sessizliĞinsesi

Günlükler de zaten dıştan bakınca pembe kapaklı, şirin fakat içi siyah yazılı değil midir? Kelime oyunlarıyla dolu bloğuma hoş geldiiinn

[kalbininderinliklerinde]

Sessizliğin sesi vardır.

Sen ne yaparsan yap her zaman bir ses olur etraf dünyanın en sessiz yeri olabilir veya bomboş bir oda da olabilir sen konuşamayadabilirsin ama ses herzaman vardır sen sussan da kafandakiler susmaz.

Sessizliğin sesi, sesin ta kendisidir.

[kalbininderinliklerinde]

Beni öyle acımasız bir boşlukta bıraktın ki sırf bir zemine ulaşabilmek için yere çakılmaya razıyım sırf bir cevap bulabilmek için yere çakılmak isterdim

[kalbininderinliklerinde]

Düzeltmeliyim dedikçe, düzelt mi demeli kalbe?

Zaten biliyor yapması gerekeni, üzgün yeterince...

[kalbininderinliklerinde]

Bir kum fırtınasındasın gözüne sürekli toz kaçıyor canını yaksa da alışıyorsun gözünü ovuşturarak geçiştiriyorsun ilerlemeye devam ettin o kadar çok ilerledin ki artık gözüne kaçan tozları takmıyorsun sadece birkaç kere kırpıp düşürüyorsun içeride kalanları da umursamıyorsun sonra fırtına duruyor dağları selleri kıtaları aşıyorsun yoruluyorsun ve tekrar bir fırtınaya düşüyorsun bu sefer o kadar üşeniyorsun ki gözlerini kırpıştırasın bile gelmiyor çaresiz kalıp gözlerini iyice kısarak ilerliyorsun herkes sana ne kadar mıymıy olduğunu minnacık şeyden canının yandığını söylüyor duymamazlıktan gelsen de içine kazınıyor ve sen istemeden fırtına olmayan yerde bile gözünü kısıyorsun artık

[kalbininderinliklerinde]

Ben bugün değiştim

Hemde çok değiştim

Birinin kollarında huzur bulmayı öğrendim mesela

Diğer insanlardan kaçarken ona tutunmayı öğrendim

Kelimelerin iğrenç olduğunu sanarken

Söyleyen o kadar güzeldi ki susmasın istedim

Ben bugün değiştim

Kalbimin ilk defa biriyle huzur bulduğunu gördüm

Birini yakınımda istedim hiç ayrılmayacak kadar

Kafamda binlerce korku dolu düşünce dönerken

Onunlayken sustular bir anda

Belki de ben susturdum zorla

Ben bugün değiştim

Korkularım gitmedi yerli yerinde

Ama ilk defa, onlar daha sessiz kaldılar.

[gelmemyegidenadam]

+ Mutfağınız güzelmiş...

- Güzeldi.

- Artık değil...

- Bir yeri ,içindeki insanlar güzelleştirir.

- Ve bu ev artık güzel değil.

- Çünkü içinde güzel olan hiçbir şey kalmadı...

[kaanbubelli]

Tam uyuyacakken gelen acaba düşünceleri

[mrspyy-deactivated20260808]

En çok da kendime yetişmeye çalışıyorum.

[gzmlil]

İnsan gerçekten değer verdiği birini severken sadece ona değil, onun kullandığı kelimelere, kurduğu cümlelere, susuşuna, hatta nefes alışına bile anlam yüklemeye başlıyor. Çünkü o insanın ağzından çıkan her söz, kalbinize dokunan küçük bir hatıra gibi yer ediyor. Belki başkaları için sıradan olan kelimeler, sizin için dünyanın en kıymetli cümlelerine dönüşüyor. Sevginin en güzel tarafı da bu sanırım; bir insanın varlığı kadar, ondan gelen en küçük ayrıntıyı bile özenle ve sevgiyle saklayabilmek.

[kalbininderinliklerinde]

Başta pek önemsememiştim

Cümlelerini.

Çok da önemli değildi

Olman, olmaman.

Sonra bir şey oldu bana.

Gözlerim seni arar oldu

Şehrin sokaklarında.

Dediğin her kelime

Notaya dönüştü zihnimde.

Bir sonbahar şarkısı oldun

Kalbimde.

Bir insanı

Olduğu gibi sevmek

Böyle bir şeymiş.

[kalbininderinliklerinde]

(Farklı bir tarzda yazmak istedim)

Başta diğerleri gibi dedim,

İki gün gelir, sonra gider.

Fakat kalbim

O an sızladı.

İlk defa oldu bu—

Onsuzluk koymuş muydu?

İlk defa

Birisi için dua ettim bugün.

Kalbim

“Gitme” der gibi

Atmamıştı bu denli.

İnsan,

Çok uzaktan da dokunur mu kalbe

Hisleriyle, sözleriyle?

Dokunurmuş.

Öyle güzel dokundun ki kalbime…

Hiç gitme istedim benden.

Hep kal istedim.

Biraz bencilceydi,

Bence.

[kalbininderinliklerinde]

Sonra gözlerimiz buluştu seninle

Bakışlarından hep nefret ettim

Bir anda gülümsedin samimiyetle

Daha fazla dayanamadım ve gittim

Biraz dışarıdan inceledim seni

Baktım gözlerinin en derinlerine

Sanki nefret ettin ve hep ittin beni

Girmek istedim kalbinin derinlerine

Karşımda durman rahatsızlık veriyordu, neden?

Kalbim hep seni istiyordu, bilmeden

Aşkın kafamı karıştırdı bakamadım gözlerine

Olamaz mıydık bir kere, tek bir beden...

[kalbininderinliklerinde]

Sonra iki dağdan da soğuk sular gelmeye başlayacak

Ortadaki ılık nehir iki taraftan gelen baskıya dayanamayacak

Önce nehri ezicez acımadan düşünmeden pişmanlık duymadan

Sonra iki soğuk su birbiriyle karşılaşacak, belki ezecek

Belki de tekrar kavuşacak

Ama nehir tekrar ısınır mı?

Güneşi o kadar güçlü yapabilir miyiz nehir için?

Bilmiyorum..

[kalbininderinliklerinde]

Yalnız olmak değilmiş korktuğum

Yalnız hissedince unutmakmış kendimi

Ama ben

Birinin ittirmesine ihtiyaç duymadan

Sallanmayı öğrenmiştim küçükken…”

[kalbininderinliklerinde]

Bazen birisi gelsin istiyoruz

Biz uzatmadan tutsun ellerimizi

Biz sormadan sorsun halimizi

Biz ağlamadan fark etsin gözlerimizi

Ya da biz yardım çığlığı atmadan

Duysun sesimizi

Bulsun kalbimizi

Kaybolan kırık parçalarıyla beraber

Alsın götürsün bizi

Dertlerden uzak

İnsanlardan,hislerden, yorgunluklarımızdan...

Ama bu imkansız..

Açmadan sen kalbini

Nereden bilecek insanlar hislerini

Uzatmadan ellerini

Nasıl da görüp tutacak sonsuza dek

Ya da gözlerin yardım çığlıkları atmadan

Nasıl görecek yağmurlarını nasıl bilecek fırtınalarını

Sen limanlarını açmazsan meçhule

Gelemez ki gemiler kıyılarına

Geçemez ki masum kalpler hırçın dalgalarından

Sen kendini açmadan..

[kalbininderinliklerinde]

Sabah olmuştu ve uyanmıştı etraftaki bağırış sesleri ile gene bir kavga gene bir gürültü vardı bütün olanların sorumlusu oymuş gibi eşyalar odadaki herşey üstüne geliyordu sanki kalbinde susturamadığı bir suçluluk duygusu nefes almasını engelliyor aklında düşüncelerinde bağırıp çağıran odada yankılanan o ses de onu suçluyordu kalbinde anlatamadığı hissettiremediği bir ağrı belki de bir acı ağlamasını istiyordu ama göz yaşı gelmiyordu belki de tükenmişti bütün vücudu titriyor sanki deprem oluyor gibiydi yutkunamıyor beynindeki ses susmuyordu susması için yapılacak birşey yok gibiydi yaşamla bağlantısı kesilse herşey bitecek gibiydi odasındaki küçük kol saatinin sesi bile onu rahatsız ediyordu sanki bütün odada yayılıyor zihninde binlerce parçaya bölünüyordu vakit daralıyordu ellerini kulaklarını kapatmak için kullandı dışarıdaki sesler kesilmişti kafasındaki ses bağırmaya devam ediyordu bir yandan ona bakan kızgın gözler hayatındaki herşeyi sorguluyor gibiydi fazlalık gibi hissediyordu yok olmak ya da hiç var olmamış olmak istiyordu kafasındaki veya dışarıdaki seslerle hiç baş etmeyi denememişti belki deneseydi bütün sesler susacaktı ama öyle bir hale gelmişti ki artık sesleri haklı buluyordu kendisi fazlalıktı herşeyi abartıyor saçmalıyordu herkes haklıydı o gereksiz bir eşya yanmayan bir sokak lambası veya duvarda duran ama çalışmayan bir saatten farksızdı gözüne masada duran bir bıçak ilişti hafızasında aklında kalbinde olan bütün anıları zihninden geçiyordu ve son anısı masada duran ve az önce kalbinden çıkan bıçaktı.

[kalbininderinliklerinde]

Güven dediğin şey nasıl gelişirdi ki?

Nasıl bu kadar kolay gömmüştüm kalbime seni?

İyi de…

şu an aşırı güvensizdim sana.

Doğru olan hangisi?

Aşk mıydı güvenimi sağlayan,

Aşk mıydı güvenmemeyi öğreten?

Kırıldım.

Sana değil, güvencime.

Sana güvenmemiştim aslında,

sözlerine güvenmiştim, kalbine.

Kırdı beni

kalbin.

Kırdı beni

aşkın.

O sözlerini okuduğunda

gözlerim…

hissetti bir anda

vücudumda bir sarsılma.

Kelimeler ne kadar dans ederse etsin,

sen sadece bir çırpınış gördün.