KARANLIK @karanliginnotlari - Tumblr Blog

Selam karanlık

Sadece bir şeyler yazmak istedim içimi dökmek gibi

Bu uygulamayı 3391 kilometre kitabından gördüm merak edip yükledim çoğu kişinin anonim takıldığı her türden insan gördüm hepsinin ayrı hikayeleri var.

Bir şekilde bu uygulamayı bulmuşlar ve asla tanımadık insanlarla konuşuyorlar kim olduğunu bilmediğimiz insanlara herşeyi anlatırken ve onlar anlar iken gerçek hayattaki hiç bir insan güven vermiyor. Neyse asıl konumuza dönelim sana sormak istediğim. Sen bu uygulamayı nasıl keşif ettin?

Selam @asosyalaso

Söylediğinin altına imzamı atarım, ben burayı bilmiyordum ve böyle bir işlevi olduğunu bilseydim çok daha erken başlardım yazmaya. Özellikle yazmaya ihtiyacım olduğu dönemde burası ile tanışmamıştım.

Soruna gelecek olursam, bahsedeceğim kişi hâlâ burada ondan dolayı dikkatli anlatmalıyım, etkilenmemeli: Sanırım 2022 yılıydı, ben hayatıma son vermek için çeşitli yollar deniyordum, çok yalnız hissettiğim bir dönemdeydim. Çocukluk mu diyelim bilmiyorum ama tek başıma gitmekten korkuyordum, burada bahsettiğim gitmek anlayacağın üzere sonsuzluğa gitmek. Tam o dönemde kafa yapımızın aşırı benzediği biriyle tanıştım, o süreçte "İnsanlığımı Yitirirken" adlı kitabı okuyordum, okumak isteyenler için spoiler vermeyeceğim ama oradaki "Birlikte ölüm" kavramı dikkatimi çekti -tabii bu benim kendi kavramlaştırmam- ve bu tanıştığım kişiyle bunu yapabileceğimizi düşündüm. O dönem sosyal medya kullanıyordum ve onunla hep denk gelemeyeceğimiz bir yerde tanıştık, sosyal medyasını istediğimde bana o aceleyle anlamsız gelen bir kullanıcı adı paylaştı. Instagram üzerinden aradığımda böyle bir kullanıcı adına sahip kimse yoktu. Ben de neresi olduğunu sordum. "Tumblr" dedi ve yollarımız ayrıldı.

İndirdim ve geldim buraya, sevmedim açıkçası ve çoğumuzun yaşadığı gibi ilk bakışta bir şey anlamadım. Sadece onunla konuşup gidiyordum, nasıl mesaj atacağıma dair hiçbir bilgim yoktu, ileti kısmını 45 dakika boyunca aradığımı bilirim. O bana hemen cevap vermiyordu ben de ona mesaj atıp çıkıyordum ve arada gelip kontrol ediyordum bana mesaj atıp atmadığını. Bir süre sonra ona mesaj atmak için girdiğimde yavaş yavaş karşıma Türkçe içerikler çıktı. Konuşmaktan çok sessizlik sürecimiz iyice uzamıştı bir süre sonra onunla ve artık birbirimizle konuşmuyorduk, çok nadirleşmişti.

2 kere hesap değiştirdim ama ikisinde de hiçbir şey yazmadım ve artık buranın varlığını unutmuştum. İ ile kötü gidiyordu ve bir sebepten dolayı hastaneye düştüm. Acı içindeydim hem duygusal hem bedensel olarak. Bağırışlarımla hastaneyi inletiyordum ve 8. katta yatmama rağmen hem o koridordaki hem 6. kattaki hastalar kendi ameliyat acılarını unutmuş refakatçilerini bana gönderiyor ve hemşireler çağırmaya gerek kalmadan koridorun sonundan bağırmamı duyup geliyorlardı, başımda çok el hissettim ve hatta bana çok şevkatli yaklaşan oradaki bir ablayı hâlâ arıyorum, sanıyorum babası ameliyat olmuştu ve ondan dolayı oradaydı. Bana en sevdiğim çikolatalardan almıştı bir şekilde öğrenip ve çorba getirmişti, başımdan severek ninni söylüyordu bana, yanlış anlaşılmasın bir yıl öncesinden bahsediyorum, taburcu olduktan sonra onu bulamadım zaten taburcu olduğum gün de o orada değildi yani vedalaşamadım, bulmayı çok istiyorum ve bulursam kaybetmeyeceğim.

Yine ağrıdan bağırdığım için sesimin kısıldığı bir gün bana doktor kontrolü ile morfin verdiler ve inan bana hayatımın en iyi uykusunu uyudum. Uyandıktan sonra o kafada bile İ'ye yazmak için telefonuma uzandım. Hastanede olduğumu ve ne kadar ağır bir şey yaşadığımı biliyordu, gelmedi ona o kafayla ağrılarımdan bahsettim sonra öğrendim ki tatile gitmiş ve ben anlatırken tırnaklarını yaptırıyordu. O bardağı taşıran son damla oldu ama hâlâ seviyordum ve sonra garip bir şekilde burayı hatırladım.

Artık kimseye bir şey anlatmayacaktım ve buraya yazacaktım. Yabancısı olmadığım ve hayatımın merkezinde olan bir kavram ile girdim buraya: Karanlık.

Yani anlayacağın burayı bir hastane odasında açtım. İlk takip ettiğim kişiyi ve ilk gönderimi hatırlıyorum. Buraya kadar geldik işte işin sonunda.

Konuştum, duymadılar; sustum, anlamadılar.

Ben bu dünyaya ölü doğarak gelmişim, ölüm bende yaşam bulsun diye.

PUSLU KITALAR ATLASI

Karanlık uzun anonim yengoş mu yoksa just friend miiii heyecanlandıkk inşallah ilkidirde çok mutlu olursunuzzzz 🥹🥹🥹

Çok teşekkür ederim, hem onun adına hem de kendi adıma. Bu soru benim için önemli çünkü az önce şöyle bir şey oldu:

Baktım ve sonra şöyle bir şey gördüm:

Cahilliğimi bağışla. Bu cümleyi sana söylemiyorum ama komik geldi anlamını araştırdığım ve bulduğum süreçle birleştirince. Anlamını biliyordum ama "Acaba yeni bir gençlik jargonu mu kaçırdım?" diye düşündüm.

"Uzun Anonim" olmak en çok senin cümlelerinde geçince yakışıyormuş galiba bana. :)

Ve unutmadan, Uzun Anonim de sizi çook seviyor Sevgili Karanlık Bey! :))

Sevgimiz karşılıklı, çok seviyorum seni. Bak şimdi "siz dili" kullanınca aklıma geldi, ben başarı hikayesi diye buna derim: 23 Ocak 2026 günü attığı ilk anonimde bana ikinci çoğul şahıs eki ile hitap ediyordu bu hanımefendi. 2 Şubat 2026 günü attığı ilk iletiyi de hatırlıyorum, orada da "siz" olarak hitap etmişti bana gerek olmadığını söylediğim hâlde. Şimdi farka bakın arkadaşlar, başardım!

ya hiç mi vermezsin bir 5 tane blog falan söylesen takibe almak istiyorum dash hep aynı bloglarla dolu farklılık olsun

Biri söylersem ikinin hatrı kalır, ikiyi söylersem üçün boynu bükük kalır...

Ff verebilir misin karanlık adam?

FF tarzım değil ya.

Peki burada blogunu beğendin kaliteli bulduğun ve incelerken keyif aldığın bir blog var mı?

Kesinlikle @heyiros derdim buna da. Okurken çok keyif alıyorum ve kalemini çok seviyorum, ayrıca mükemmel bir insan.

Burda tanıdığın herkes bir yana o bir yana dediğin biri var mı varsa etiketler misin

Anonim kalmak istiyor, Uzun Anonim diyeceğim bu nedenle.

Bu kadar anonim içinden görür müsün bilmiyorum ama yinede şansımı denemek istedim.Bloğun bana tanıdık geliyor,kendimi hatırlatıyor.Belki acılar aynı değil ama hepimiz aynı karanlığın içindeyiz.

Ben de bir zamanlar kendime karanlık diyordum. Hatta bir dönem aydınlıktan nefret ediyordum.Hiç tanımadığım insanlar iyi olacaksın dedikçe içimden öfke yükseliyordu. Çünkü kimse içimde ne olduğunu bilmiyordu. Dışarıdan bakınca yaşayan biriydim, ama içimde bir şeyler çoktan yıkılmıştı.

Neden bunları anlatıyorum bilmiyorum ama belki artık bazı şeyleri anlatma zamanı gelmiştir.Ailemi kaybedeli 8 yıl oldu.Yazması bile o kadar zor ki. Onca yıl...Hiç mi azalmaz insanın acısı,o kadar zaman geçmiş hiç mi çıkmaz insan o karanlıktan ama bazı acılar takvimle ilerlemiyor. Bazen bir koku, bir ses, bir tarih her şeyi en başa sarıyor. O yüzden acılarımız birebir aynı olmasa da o boşluğu, o kopuşu, o artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak hissini tanıyorum.

Ailemi kaybettiğim o ilk zaman o iki sene ciddi anlamda çok kötüydü.Berbattım.12 yaşındaki bir kız çocuğuydum.Kimsesiz kaldım.İğrenç süreçlerden geçtim. Tedaviler gördüm. Kendimden kaçtım, kendimle kavga ettim. Kendime zarar veren düşüncelerle savaştım. Bazı günler yataktan kalkmak bile bir mücadeleydi.İçimdeki acı bir gram azalmıyordu ve ben ilk defa bu kadar büyük bir kayıpla yüzleşiyordum.Ben böyleyim işte, değişmeyeceğim dediğim günler oldu. Karanlık bana aitmiş gibi hissettim. Sanki o benim kimliğimmiş gibi.

Ama karanlık bir kimlik değilmiş.Bunu ne zaman anladım biliyor musun?Karanlığıma bir ışık almayı başardığım zaman:)Bir dönemmiş o karanlık. Upuzun,yorucu bir dönemmiş.Ama bir mühür değil.

Aydınlıktan nefret ettiğin günler vardır belki anlıyorum. Çünkü aydınlık bazen göz yakar. Hele ki uzun süre karanlıkta kaldıysan. İnsan alışıyor karanlığa. Tanıdık geliyor. Güvenli geliyor. Ama alışmak, hak etmek demek değil.

Sen hastalıklı değilsin. Yaralısın. Ve yara, utanılacak bir şey değil. Yara, bir şey yaşamış olmanın kanıtı.

Belki şu an çıkamayacağını düşünüyorsun. Ben de öyle düşünüyordum. Bu benim kaderim diyordum. Ama kader gibi görünen şey bazen sadece tedavi edilmemiş bir acı oluyor.

Sana her şey geçecek demeyeceğim. Çünkü bazı şeyler geçmiyor. Ama insan o acıyla yaşamayı öğreniyor. Ve bir gün fark ediyorsun ki karanlık hala orada ama seni tamamen yutmuyor.

Sen karanlık değilsin. Sen karanlığın içinden yazı yazabilen birisin. Bu bile içinde hâlâ bir ışık olduğunun kanıtı.

Belki şu an buna inanmayacaksın. Sorun değil. Ben senin yerine biraz inanırım.

Eğer bir gün aydınlığa sinirlenmezsen, eğer bir gün nefes almak biraz daha hafif gelirse aç perdelerini sonuna kadar.Güneş ışığını hisset.Karanlığına bir umut,bir ışık almaktan çekinme.Ufak bir tavsiyem olsun.

Umarım çok saçmalamamışımdır.Umarim ne anlatıyor bu diye okumamışsındır:)Yazmaya ihtiyacım olduğunu hissettim sadece.Birazda uzun yazmışım sıkmam umarım.

-✨

Tabii ki gördüm. O kadar haklısın ki, sen böyle söyleyince aklıma "Herkes aynı geceyi yaşar ama herkesin karanlığı farklıdır." sözü geldi. Yine de benim gibi birinin sana seni hatırlatması istemeyeceğim bir şey.

Bende öfkelenme olmuyor da çok ihtimal vermiyorum ondan dolayı birazcık nezaketen dinliyorum bu tarz sözleri ama bana ilham veren de oldu hâl böyle olunca öfke yok ama "Tamam, sen haklısın." demekten başka bir şey gelmiyor elimden. Bana dışarıdan bakıldığında da hakkımda biraz fikir sahibi olabilirler ama bugüne kadar kimse yanıma yaklaşmadı, sanırım ciddi durduğum için fakat dediğim gibi dışarıdan bakıldığında da anlaşılıyor benim olayım.

İnan ki boğazım düğümlendi ve bu acının yanından bile geçmediğimi söylemek istiyorum ama bildiğim tek bir şey var, o da ne kadar işe yarar bilmiyorum ama yanındayım. O boşluk hissini benden iyi tanıdığın kesin, onu kabul edelim. Birisi öldüğünde neden boşlukta hissedildiğini anlıyorum fakat benim hayatımda seninkinin aksine sözde yaşayan bir aile var, hele özellikle o aileyi kuran 50 yaşındaki herif var ki onun varlığı da yokluğu da benim için bir. Belki acımasızlık olarak yorumlayacaksın ama olmasaydı da olurdu; çünkü o adam kötü bir adam, çünkü o adam "baba" kelimesini hak etmiyor. Yine de senin acının yanında bunun hiçbir şey olduğunu düşünüyorum.

Çok küçükmüşsün ve acına olan saygımdan burayı geçiyorum, hem sonraki paragrafta güzel bir şey var.

Sen 8 yıl dedin ve hayatına birini almışsın bu süreçte, ben de 9-10 yıldır böyleyim ve hayatıma birini aldığımda düzelebileceğimi zannetmiyorum dolayısıyla bu benim kimliğim. Hayatıma aldığım kişi beni aydınlığa çıkarmayacak, benim muhtemelen güçlü bir gölgem olacak. Senin için geçici bir dönem olmasına sevindim karanlık sürecinin. Umarım mutlusundur, dualarım seninle!

Aydınlık filtrelenmiş bir karanlıktır, yalancının önde gidenidir ve hiç kimse bana onun tam tersi bir şey olduğunu kanıtlayamaz çünkü onun içinde çok fazla kötülük var. Ben böyle iyiyim sanırım.

İkisi de var bende ve yara iz bıraksa da geçer ama bazı hastalıklar hiç geçmiyor ve bende o hastalığa sahibim.

Çıkamayacağımı düşünmek değil de çıkmak istemiyorum çünkü bana daha güvenli geliyor ve bunun sebebini uzun süredir burada anlatıyorum az buçuk okuduysan hakimsindir zaten.

Evet, geçmiyor ve yaşamayı öğrendim ama burada iyi olarak öğrendim. Karanlık beni yutmuyor ki, o benim evim. Hâlâ mutlu değilim ve canım acıyor ama burası benim yaşayabileceğim tek yer.

Ben bu konuda sana inanmıyorum, anladığım kadarıyla bunun sebebini biliyorsun, onun için bu fasıl geçilsin.

Bak sen de gerçeklerin farkında olarak "biraz" inanacaksın, benim burada bir şey söylememe gerek yok.

Karanlıktaki o umut yıllardır benimle, muhtemelen beni burada yaşatan odur. Bu aydınlığa çıkmak için değil de buranın yaşanılabilir olduğuna dair bir umut. Tavsiye için teşekkür ederim.

Yazdığın için ayrıca teşekkür ediyorum ve dediğim hislerle okumadım, severek ve anlayarak okudum, sıkılmadım. İyi ki yazdın. Kalemine sağlık.

03heraninkalbi

@karanliginnotlari bu adam hesabımı kurtardı iyi ki varsın krall Allah razı olsun senden hayatımda hiçbir şeye bu kadar mutlu olmamıştım

karanliginnotlari

Yazılarını ve paylaşımlarını sevdiğim için yardımcı oldum diyelim elimden geldiğince. Sen de iyi ki varsın, hayırlı olsun.

Şimdi nasılsın peki umarım çok daha iyisindir ve yazınca biraz olsun kafan dağılabilmiştir.. Ve unutma ki bugün ağır hissetmen yarının da aynı olacağı anlamına gelmiyor. Sadece şu anın hâli.

Dediğin gibi karanlık denilen şey bazen bir anda parlayıp yok olacak bir siyah değil, yılların ağırlığı ile oluşmuş bir siyah olabilir. Ama yılların ağırlığıyla oluşmuş bir karanlık da yılların içinde aydınlığa dönebilir. Siyah hep siyah kalmaz, bazen içinden ışık sızar. İnsan bazen en ağır zamanında bile farkında olmadan değişmeye başlar. Sen dağılmam dersin ama bir bakarsın ki bir cümlenin, bir insanın, bir olayın içinde sana dokunan minicik bir titreşim bile o karanlığın ritmini bozar. Birinin nefesi karanlığı yok etmez belki ama gölgesini bir süreliğine hafifletir. Sen imkânsız diye değil, şu ana kadar denk gelmediğin için buna olmaz diyorsun ama ben bunun mümkün olabileceğini düşünüyorum.

Ayrıca sen yükünü paylaştığın kişinin omuzlarına bırakmak sanıyorsun ve bu yüzden kimseyle paylaşmak istemiyorsun ama yükünü paylaşmak dediğimiz şey tamamen o kişinin omuzlarına bırakmak değil. Bazen biri sadece yanında durur ve sen taşıdığını fark etmezsin bile. Ve belki de senin ağırlığın bir başkası için hiç de düşündüğün kadar yok edici değildir. Öncede dediğim gibi senin için demir olan bir yük başkasına pamuk olabilir. Herkes kendi derdini daha ağır görür, bu doğru. Ama herkes aynı ağırlığı aynı yerden taşımaz. Senin omzunu acıtan şey bir başkasının kalbine hafif gelebilir. İnsan sevdiğini taşırken zorlanmaz.

Duvarlarıma çarpan biri beni suçlu hissettirir demişsin. Ama belki de senin duvarlarına çarpan kişinin amacı sadece duvarın arkasında biri olduğunu bilmek istemesidir. Duvarının çatlaması seni korkutabilir ama dediğinin aksine zayıflık belirtisi değil de belki de dışarıdan içeriye süzülen ışığın yolu olur. Duvarın ardındaki kişi sen onu içeri almadığın için bu şekilde sana ışık göstermeye çalışacaktır belki. Sen duvarlarını güçlendirmek isteyebilirsin, bu normal. Ama duvarlarına çarpan herkes seni kırmaya gelmez. Kimi sadece buradayım demek için çarpar.

Düşüncelerin hala değişebilir olduğunu düşünüyorum. Yıllardır aynı yerde durduğunu düşündüğün şey de aslında başka bir forma dönüşüyordur. Sadece sen kendi içine çok yakın durduğun için fark etmiyorsundur. Bir insanın yıllarca aynı çizgide kalması mümkün değil. Nefes bile alırken değişiyoruz. Hatta bazen insan değiştiğini bile değişim bittikten sonra anlar. Yani belki de sen şu an değişiyorsun ama henüz fark etmedin.

Tamam, yaslanmak zorunda değilsin. Ama birinin yakınında durmasına izin vermek de yaslanmak değildir ki. Risk almak istemiyorsun ama sen kendine içeriye ışık sızabilmesi için hiç bir alan da bırakmıyorsun. Kapı açmak dediğin şey içeri giren her şeyin seni darmadağın edeceği anlamına da gelmez. Kapının aralığı bile bazen yeter. Ve sen risk almak istemiyorsun diye de bence kimse seni itmez.

Ayrıca ben sana tabiki de bir insana bel bağla demiyorum sadece belki de Allah seni karanlıktan çıkaracak ışığı bir insanda saklamıştır diyorum. Bazı insanlar kaderin sessizce gönderdiği cevaplar olabilir. İnsana güvenmek değil bu, Allah’ın gönderdiğine fırsat vermektir. Bazen kader kapıyı biz açmadığımız hâlde tıklatır. Sadece tıkırtıya tamamen sağır olma demek istiyorum. Kaderin ne zaman ne getireceğini bilemezsin.

Ve "böyle öleceğim" gibi kesin ifadeler kullanmak kendine set çekmek biraz da kendi yoluna taş koymak olmuyor mu? Belki de öyle ölmeyeceksin. Belki yıllardır aynı sandığın o ağır his, bir gün sen fark etmeden hafiflemeye başlayacak. Belki birinin gelişiyle de değil, her hangi bir sabah uyanışınla. Belki herhangi bir cümlenin içine gizlenmiş bir kıvılcımla... Karanlık dediğin şey bile yorulur, sana tutunmaktan vazgeçtiği bir gün mutlaka gelir. Ve karanlık daima kendine bir ışık bulur. Ve ayrıca değişmez sandığın şeyler bile, sen hazır hissetmesen bile değişebilir.

Ayrıca şarkıda alınman gerektiğini düşündüğüm kısım tam olarak o kısımdı doğru :)

Son olarak ettiğin teşekkürlere karşı sana rica mahiyetinde bir şarkı daha ithaf ediyorum. Umarım sana karanlıktan aydınlığa çıkmanda bir basamak olur 🙃

Derya Bedavacı - Ama Geçecek

~🥀

Bu anonim bana çoktan iletildi ve dediğin gibi olmadı, bu hâlim sadece o anda kalmadı. Sen burada mısın onu bile bilmiyorum ama ben hiç değişmedim, hiçbir şey iyiye gitmedi ve aksine daha kötü oldu.

Çok iyimser bir yaklaşım fakat bunun böyle olmadığını çok iyi biliyoruz çünkü uzun süredir burada bunu anlatıyorum ve geçmişe yönelik tek dönüşüm "O gün çok kötüydü, bugün ondan da kötü." şeklinde oluyor. Işığı oldum olası hiç sevmedim ve katmak isteyenlere de karanlığı yaşattım ama buna hakkım yok. Ritmini bozmak bir yana dursun beni daha çok buraya gömüyor ve buraya daha çok alıştırıyor beni. Karanlıktan çıkmam mümkün değil ama burada gölgeden güç alıp bir ev kurabilirim ama aydınlık koskoca bir yalan.

İyi de bu da beklenti oluyor işte, o gelecek beni buradan çıkaracak gibi bir düşünce hakim oluyor. Çok rahatlıkla söyleyebilirim ki Allah bir insanı bana fırsat olarak göndereceğine bana kimseye zarar vermediğim ve kendi doğrularımla yaşayabileceğim alanlar veya karanlıklar nasip etsin. İnsan hayatına müdahil olduğu zaman senin sorumlulukların artıyor ve doğru bildiğin şeyi bazen bir bekleyenin var diye yapamıyorsun, bunu yaşayanlar anlayacaktır. Allah sadece yaşama gücü versin, başka bir şey diyemiyorum.

Bak bu konuda haklısın çünkü ben ne zaman büyük konuşsam sınanıyorum ve böyle büyük laflar etmeyeceğim ama bir yandan anladığına eminim fakat tırnak içinde belkilerle yaşamak insanı yoruyor ve ben bu tür bir beklentiye girmeyi bıraktım, böyle yaşamak daha olası geliyor diyelim. Uyandığımda birden her şeyin değişmesi çok hayalperest bir düşünce olur. Madem belkilerle konuşuyoruz, madem Karanlık dediğim şey bana tutunmaktan vazgeçer o zaman benim hayata tutunmayı bırakma durumu da olası çünkü çok yoruldum. Bazı şeyler değişti ama ana fikir hep aynı çünkü yaşadıklarım değişmedi ve bir büyüyerek üstüme gelmeye devam etti, "Belki değişir!" gibi bir metotla beklentiye girmek bana uygun gelmiyor.

Hâlâ hatırlıyorum ve buna sevindim.

Yeni önerin için çok teşekkür ederim, vakit ayırıp yazdığın için de teşekkür ederim ve geç kalmış bu cevap için affına sığınıyorum. Kendine iyi bak.

ya dönmene çok sevindim düşüncelerini okumak çok keyifli. cevaplayacağın anonimleri de bekliyoruz.

Çok teşekkür ederim, gelecek.

Bir sabah uyandım, yoktun. Arandım, yoktun. Hâlâ bulamıyorum.

Korkutucu birisin ve sanılan aksine kalp kırmayı çok iyi biliyorsun.

Olabilir ama belki de sen iyi olmamı hak etmiyorsundur.

Ya karanlık dediğin yer aydınlıksa ve sen sadece gözlerini kapamışsan? Her türlü çıkmaz sokak gibi orası ayrı mesele ..

Ben ya âmâyım ya da gerçekten karanlıktayım. Belki aydınlık olarak gördüğünüz hiçbir şey aydınlık değildir ve gözleriniz açık olmasına rağmen sizi kandıran bir yalandan ibarettir.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

KARANLIK