bir süredir kendimi hayattan sessizce geri çekiyorum.
öyle büyük bir kopuş değildi bu.
bir sabah uyanıp “artık kimseyi istemiyorum” demedim.
sadece bazı insanlara yazmamaya başladım.
bazı mesajları beklememeye.
bazı şeyleri anlatmamaya.
sonra bazı uygulamaları sildim, bazı kapıları kapattım, bazı isimleri hayatımın gürültüsünden çıkardım.
insan bazen kendini koruduğunu sanarak yalnızlığını büyütüyor.
psikolojide bunun bir tarafına solitude diyorlar; insanın kendi isteğiyle yalnız kalması, kalabalıktan çekilip kendi içine dönmesi.
belki benimki de önce buydu.
çünkü yalnızlık ilk başta güzel geliyor.
kimseye yetişmek zorunda kalmıyorsun.
kimseye kendini açıklamıyorsun.
kimse “neden böylesin?” diye sormuyor.
kimseye kırılmamak için kendini eksiltmiyorsun.
sessizlik güvenli geliyor.
ta ki bir gün o sessizliğin içinde kendi kalp atışlarını fazla yüksek duyana kadar.
sonra anlıyorsun ki insan, herkesten uzak durarak incinmekten kurtulamıyor.
sadece incinmesini daha sessiz yaşamayı öğreniyor.
öyle büyük bir şey olmadı aslında.
kimse gelip hayatımı yıkmadı.
kimse büyük bir cümle kurmadı.
sadece gözlerim doldu ve ben, birilerinin arasında ne kadar yalnız olduğumu fark ettim.
bir kişi gelip “iyi misin?” diye sordu.
sonra bir kez daha sordu.
ve insan bazen küçücük bir cümleyle kendi yalnızlığının boyunu ölçebiliyormuş.
meğer ben uzun zamandır birinin beni fark etmesini bekliyormuşum.
ben kimseye “beni fark edin” demedim.
aksine herkese “iyiyim” dedim.
gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı iken bile.
çünkü insan bazen yardım istemekten değil, yardım istediğinde karşılığında ne bulacağından korkuyor.
sonra kendimi bütün o kalabalıklardan çekip aldım.
şimdi geriye çok az şey kaldı.
yalnızlığımın ortasında oturup kendime bakıyorum.
bazen “Allah’tan başka kimsem yok,” diyorum.
bu cümle bir tarafıyla çok acı.
çünkü insanın sarılacağı, gecenin bir yarısı arayıp “ben kötüyüm” diyeceği, hiçbir şey anlatmadan yanında susabileceği birini istemesi çok insanca.
ama aynı cümlenin başka bir tarafı daha var.
kimsenin görmediği yerde O var.
ben “iyiyim” derken iyi olmadığımı bilen O.
insanlara anlatamadığım cümlelerin tamamını bilen O.
içimde kimsenin uğramadığı o karanlık odaları bilen O.
ve belki de benim bütün bu yalnızlığımın en tuhaf tarafı burada başlıyor:
insanlardan uzaklaştıkça,
O’nun yakınlığını daha çok fark ediyorum.
belki bazı insanlar hayatımızdan eksilirken, Allah bizi eksiltmiyor.
sadece elimizde sandığımız şeyleri bırakıp
aslında kimin elimizi tuttuğunu gösteriyor.
hâlâ bazı geceler “keşke biri olsa” diye düşünüyorum.
bunu inkâr edecek kadar güçlü değilim.
ama artık yalnızlığımı bir ceza gibi görmek de istemiyorum.
belki bu, hayatın beni biraz susturma biçimidir.
belki kalabalıkların içinden çekip
kendi sesimi duymam için bıraktığı bir boşluktur.
belki de insanın bütün kapıları kapattığında,
Allah’ın kapısının hiç kapanmadığını anlaması için
gereken o uzun sessizliktir.
şimdilik kimseye yetişmek istemiyorum.
kimseye kendimi anlatmak da.
biraz kitapların arasında kaybolmak.
biraz gökyüzüne bakıp hiçbir şey düşünmemek.
kimsenin bilmediği bir yerde,
kimsenin görmediği bir yakınlıkta
çünkü galiba insanın en derin yalnızlığı,
yanında kimsenin olmaması değil;
yanında insanlar varken bile kendini kimsesiz hissetmesi.
kimsenin kalmadığını sandığı yerde
Allah’ın zaten hep orada olduğunu fark etmesi.
ben şimdi o ikisinin arasında bir yerdeyim.
ne tamamen dünyaya dönüyorum,
ne de dünyadan vazgeçiyorum.
theartofmadeline
origamiaround
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
titsay
ellievsbear
kianamaiart
germansingergirl
