yakalandım, kendimi dinlemeyeli de çok uzun zaman olmuştu. belki hala dinleyen birileri vardır bir yerde, bilmek ister miyim bilmiyorum varsa da. kelimeleri süslemeyi çok severdim eskiden, yılan gibi dolanır dolaşırdım kelimelerle, ne oldu bilmiyorum. değişenin dünya olduğunu bilsem de kendimi onunla evrilirken bulacağımı hiç düşünmemiştim. bu denli keskin dönüşlerin olacağını kestirememiştim hiç, ben sandığım benden ne kadar uzağım, ben kimim, siz ya da onlar kim? cevap arıyor muyuz hala bir şeyler için, kime sorsam çok yorgun, aramayı bırakın görmek istemiyorlar sorulanları. o kadar iyi anlıyorum ki, yaş geçtikçe gençleşirim sanıyordum, belki de yanıldım. ben pek yanılmazdım, insan oluşumun payını bırakarak oynardım kumarlarımı, ne ara bu kadar görmezden gelmeye başladım kazan kaybeti hatırlamıyorum. hayatın bir kumar olduğunun hep farkındaydım, en usta oyuncularından biri olacağımı düşünmezdim. lafım sizden uzak, ben kendi hayatımın kumarbazıyım. uçlarında mıyım, kesinlikle değilim. kazanır mıyım, bilmiyorum ama kaybetmem. bir nefret eden daha buldum bu çağdan, aklındakileri okumama izin vermiyor ilginçtir ki o benim aklımı su gibi okuyor. birlikte akıyoruz ama bir türlü yetişemiyorum ona, hangimiz daha iyi bir kumarbaz, kesinlikle ben. bu kadar temkin fazla bile, günün sonunda kazanan hep kumarı oynatan olmayacak mı zaten? yaşayan ve yalan olmadığını düşündüğüm tek bir gerçek bile kalmadı, bugünü geçirmek herkesin aklından geçen, biliyorum. eskiden böyle değildik, biliyorum büyüdük çok iyi biliyorum evrilip devrildik ama tanımıyorum ben bu dünyayı. ayak uyduramuyorum, unutamıyorum. en büyük lanetmiş unutamamak, sürekli hatırlamak. aklımdan çıkmıyor ki hatırlayayım, o çığlıkları kim unutabilirdi ki?
kızıldan vazgeçtim, hala lekelerini taşıyorum ama siyaha döndüm. elinde sonunda yolum hep siyahı bulacaktı zaten, elimi biraz çabuk tuttum. derdim ya, tilkinin kuyrukları, hepsini kesip attım. kızılı akıttığım gün onlar da akıp gitti, belki de bir lanetti. kızıl kadınlar hep acı verirdi, kendilerine bile. bazen özlüyorum. bazen nefret ediyorum üç yılından. üçleri hiç sevmemiştim zaten. dün gece doğmuş yeşil gözlü bir kadın, dünyayı da doğurmuş. eskisi kadar nefret etmiyorum renklerden, taşıyamıyorum ama nefret de etmiyorum. eğer dünyam dönmezse tersine, altı üstünden daha iyi değil biliyorum, yine keskin bir dönüş beni bekliyor. şehirler değişecek, isimler ve ünvanlar, parmaklar bile değişir belki. adım hangi tarafına yazılır, ben hangi tarafa adım atarım belli olmaz. herkesin bir evi vardır demişlerdi, evimi bulurum belki bir gün.
blakekathryn
vaporwave
discoholicmusic
stormborns
andulkaphoto
titsay
germansingergirl
pixelskylines
origamiaround
