Bir yelkenli, güçsüz düşmüş kolların kürekleri kavrıyor, fırtına geçecek diye avuturcasına kendini dalgalarla boğuşuyorsun. Aradığım kara sen değilsin, sen fırtınasın. Fırtınadan önceki sessizliklerdi sevişmelerimiz. Bana kaldı yağmurlar ve dünyanın sert iklimi. Bu bir yol. Sen duraklarımın birinde katıldın bana ama bu benim yolculuğumdu. Sen sanarsın ki yaşanamaz sensiz. Haklıydın da bir noktaya kadar ama hayat devam ediyor biliyorsun. Saçlarım kısalıyor, cümlelerim uzuyor, nefretlerimden arınıyorum, şarkılara eşlik etmeye utanmıyor ve yürüyorum. Senin tanıştığın benlikten git gide uzağa yürüyorum. Bambaşka diyarlara, adının bilinmediği, sahilsiz kentlere. Bu dağlar bize hep rüzgarları vermez birtanem. Havan hep güneşli kalmaz. Özlersin, bulamazsın elinin altında durmasına alıştığın sevgileri. Senden çekiyorum ben sevgilerimi mesela. Hak ettiğini düşünerek kendimden çeke çeke kopartıp getirmiştim sana. Oradan geriye bana nefretlerim kaldı. Ben nefretlerimi de atarım. İçimdeki seni cam fanusa koyup kendi fikirlerinden bile sakınan benliği yolun bir kenarına bırakırım. Bu yükler beni öldürür. Ben, beni yaşatacakları ararken katilimle el ele gezemem artık. Anlama beni ben de anlatmayayım. Böyle sessizce havaya karışıp gitsin anılarımız. Öpüşmelerimiz, gülüşmelerimiz, sarılışlarımız, bana yazdığın o şiir... Yağmur altında sırılsıklam olamadan güneşin altında eriyip gittik. Kendine iyi bak, beni ararsan ben yolumdayım, benim yolum senden ırak
amandla
izzy806
theartofmadeline
stormborns