"Liefste dagboek," zo zou ik bijna willen beginnen. Schrijven is op zich altijd een soort therapie, een evaluatie van bepaalde situaties, een uitvoerige beschrijving van dwaze gedachten en geniale ideeën. Soms is het naar woorden zoeken, zinnen construeren en reconstrueren om iets zinvols aan de dag te leggen. Het succes van een geschreven woord kan niet gemeten worden op basis van reacties of likes. Louter het wegnemen van de chaos in mijn gedachten en het ordenen van de dagelijkse dingen des levens, maakt dit een - voor mij - geslaagd project. De uitdaging bestaat erin een balans te vinden in wat er geschreven mag worden. Lukraak alle gedachten neerpennen zou een sociale zelfmoord kunnen betekenen. Dus laat ik maar beginnen bij het begin. * Ik voeg er even aan toe dat ik niet aansprakelijk gesteld wil worden voor mogelijk ongebruikelijke gedachtensprongen en zinsconstructies. Zwanger zijn heeft nu eenmaal bepaalde consequenties: het begin van je zin - laat staan alinea - vergeten is er daar één van. Over drie weken word ik mama. Dat is als alles volgens plan gaat. Uiteindelijk beslist de baby wanneer hij wilt komen. Soms komt hij wat vroeger, dan weer moet de bevalling ingeleid worden. Ondanks alle wetenschappelijke vooruitgang en alle technologische snufjes die voor handen zijn, kan de gynaecoloog niet weten in welke categorie jij - als zwangere vrouw - valt. Iedereen heeft wel het een of het andere verhaal te vertellen: de buurvrouw haar dochter beviel twee maanden te vroeg, de vriendin van mijn nicht moest ingeleid worden,... Iedereen blijkt opeens wel iemand te kennen. Dat is het gekke aan zwanger zijn. Het lijkt wel of er een nieuw gespreksonderwerp uit de lucht is komen vallen. Waar er voorheen nooit over baby's, bevallen, kinderkamers, crèches,... gepraat werd, blijkt een schat aan informatie te zitten. Je kan het zo gek niet bedenken. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik de eerste in de vriendenkring en familie ben die zwanger is. Ik kan me amper voorstellen hoeveel verhalen er anders naar mijn hoofd geslingerd zouden worden. Anderzijds is het ook niet altijd even gemakkelijk om de eerste te zijn. Het is zelf een beetje zoeken naar het hoe of wat. Gelukkig zijn mijn administratieve vaardigheden degelijk ontwikkeld en kan ik wel uitzoeken wat er allemaal in orde gebracht moet worden. Thank God for the internet. Over een vat van informatie gesproken,... Ze zeggen dat de laatste weken het zwaarste zijn en dat je niet kan wachten tot als de baby komt. Wel, ik ga niet akkoord met die stelling. Uiteraard wil ik niets liever dan samen met Cedric ons kindje vast te houden, ik wil weten hoe hij eruit gaat zien en ik wil zijn kleine voetjes in sokjes steken. Anderzijds tel je af tot aan de zogenaamde 'due date'. Mentaal ben ik er op voorbereid dat ik 7 oktober naar het ziekenhuis ga om te bevallen. Tegen dan zal ik alle nodige voorbereidingen hebben getroffen om ons kleintje te verwelkomen. De afgelopen week heb ik er ook van kunnen genieten om alles in zijn plooi te zien vallen: de babykamer is klaar, ons kaartje werd afgerond, de doopsuikerdoosjes zijn reeds bijna volledig geplooid en gevuld en mijn adressenlijst is zo goed als af. So far so good. Toch wil ik die laatste drie weken benutten om alles tot in de puntjes voor te bereiden. Ik kan de items op mijn lijstje één voor één afvinken. Het maken van mijn kraamkoffertje probeer ik nog even uit te stellen ... Het slechte weer van de afgelopen dagen heeft in eenklaps ook alle kwaaltjes weggenomen. Het enige minpuntje is dat naarmate het einde van de zwangerschap nadert, mijn nachtrust hopeloze proporties aanneemt. Om een of andere reden lukt het maar niet om de slaap te vatten. Eens ik uiteindelijk in slaap val, word ik gemiddeld nog een vijftal keer wakker voor een sanitaire stop. Wanneer Cedric 's morgens naar het werk vertrekt, heb ik meestal nog maar een drietal uur geslapen... Af en toe loop ik er overdag dan ook als een zombie bij. Toch lijk ik meer energie te hebben dan de afgelopen maanden. Het derde trimester vind ik by far het leukste. We juichen echter nog niet te snel ... De komende 17 dagen zouden nog behoorlijk zwaar kunnen worden. Ik leg de spreekwoordelijke pen neer voor vandaag. Hopelijk brengen de zandmannetjes mij heel snel naar dromenland. Alvast slaapzacht. 20 september 2013
tangentwithtanner
prguitarman
baratheonpilled
dededos
jbbartram-illu
pixelskylines
annaxmalina