Ve o an anlamış; aşkın bazen gitmek olduğunu
Ama gitmenin yitirmek olmadığını…

ellievsbear
TVSTRANGERTHINGS
RMH

shark vs the universe
Stranger Things
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
I'd rather be in outer space 🛸
ojovivo
No title available
Sade Olutola

@theartofmadeline
taylor price
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
The Stonewall Inn

Product Placement
Not today Justin

pixel skylines

tannertan36

PR's Tumblrdome
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

seen from Singapore

seen from Australia
seen from Ecuador

seen from Ecuador

seen from Belarus

seen from United States
seen from United States

seen from Greece

seen from Malaysia
seen from United States

seen from Germany

seen from United States

seen from United States
seen from Türkiye

seen from Greece
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Indonesia

seen from United States
@jupiterdengelenbikiz
Ve o an anlamış; aşkın bazen gitmek olduğunu
Ama gitmenin yitirmek olmadığını…
Bi zaman sonra gözlerimiz tesadüf eseri bile değmeyecek birbirine
Herkesin harcı değil bizde iz bırakmak; sen istisnaydın, pişmanlığım oldun.
Biz geçeni zaman sanmıstık, ömürmüş…
Gülüyoruz falan ama içeride mevzular çok karışık.
Bazı çiçekler bazı topraklarda yetişmiyor.
bir şehir ol. mesela ankara gibi. de ki: sokaklarım denize çıkana kadar seveceğim seni.
Her zaman affedici biri oldum fakat hiçbir zaman tekrar güvenmedim.
Halledeceğim, yeminim var. Tek başıma kimseye eyvallah demeden halledeceğim, uğruna sabahı zor ettiğim geceler hatırına halledeceğim.
Sevgi, dedim en büyülüsü. İnsana bahşedilmiş en güzel ve en ölümcül şey sevgi. Her insan bir sevginin sebebiyle doğar, bir sevginin sebebiyle de ölür. Herkes bir sevginin sonucu ve kurbanıdır.
kapım sadece senin girebileceğin kadar açık, bir gün gelirsin diye hiç kilitlemediğim o kapı her gün yüzüme öyle çarpıyor ki, dayanamıyor insan böylesine acıya.
karanlık şimdi içim, bir zamanlar rengarenk, neşeyle dolu bir çocuğun yuvasıydı.
öyle içinden kopmaz kolaylıkla, dedi. söküp atmasını bileceksin. bilmiyorsan öğreneceksin. sana yuva olmayan dört duvarın kapısı da vardır elbet.
Bunca zaman sonra sana yazmak, garip. Ne seni tam unuttum, ne de hâlâ aynı şekilde andığımı söyleyebilirim. Sadece… bazı şeyler yerinde sayıyor gibi. İnsan yaşarken değişiyor ama bazı anılar sabit kalıyor. Mesela o günkü ses tonun. Ya da bazı cümlelerin, hâlâ aynı yerden can yakıyor.
Ama kızgın değilim. Belki biraz yorgunum.
Seninle ilgili duygularım da öyle. Net değil. Bir yandan seni özlediğim geceler oldu, bir yandan "İyi ki böyle olmuş" dediğim sabahlar.
Sana söylemek istediğim çok şey vardı, hâlâ var. Ama artık konuşmak isteği, cevap almak isteğinden daha ağır basıyor.
Biliyor musun? Hayat garip. İnsan bazen en çok konuşmak istediklerini, en çok sustuklarına anlatmak istiyor.
Belki de ben sadece, o eski bizden bir iz kalmış mı diye merak ediyorum.
Sen nasılsın demeyeceğim. Çünkü gerçekten iyi olduğunu bilmekten korkuyorum. Ya da belki kötü olduğunu.
Neyse işte... Bu bir kavuşma değil, bu bir helalleşme de değil. Bu sadece içimde kalan o 'konuşsak mı?' sesine küçük bir cevap.
İçinden gelirse dönersin. Gelmezse... ben zaten gitmeye alışığım.
🌚
Düşünülmek benim için öyle kıymetli ki, bana küçücük düşünüldüğümü hissettirmenin içimde bin yıllık hatrını saklıyorum.