Jstsuperlady

Isuperlady

[jstnoomam]

คิดถึงดอกไม้ในฤดูหนาว🌸 https://www.instagram.com/p/CC7nwksFx8y/?igshid=1rgocw9emz4kx

[jstnoomam]

หมกมุ่น

สังเกตไหมว่าอัจฉริยะแทบจะทุกคนล้วนแต่มีปมในชีวิตทั้งนั้น ไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง ปมเหล่านี้สร้างอิทธิพลในชีวิตของพวกเค้ามากมายเลยแหละ และที่สำคัญ ปมพวกนี้สร้างสิ่งพิเศษขึ้นมาสิ่งหนึ่ง สิ่งนั้นก็คือ “ความหมกหมุ่น” อ่าา ไม่ผิดหรอก ในสังคมของพวกเค้าอาจจะไม่ได้รับการยอมรับ ไม่มีเพื่อนฝูงที่ดี ได้ยินคำดูถูกนินทาว่าร้าย มีปมในการรักร่วมเพศ เรื่องฐานะที่บ้าน เรื่องการศึกษา ปมในการไม่ได้รับการยอมรับด้านผลงาน ฯลฯ ปมพวกนี้ทำให้พวกเค้าเก็บตัวและใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ศึกษาอะไรด้วยตัวเอง และใช้เวลาสร้างจินตนาการได้อย่างอิสระ ฉันถึงเรียกมันว่าความหมกมุ่นยังไงล่ะ สิ่งหมกหมุ่นพวกนี้ทำให้พวกเค้าใจจดใจจอค้นหาคำตอบให้กับคำถามในใจของพวกเค้า ผลักดันไปสู่ความสำเร็จในที่สุด .. ฉันว่าบางทีเราไม่ควรจะเก็บปมด้อยของตัวเองมาเป็นทุกข์นะ เพราะบางทีศักยภาพในตัวเราอาจจะมีมากกว่าที่เราคิดก็ได้ ใครจะไปรู้ .. ออกตามหาเรื่องหมกมุ่นให้ชีวิตกันเถอะ

[jstnoomam]

ระบาย

ดิฉันเป็นมนุษย์สุดๆ แล้วค่ะ ไม่ใช่ของแบรนด์เนม ขี้งก ชอบของถูก ใส่ของมือสองได้ ควักโทรศัพท์ถูกๆ ขึ้นมาใช้ได้อย่างไม่อาย กล้าใส่รองเท้าแตะ เสื้อเก่าๆ และกางเกงเตะบอลไปเดินห้าง กินร้านอาหารข้างทางได้ ไม่เรื่องมาก ไม่ชอบอวดรวย แต่ชอบอวดจนเพื่อให้เพื่อนสงสารและพาเราไปเลี้ยงข้าว ฉันไม่ยึดติดสิ่งงมงาย ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ไม่โกหกความรู้สึกตัวเอง ใครชมอะไรก็ไม่เผลอไผลไปกับคำชมนั้นๆ ประมาณตัว ฉันอยากให้ใครๆ มองว่าเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึง ไม่ใช่คนสวย หรือนางฟ้าสวรรค์วิมานห่าอะไร รักเป็น เกลียดเป็น รู้สึกเป็น หยาบคายได้ ทะลึ่งได้ ภาพพจน์ไม่ต้องเยอะ ฉันไม่ชอบเปลือกหนักๆ ฉันเหนื่อย ฉันไม่ชอบแบกความหรู ความโก้ ความไฮโซไว้กับตัว มันหนัก ฉันทำกับข้าวเป็น ซักผ้ากับมือได้ ล้างจานได้ ตัดกล้วยเป็น รู้จักชื่อต้นไม้ดอกไม้ เปลี่ยนหลอดไฟได้ ใส่โซ่จักรยานเองได้ ไม่กลัวเลอะ เดินเก่ง ไม่กลัวแดด ไม่กลัวฝน ไม่กลัวเสียงฟ้าร้อง ไม่กลัวหมา ไม่กลัวแมว กินหนอนทอด กินแมลง กินกบ กินหนู กินนก กูกินเป็นทุกอย่าง ไม่ได้รักเด็กทุกคน ก็เลือกรักเฉพาะเด็กน่ารัก เด็กบางคนร้องแหกปากกวนส้นตีนกูก็แอบตบเหมือนกันแหละ ชีวิตมันจะมีความสุขมันต้องแบบนี้ อย่าไปแคร์สายตาและสังคมมากนัก ก็แค่เปลือก ไม่ใช่ปู ไม่ต้องเยอะ เดินตัวเบาๆ ก้าวได้ยาวกว่านะจ๊ะ

[jstnoomam]

ขอเป็นเพียงแค่แสงไฟสว่างงามในยามมืดมน งามในใจของใครสักคนที่อ่อนแอและเจ็บร้าว ขอเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่งคอยปลอบใจในยามเธอทุกข์เศร้า เป็นบทเพลงบรรเลงแผ่วเบากล่อมเธอให้หลับใหล ขอเป็นเพียงแค่ผืนทรายทอดกายให้เธอข้ามผ่าน ข้ามพ้นความทุกข์ทนร้าวรานสู่คืนวันอันสดใส ขอเป็นเพียงเพื่อนเคียงข้างยามที่เธออ้างว้างหมองไหม้ เป็นเพื่อนฝันของคนอ่อนไหว เป็นเพื่อนใจให้คนเหงา 

ก็อยากให้เธอจดจำฝังใจ ในยามใดเธอสิ้นไร้พลัง ยามที่เธออับจนหนทาง อย่า.. อย่าสิ้นหวัง เธอยังมีฉัน

[jstnoomam]

Someone SomeWhere‬

      ห่างหายจากช่วงเวลาที่แบบว่า คุยกับใครซักคนทุกคืน ไปไหนมาไหนด้วยกัน บอกรักได้แบบไม่ต้องห่วงอะไร ชีวิตตอนนี้มีคนเข้ามามากมาย แต่ก็มักจะหาย ๆ กันไป ใจแม่งด้านชาอย่างบอกไม่ถูก กิจวัตรประจำวันซ้ำ ๆ ซาก ๆ ตื่นเช้ามาก็ทำงาน ก่อนนอนก็นั่งเหวง ๆ เหงา ๆ ไม่ได้คุยโทรศัพท์กับใคร ชีวิตวนลูป เบื่ออย่างบอกไม่ถูกเลยแฮะ ‪ถ้าเราเหมาะกับที่ไหน ที่ตรงนั้นเราจะมีตัวตน‬ ‪ ‎Someone Somewhere‬

[jstnoomam]

จันทรากับหมาตัวผู้

กาลครั้งหนึ่ง .. ณ ดินแดนใดสักที่หนึ่ง นานแค่ไหนไม่อาจรู้ได้

มีหมาตัวผู้ตัวหนึ่งซึ่งหลงรักเจ้าดวงจันทร์เป็นหนักเป็นหนา ทุกคืนมันจะคาบกระดูกแสนรักแสนหวงมานั่งคอยแอบมองดวงจันทร์ที่ม้านั่งตัวเก่าหลังบ้านชายชราเสมอ ในใจมันหวังเพียงแต่ว่า สักวันเจ้าจันทร์คงจะเห็นใจและคงจะมานั่งแทะกระดูกด้วยกัน ผ่านไปคืนแล้วคืนเล่า เจ้าหมาตัวผู้ก็ไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยตัดพ้อ ตรงกันข้ามมันยังคงเสมอต้นเสมอปลาย และยังคงภักดีกับเจ้าจันทร์เพียงดวงเดียว กระดูกอันแล้วอันเล่าเริ่มกองสูงขึ้นจนเกือบมิดม้านั่ง เจ้าหมาตัวผู้ยังอยู่ที่เดิม แววตายังจับจ้องที่จุดเดิม หัวใจมันเต็มไปด้วยความหวัง และการรอคอย .. แต่เจ้าจันทร์แสนเย่อหยิ่งเสียนี่กระไร ไม่เคยแม้แต่จะเหลียวแลและสนใจเจ้าหมาตัวผู้เลยแม้แต่น้อย ..

คืนเดือนมืด .. เจ้าจันทร์คงแอบหนีไปเที่ยวซุกซน ณ ที่แห่งหนใด ทิ้งให้หมาตัวผู้นั่งรอคอย แววตายังคงจับจ้องกลางฟ้า หวังเพียงเจ้าจันทร์จะโผล่หน้ามาให้เห็นเพียงเสี้ยว ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ก็ยังคงไม่มีแม้แต่วี่แววของเจ้าจันทร์ แววตาเศร้าก้มลงมองยังกองกระดูก ก่อนที่เจ้าหมาตัวผู้จะวางกระดูกลงบนกองกระดูกกองเดิม และไม่ลืมที่จะส่งยิ้มอำลาให้กับท้องฟ้าอีกครั้งก่อนจาก ในใจมันตัดพ้อ .. เหตุใดเจ้าจันทร์ถึงช่างหมางเมินและเย็นชากับมันเช่นนี้

ผ่านไปหลายคืนแล้วที่เก้าอี้หลังบ้านชายชรายังคงเงียบเหงา ไร้วี่แววของหมาตัวผู้ ไร้กระดูก เจ้าจันทร์จะรับรู้บ้างไหม ..

แล้วคืนหนึ่งหมาตัวผู้ก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกระดูกอันใหญ่ ร่องรอยบาดแผลเต็มตัว ขาหลังข้างขวายังบาดเจ็บและใช้การได้ไม่เต็มที่ แต่คืนนี้มันก็ยังฝืนสังขารตั้งใจมาหา หัวใจแสนคิดถึงเจ้าจันทร์ แววตามันเป็นสุขแค่เพียงได้เห็นหน้า แม้ร่างกายจะแสนทรมาณแต่ก็ยังทนจนถึงเช้าผ่านไป เหตุการณ์ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีเยื่อใยใดๆ ลงมาโปรดเจ้าหมาโง่ตัวเดิม ..

  คืนนี้

ม้านั่งตัวเดิม .. ไร้วี่แววเจ้าหมาตัวผู้

ม้านั่งตัวเดิม .. ไร้กระดูก

ม้านั่งตัวเดิม .. นานแค่ไหนไม่รู้

..

สายฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างมืดฟ้ามัวดิน เสียงฟ้ากระหึ่มก้องเหมือนจะระเบิดความเสียใจออกมา เจ้าหมาตัวผู้ เจ้าจะรู้หรือไม่ว่าเจ้าจันทร์ได้ร่ำไห้เสียน้ำตาให้กับเจ้าแล้ว แสนคิดถึงและอาวรณ์ ป่านนี้เจ้าจะเป็นเช่นไร ..

[jstnoomam]

ความทรงจำ..

“วันหนึ่ง สายลมแห่งความทรงจำในอดีตจะพัดพาระลอกรอยยิ้มกลับคืนมาให้เราเอง ว่าไหม.. ” สวัสดี.. วันศุกร์ ที่เพิ่งผ่านวันพฤหัสฯมาได้ไม่นาน.. วันนี้ฉันมีความสุขนะ เป็นความสุขที่ไม่ได้มาจากการพยายามมีความสุข  เป็นความสุขที่อยู่เฉยๆ ก็มีเหตุการณ์ดีๆ ผ่านมาโปรดให้รู้สึกมีความสุขไปเอง  เป็นความสุขที่เหมือนต้นไม้กำลังสังเคราะห์แสงจากดวงอาทิตย์ยามเช้า  เป็นความสุขที่เหมือนลำไส้เล็กกำลังดูดซึมสารอาหารเข้าสู่ร่างกาย เป็นความสุขที่เหมือนดอกเบี้ยเงินฝากในธนาคารที่ตอบแทนการขยันฝากประจำ เป็นความสุขที่เหมือนเป็นกำไรให้ชีวิตเล็กๆ และทำให้ชีวิตเราดูมีคุณค่ามากกว่าเก่า มันไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจอะไรนักหรอก  ฉันแค่มีความสุขกับการมีความทรงจำดีๆ ในอดีตเป็นของตัวเอง รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน ว่าทำไมปกติถึงไม่เคยนึกย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ สักที ทำไมจะต้องรอให้ใครสักคนผ่านเข้ามาพาเราเดินย้อนกลับไปในคืนวันเก่าๆ ทุกครั้ง หรือว่าตามปกติแล้ว ระบบเก็บความทรงจำมันถูกตั้งค่าให้เป็นไปแบบนั้น เพื่อให้มันเกิดความรู้สึกพิเศษทุกครั้งที่หวนกลับไปนึกถึงเรื่องราวที่เราพับเก็บไว้ในเบื้องลึกของหัวใจ แต่ก็ต้องขอบคุณเทคโนโลยีสมัยนี้จริงๆ นะ ที่ทำให้อะไรหลายๆ อย่างง่ายขึ้น และยังมีข้อดีให้เห็นบ้าง ฉันได้คุยกับเพื่อนเก่า ได้คุยกับคุณครูในดวงใจสมัยมัธยม ได้ย่อโลกให้ใกล้เพียงปลายนิ้ว ตรงนี้.. ขอบคุณที่พัดพาเอาคนที่อยู่ในความทรงจำกลับคืนมาทำให้ฉันมีความสุขอีกครั้ง ขอบคุณที่เอาพลังชีวิตกลับคืนมาให้ฉันบ้าง แม้มันจะน้อยนิดสำหรับใคร แต่มีค่ามากมายกับฉันจริงๆ  มานั่งนึกย้อนดู เทคโนโลยีนี่นะ ทำให้คนไกลกันได้ แต่ก็ทำให้คนใกล้กันได้เหมือนกัน  ก็อยู่ที่ว่าเราจะใช้มันยังไง ใช้ผิด จากใกล้ก็กลายเป็นไกล แต่ถ้าใช้ถูก ไกลแค่ไหนก็ใกล้ได้เหมือนกัน แต่วันนี้ จะเกิดจากความถูกผิดประการใดก็ตามแต่ เอาเป็นว่าฉันมีความสุขเหลือเกินจริงๆ อย่างน้อยก็ยังได้เช็คความเสื่อมโทรมของสติปัญญาของตัวเองบ้าง หลังจากที่ตอกตะปูปิดตายและปล่อยให้ฝุ่นจับเกรอะกรังมาแรมปี  วันนี้ได้คิดได้นึกย้อนอะไรดูบ้าง เอ.. มันก็ปกติดีนี่นา ฉันว่า เครื่องย้อนเวลาที่มีค่าและทรงพลังที่สุดในสากลโลก ไม่ได้ผลิตจากวิทยาศาสตร์อะไรหรอก มันอยู่ในกลไกสมองของมนุษย์เรานี่แหละ จะกี่ปีต่อกี่ปี สิ่งที่มันเคยผ่านมา มันก็ไม่เคยผ่านไป ยิ่งสิ่งไหนที่เราพยายามลืมมากเท่าไหร่ เชื่อสิว่าเราจะไม่มีวันลืมมันได้เลย และยิ่งเรื่องราวดีๆ ในอดีตที่เราเคยมีความสุขสนุกสนาน เราก็ยิ่งจำมันได้กระจ่างแจ่มแจ้ง มันก็ตกตะกอนนอนก้นรอคอยให้เรากลับไปเปิดประตูโบกมือทักทายมันอยู่ร่ำไปแบบนั้นแหละ ถ้ามีโอกาสและมีเวลาก็ควรกลับไประลึกถึงความทรงจำเก่าๆ มันบ้างนะ  หากปล่อยมันทิ้งร้างไว้นาน วันหนึ่งมันเกิดน้อยใจแล้วลบตัวเองออกจากสารบบขึ้นมาจะแย่นา..  อืมม อ่านทวนอีกครั้ง อมยิ้มเล็กๆ :) เหตุการณ์เป็นปกติดีทุกอย่าง แต่เหมือนว่าอากาศจะดีเกินไปหน่อย  เลยส่งผลให้อะไรๆ ก็กลายเป็นดีกว่าปกติแบบเท่าตัว เสียงแมวนอนละเมอ เสียงหรีดเรไรนอกหน้าต่าง ขับกล่อมเหมือนบทเพลงอันไพเราะแสนหวาน เสียงลมรำเพยหวีดหวิวอ้อยอิ่งแผ่วเบาและนุ่มลึกจากดวงดาวอันไกลโพ้น บรรยากาศดีจนอยากจะเก็บใส่กล่องเอาไว้เป็นของฝากในวันรับปริญญา คืนนี้ฉันคงนอนหลับสบาย ได้ระลึกถึงความหลัง และมีบุคคลให้คิดถึงในคืนปัจจุบัน จิตใจมันจะต้องการอะไรอีกหนอ.. จะต้องไปขวนขวายตามหาอะไรมากมายในชีวิตหนักหนา ในเมื่อสุขหรือทุกข์ก็อยู่ในใจเรานี้

[jstnoomam]

เพื่ออะไร

ดูหนังแล้วก็อิ๊นอิน เมื่อไหร่เราจะเดินทางเข้าสู่ยุคที่ไม่ต้องใช้เงินกันสักทีนะ เราทุกคนทำงานตามศักยภาพของตัวเอง โดยที่ไม่ต้องมีเงินมาเป็นตัวแปรหลัก ไม่ต้องการเงินเป็นค่าตอบแทน แต่ได้ความสะดวกสบายทั้งทางกายและทางใจกลับไปแทน อยากไปไหนก็ไปได้ ไร้พรมแดน อิสระเสรี ไม่มีใครรวยกว่าใคร ไม่มีใครจนกว่าใคร เกิดมาเท่ากันหมดจริงๆ คือก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องจัดการระบบการใช้ชีวิตในสังคมยังไงหรอกนะ อยากกินข้าวจะต้องปลูกเองไหม หรือป่วยนี่จะต้องได้รับการรักษาอย่างไร แต่คิดว่า ถ้าทุกคน ทำอะไรที่เต็มใจทำ เพื่อทำให้คุณภาพชีวิตตัวเรารวมทั้งเพื่อนมนุษย์ด้วยกันดีขึ้นได้ โดยไม่คำนึงถึงผลตอบแทน นั่นก็คงจะดีนะ

[jstnoomam]

บทนางเอก..

       ...บางที ก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกอยู่ในละคร ที่ช่างโง่แสนโง่ ดื้อแสนดื้อ และไร้สติสตางค์ ปากไม่ตรงกับใจ พูดอะไรไปเรื่อย ทั้งที่รู้ว่าไอ้สิ่งที่พูดนี่มันช่างเลวร้ายและไม่เคยได้อะไรดีดีกลับมา รู้.. แต่ก็ยังดึงดันจะพูดไป หวังจะรอให้พระเอกแสนรักมาง้อ ไม่ว่าเราจะถูกหรือผิด สุดท้ายเค้าก็จะตัองให้อภัย จะต้องเข้าใจ และรักเราแม้ในวันที่เราไม่น่ารัก แต่ก็ลืมไปว่านี่มันชีวิตจริง ใครจะมาทนคนเสียสติได้หลายๆ ครั้งกันล่ะเนอะ .. สุดท้ายแล้วทุกคนก็คงอยากจะได้ยินคำพูดดีๆ ทั้งนั้นแหละ เราไม่สามารถมีชีวิตปกติอยู่ได้บนคำพูดแล้งน้ำ นั่นเป็นเรื่องที่จริงที่สุด

[fer1972]

The Trippy Loop Faces of Andrew Ohlmann

[jstnoomam]

วันวัยเพิ่มขึ้น เพื่อนร่วมทางน้อยลง วัยวันที่เหลืออยู่ บุคคลเหล่านี้ย่อมมีความหมาย หากแต่เวลาหมุนไปเรื่อยๆ ไม่มีวันหยุด กระทั่งวันหนึ่ง เราอาจไม่เหลือเพื่อนร่วมทางเลยสักคน ใช่หรือไม่ว่าวันนัั้นเราอาจต้องบินเดี่ยว และสุดสายปลายทางนัั้นก็คือ…บ้าน

[jstnoomam]

หนังสือบางเล่มฉันก็ทำใจอ่านได้แค่เพียงวันละบทสองบท ทั้งที่ความจริงจะอ่านให้จบภายในวันเดียวก็ได้ แต่ที่ทำแบบนั้นคงเป็นเพราะไม่อยากให้มันจบเร็วเกินไปนัก บางทีฉันก็ชอบความสงสัยคลางแคลงใจของตัวเอง ชอบที่จะจินตนาการไปก่อนที่จะรู้ความจริง ฉันจึงไม่เคยเปิดอ่านหน้าสุดท้า…

[jstnoomam]

Someone Somewhere

ไม่ว่าจะผ่านเรื่องราวความรักมามากเท่าไหร่ แต่มันก็มีเรื่องราวน่าประทับใจที่ยากจะลืมอยู่ไม่น้อย แต่ตอนนี้ เรื่องราวเหล่านั้นกลับกลายเป็นฝันร้ายคอยหลอกหลอนไม่จบสิ้น มันทำให้ตื่นขึ้นมากลางดึก พร้อมความรู้สึกบีบหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ทำได้เพียงเชื่อว่าสักวันมันจะผ่านพ้นไป 

[jstnoomam]

ชอบโมเมนท์เล็กๆแบบ.. ผู้ชายยืนหน้าห้องน้ำ รอผู้หญิงของเค้า ผู้ชายถือถุงเยอะๆ เดินตามผู้หญิงชอปปิ้ง ผู้ชายนั่งbtsมาส่ง แล้วนั่งกลับคนเดียว ผู้ชายถ่ายรูปผู้หญิงกับอาหารเป็นสิบๆรอบ จนกว่าเธอจะพอใจ ดูเป็นการแสดงออกที่เห็นว่าเค้าใส่ใจ แสดงออกจะเค้าจะดูเเลเธอให้ดี เห็นทีไร ยิ้มทุกที :)

[jstnoomam]

ไม่ได้ต้องการคนที่ดีที่สุด ไม่ต้องการคนที่มีเงินทองมากมาย แค่ต้องการคนที่อยู่ด้วยเวลาที่เรามีปัญหาคอยปลอบใจเวลาเราทุกข์ ไม่ใช่ปล่อยให้เราอยู่คนเดียวจนท้อ ปล่อยให้เราเหงา อย่าพูดคำว่ารักทั้งๆที่ไม่เคยทำให้เห็น พูดขอโทษพร่ำเพรื่อจนมันไม่มีความหมาย : )

[jstnoomam]

มีคนเคยบอกว่า ชีวิตคือการเดินทาง ที่ต้องเริ่มเรียนรู้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด แต่ละวันเราก้าวไปบนเส้นทาง ที่เราเลือกที่จะเดินและเลือกที่จะเป็น โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง คงไม่มีใครอยากให้มันผิดพลาด อยากให้หนทางของเรานั้นสวยงามในแบบที่คิด บางวันเราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบจะวิ่งด้วยความเชื่อมั่น บางวัน ใจดวงเดิมของเรามันก็กลับฝ่อ เราแทบจะหยุดนิ่ง หมดแรง ไม่เข้าใจกับหลายๆสิ่งที่ไม่คาดคิดเอาไว้ บางวัน เราจึงขอเดินให้ช้าลงซักนิด เพื่อจะได้มีเวลาคิดทบทวน หรือชื่นชมทิวทัศน์ข้างทางบ้าง จนบางทีก็มารู้ตัวว่า เราอาจจะไปผิดทางด้วยซ้ำ หรือสงสัยว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่หรือเปล่า แต่นั้นไม่ได้หมายความว่า เราจะไม่ได้เจอกับทางออก เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ลองไปในที่ที่ไม่เคยไป หรือเราอาจจะกำลังไปในที่ที่ไกลกว่าเดิมก็ได้ หากชีวิตคือการเดินทางจริงๆ เมื่อมีเริ่มต้น ก็ต้องมีจุดหมายปลายทาง และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ ให้เวลากับหนทาง แล้วมันจะพาเราไปเจอกับเรื่องใหม่ๆ และแม้บ้างครั้ง หนทางจะพาเราย้อนกลับมาเจอเรื่องเดิมๆอย่างหนีไม่พ้น เราอาจจะต้องหัวเราะ และร้องไห้ไปอีกซักกี่ครั้ง ก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะทุกขณะที่ผ่านไป เรากำลังได้บทเรียนเพิ่มขึ้นมา จงทำความรู้จักกับความรู้สึกตัวเองให้มากขึ้น ให้ตัวเองได้ลองทำ แล้วทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดี…..

[jstnoomam]

ไม่ใช่ แค่ผู้ชาย หรอกที่เจ้าชู้ …. ไม่ว่าคุณเป็นใคร หาก คุณยังมีความอยาก ยังความไม่รู้จักพอ ยังรักสนุก คุณก็หยุด ที่คนๆเดียวไม่ได้หรอก เบื่อละ กับคำว่า ผู้ชายเจ้าชู้ “ ผู้หญิงก็เจ้าชู้ เป็น ทอม เป็นเกย์ เป็นตุ๊ด เป็นแต๊ว เป็นเหี้ยอะไร ที่มีความเงี่ยนน ไม่รู้จักพอ ยังไม่อิ่ม แม่งก็เจ้าชู้ทั้งนั้นแหละ เข้าใจตรงกันนะ ถึงเวลา ตอนอิ่ม มันก็เลิกเองอ่ะ แหละเชื่อดิ