huilbuien herkennen. Soms geraakt hij maar moeilijk in slaap en dan zeg ik hem dat kleine baby's veel slaap nodig hebben. Hij verstaat natuurlijk nog geen Nederlands, maar hij begrijpt misschien wel dat mama en papa rustig blijven als hij weent en proberen uit te zoeken hoe ze hem kunnen troosten. Dat is niet altijd even gemakkelijk. Soms heeft hij honger, soms moet hij ververst worden en soms wil hij gewoon bij mama en papa zijn in plaats van in zijn bedje. Soms is niets van dat van toepassing en proberen we hem gewoon een beetje te troosten. Gelukkig zijn die huilperiodes er maar zelden. De afgelopen vier weken kan ik gemakkelijk uitdrukken in cijfers: ontelbaar veel kusjes, meer dan 300 voedingen, 200 pampers, 27 badjes, en tientallen boertjes. We beginnen stilaan ervaring te krijgen in een aantal handelingen. Dat zal de komende weken alleen nog maar toenemen.
Le moment sûpreme
Het ging allemaal ineens heel snel. Ik had 7 cm opening, de gynaecoloog werd opgeroepen en we - lees: ik - begonnen te persen. Na een klein uurtje floepte hij eruit, ons zoontje. Hij werd meteen op mij gelegd. Daar bleef hij een tijdje liggen terwijl hij zijn eerste kennismaking met de wereld maken. We durfden hem in eerste instantie amper bewegen - zo'n klein broos ventje. Toch wilden we even zeker weten dat het wel een jongetje was... Dat hadden we in alle vlugte namelijk nog niet gezien. Onze Lucas werd gewogen en gemeten. Met zijn 49 cm en 3,050 kg werd hij vervolgens aan de borst gelegd. Hij vond onmiddellijk de weg naar mommy's milk. Nu is het volop genieten van ons kindje. 30 september 2013
Nachtmerries in het kwadraat
Waar ik anders quasi nooit last van heb, zijn nachtmerries. Gezien mijn veranderende hormonenspiegel, stijgt de kans blijkbaar op slechte dromen. De nachtmerries waar ik 's nachts echt van wakker word, zijn meestal van een surrealistisch kaliber. Toch voel ik me achteraf heel onrustig en durf ik moeilijker terug te gaan slapen. Moest dit even kwijt. 30 september 2013
Nachtelijk gewoel
"Liefste dagboek," zo zou ik bijna willen beginnen. Schrijven is op zich altijd een soort therapie, een evaluatie van bepaalde situaties, een uitvoerige beschrijving van dwaze gedachten en geniale ideeën. Soms is het naar woorden zoeken, zinnen construeren en reconstrueren om iets zinvols aan de dag te leggen. Het succes van een geschreven woord kan niet gemeten worden op basis van reacties of likes. Louter het wegnemen van de chaos in mijn gedachten en het ordenen van de dagelijkse dingen des levens, maakt dit een - voor mij - geslaagd project. De uitdaging bestaat erin een balans te vinden in wat er geschreven mag worden. Lukraak alle gedachten neerpennen zou een sociale zelfmoord kunnen betekenen. Dus laat ik maar beginnen bij het begin. * Ik voeg er even aan toe dat ik niet aansprakelijk gesteld wil worden voor mogelijk ongebruikelijke gedachtensprongen en zinsconstructies. Zwanger zijn heeft nu eenmaal bepaalde consequenties: het begin van je zin - laat staan alinea - vergeten is er daar één van. Over drie weken word ik mama. Dat is als alles volgens plan gaat. Uiteindelijk beslist de baby wanneer hij wilt komen. Soms komt hij wat vroeger, dan weer moet de bevalling ingeleid worden. Ondanks alle wetenschappelijke vooruitgang en alle technologische snufjes die voor handen zijn, kan de gynaecoloog niet weten in welke categorie jij - als zwangere vrouw - valt. Iedereen heeft wel het een of het andere verhaal te vertellen: de buurvrouw haar dochter beviel twee maanden te vroeg, de vriendin van mijn nicht moest ingeleid worden,... Iedereen blijkt opeens wel iemand te kennen. Dat is het gekke aan zwanger zijn. Het lijkt wel of er een nieuw gespreksonderwerp uit de lucht is komen vallen. Waar er voorheen nooit over baby's, bevallen, kinderkamers, crèches,... gepraat werd, blijkt een schat aan informatie te zitten. Je kan het zo gek niet bedenken. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik de eerste in de vriendenkring en familie ben die zwanger is. Ik kan me amper voorstellen hoeveel verhalen er anders naar mijn hoofd geslingerd zouden worden. Anderzijds is het ook niet altijd even gemakkelijk om de eerste te zijn. Het is zelf een beetje zoeken naar het hoe of wat. Gelukkig zijn mijn administratieve vaardigheden degelijk ontwikkeld en kan ik wel uitzoeken wat er allemaal in orde gebracht moet worden. Thank God for the internet. Over een vat van informatie gesproken,... Ze zeggen dat de laatste weken het zwaarste zijn en dat je niet kan wachten tot als de baby komt. Wel, ik ga niet akkoord met die stelling. Uiteraard wil ik niets liever dan samen met Cedric ons kindje vast te houden, ik wil weten hoe hij eruit gaat zien en ik wil zijn kleine voetjes in sokjes steken. Anderzijds tel je af tot aan de zogenaamde 'due date'. Mentaal ben ik er op voorbereid dat ik 7 oktober naar het ziekenhuis ga om te bevallen. Tegen dan zal ik alle nodige voorbereidingen hebben getroffen om ons kleintje te verwelkomen. De afgelopen week heb ik er ook van kunnen genieten om alles in zijn plooi te zien vallen: de babykamer is klaar, ons kaartje werd afgerond, de doopsuikerdoosjes zijn reeds bijna volledig geplooid en gevuld en mijn adressenlijst is zo goed als af. So far so good. Toch wil ik die laatste drie weken benutten om alles tot in de puntjes voor te bereiden. Ik kan de items op mijn lijstje één voor één afvinken. Het maken van mijn kraamkoffertje probeer ik nog even uit te stellen ... Het slechte weer van de afgelopen dagen heeft in eenklaps ook alle kwaaltjes weggenomen. Het enige minpuntje is dat naarmate het einde van de zwangerschap nadert, mijn nachtrust hopeloze proporties aanneemt. Om een of andere reden lukt het maar niet om de slaap te vatten. Eens ik uiteindelijk in slaap val, word ik gemiddeld nog een vijftal keer wakker voor een sanitaire stop. Wanneer Cedric 's morgens naar het werk vertrekt, heb ik meestal nog maar een drietal uur geslapen... Af en toe loop ik er overdag dan ook als een zombie bij. Toch lijk ik meer energie te hebben dan de afgelopen maanden. Het derde trimester vind ik by far het leukste. We juichen echter nog niet te snel ... De komende 17 dagen zouden nog behoorlijk zwaar kunnen worden. Ik leg de spreekwoordelijke pen neer voor vandaag. Hopelijk brengen de zandmannetjes mij heel snel naar dromenland. Alvast slaapzacht. 20 september 2013
You do a lot of growing up when you're pregnant. It's suddenly like, "Yikes. Here it is, folks. Playtime is over."
Connie Fioretto in Between Generations: The Six Stages of Parenthood by Ellen Galinsky, 1982