@kabuslarim - Tumblr Blog

herkes kendisinden esirgenmiş şeyler hakkında saplantılıdır.

çok şükür öyle bir vicdanla dolaşıyorum ki mahşer isterse yarın olsun

hiçbir çabam senin taş kalbine çiçek açtırmaya yetmedi. kalbimdeki ağrı da hiç geçmedi zaten.

bu benim senden ilk vazgeçişim değil ama umarım artık sondur.

seni affedemiyorum

sen alçak bile değilsin çünkü alçaklık da bir seviye belirtir. sen çukursun, bok çukuru.

ben içini biliyorum, sen dışına kanacak dalyarrak bul.

her yerden ve her yere dönülür sanmanız çok masum.

her şeye pozitif bakmaya çalışıyorum ama bir kaldırıma çöküp ağlamama ramak kaldı hiç şakam yok

bu yolda herkesle savaştım, bu aşkı herkesten sakındım ama bizi senden korumayı unutmuşum.

bir yerlerde iyi ki varsın ama bende artık zerre kalmadın

oysa ben umutlarımı yıllara hayallerimi sana bağlamıştım

bir türlü çözemedik kader bağlarını bu zincileri kıramadık ve biz bu dünyada maalesef yenildik

ömrümün yarısı kavgayla geçti ben böyle yalnızlık görmedim

intikam almayacağız. onlar onları mahvedecek kişiyle tanışacak.

sonra bir gece bütün hislerin yok olur sabahına kendini sen bile tanıyamazsın.

aradan yıllar geçse de, bazı sözler, bazı insanlar ve bazı anlar içimde hep bir yara olarak kalacak. unutmak değil meselem. bazı şeyler affedilmiyor.