Kar tanesi

"Çok üşüdü ve cehennemi düşledi."

[kartanesieylul]

"Seni tanımadan ölseydim hayatı hiç affetmezdim Merih yıldızı." dedim ona.

Elimi eline aldı, avuç içlerimi öptü. Elimi öperken bile ağlıyordu. Parmak uçlarımı tek tek öptü. Ben onu hayranlıkla izlerken o ağlıyordu. "Aglama..." diye sızlandım acı içinde, "Merih...Ağlama..."

"Seni seviyorum Eylül... Çok seviyorum..." Merih kendinde degildi, yalnızca sayıklıyordu ve beni kurtarabileceğine inanıyordu.

"Ben buraya yanlışıkla gelmiş gibiydim.." dedim nefes almaya çalışırken, "Artık yerime dönmeliyim."

"Hayır Eylül, lütfen sus artık... Lütfen kendini yorma."

"Biz buradayız Merih, bunlar yaşanıyor. Unutma, bunu bana sen ögrettin... Kurtarıcım, kahramanım, Merih yıldızım... Bırak da gideyim artık."

[kartanesieylul]

"Merih, galiba ölüyorum..." dedim ona, hem gülümsüyordum hem ağlıyordum.

"Hayır Eylül, ölmene izin veremem, lütfen, hayır..." Merih ölmemem için bana yalvarıyordu. Bu bir çaresizlik evrenin hiç şahit olmadığı bir çaresizlikti.

"Böylece gitmeni bekleyemem. Bunu yapamam. Seni hastaneye götüreceğim. Dayan Eylül'üm, benim güzeller güzeli kar tanem..."

Merih bir yandan bana ölmemem için yalvarıyor, bir yandan kucağındaki benimle birlikte yürümeye çalışıyordu. İnsanlar etrafımıza toplanmış bir şeyler söylüyordu ama ben kimseyi duymuyordum, yalnızca ona bakıyordum.

"Merih, Merih... Bana bak Merih, lütfen bir kere, gözlerime bak..." diye yalvardım ona. Merih olduğu yerde durup yüzüme baktığında ağlamaktan konuşamıyordu.

"Olmayacak Merih," dedim ona gülümseyerek, bu kaybetmenin gülümsemesiydi.

"Olduracağım." dedi ve yürümeye devam etti.

[kartanesieylul]

"Bir daha hiç yaz görmeyeceğiz." dedim o gün, o an Merih'e.

Bir daha hiç yaz görmeyecektik.

"Ben görüyorum." dedi, gözleri üzerimdeydi. Ona utanarak gülümsedim ve çayımdan birkaç yudum aldım.

[kartanesieylul]

"Hayatımda yaptığım en eğlenceli şeydi!" dediğimde elim karnımdaydı, gülmekten karnım ağrımıştı. Fırının beş adım ilerisinde eğim tamamen bitmiş, biz montlarımızdan düşmüş ve buz üzerinde yerde yatıyorduk.

"Gözlerinin içi parlıyor." dedi Merih, başı bana dönüktü, "Seni ilk kez böyle görüyorum."

[kartanesieylul]

Çevremizde ne olursa olsun olanları yaşayanlar kadar umursamamız mümkün değildi. İnsanların sandığımız kadar umurunda değildik. İnsanlar bizim hayat hikayelerimizde sadece birer virgüldü, biz ise tüm harflerdik...

[kartanesieylul]

"Bana ne olacağı umurumda değil Eylül. Ama sen... Sen kalmalıydın. Uzun uzun yaşamalıydın. Seni kurtarabilmeliydim..." Sesi titriyordu.

Sol gözünden akan bir damla yaş yanaklarına doğru süzülürken ekledi, "Kurtaramadım."

Ona doğru döndüm, bir anlığına arabanın camına vuran yansımamla göz göze geldim. Gözlerimi kapattım.

"Kimse kimsenin kahramanı olmak zorunda değil Merih. Bizi yalnızca biz kurtarabiliriz. Ama sen yine de benim kahramanımsın. İnan bana, sen beni göremediğin birçok şeyden kurtardın..."

[kartanesieylul]

Merih acı içinde başını salladı. Yatakta doğruldu ve ayağa kalktı. Sonra bir anda önümde diz çöktü, yere oturdu. Ona şaşkınlıkla baktım.

"Ne yapıyorsun?" diye sordum. Elimi ellerinin arasına aldı. Sonra etrafına bakındı ve yerde duran bir çivi tanesi gördü. Uzanıp onu aldı ve bana uzattı.

"Eylül Arsal," dedi acı içinde gülümsemeye çalışarak.

"Ne yapıyorsun Merih?"

"Ben seni her șeyden çok seviyorum. Bu hayatta en büyük korkum bana bunu yaptıran her şeye yenik düşüp sana zarar vermekti ama her şeyin yolunda gittiği o hikayeyi yaşıyor olsaydık bile benim yine en büyük korkum senin zarar görmen olurdu. Sen benim gördüğüm en güzel ruh, en güzel yüzsün... Eşini benzerini görmediğim tek şeysin, işte bu yüzden benim için bir kar tanesisin ama sen hepsinden daha güzelsin. Sen ve ben bambaşka yerlerde, bambaşka hayatlarda, bambaşka insanlar olsaydık ve dünya ayaklarımızın altına serilseydi, biz de kimileri gibi şanslı olsaydık ve her şey yolunda gitseydi... Bir kabusu değil de bir masalı yaşıyor olsaydık ve ben yine sana gelseydim, böyle değil ama elimde bir yüzükle gelseydim... Ve sonra uzun uzun sana olan aşkımı anlatsaydım, sana elimdeki yüzüğü uzatsaydım..."

Elindeki çiviyi bana uzattığında ağlamaktan yüzüne bile bakamıyordum.

"Ve sonra sana deseydim ki, 'Benimle evlenir misin?' Ne derdin?" Ellerim titriyordu, kalbim öyle hızlı atıyordu ki konuşamıyordum bile. Nefes alarak toparlanmaya çalıştım, gözyaşları içinde gülümsedim. "Sen bana yine böyle gelseydin, bana yine yerden bulduğun bir çivi tanesini uzatsaydın bile sana cevabım hep evet olurdu Merih. Evet olurdu..."

[kartanesieylul]

Beni arkamdan saran kolları, saçlarıma değen nefesiyle bu uyuduğum en güzel uykuydu. Onun yanında zaten her an bir gökyüzü salıncağında gibiydim, geyiğin boynuzlarından uzanan o iki salıncaktan birinde yeryüzüne doğru salınıyor ve onun ellerini tutuyordum.

Her zaman olacağı gibi, her zaman olduğu gibi.

Bazı ruhlar hep bir arada kalır, bir noktada ayrılsalar bile.

[kartanesieylul]

"Kar çiçekleri hep buradaydı. Bizim ruhlarımız ise hep başka yerlerdeydi. Kim bilir daha nerelerde, neleri kaçırdık..." dedim sessizce.

"En azından ben senin güzelliğini kaçırmadım, hep izledim..." diye yanıtladı Merih bana dönerek.

[kartanesieylul]

"Hititlerin bir duası var. 'Tanrım, beni yavaşlat.' diye başlıyorlar duaya. 'Aklımı sakinleştir, kalbimi dinlendir. Bana bir çiçeğe bakmak için yavaşlamayı öğret...' diye devam ediyorlar. Belki de yaşamın sırrı yavaşlamakta. Bizim dışımızda her şey yavaş."

[kartanesieylul]

"Aslında içten içe biliyordum, kar küresinin camları öylesine kırılmamıştı... O camları küçücük bir kar tanesi kırmıştı. O kar tanesi bendim, bu onu tutsak eden kar küresinin camlarını kıran herkesin güçsüz gördüğü küçücük bir kar tanesinin hikayesiydi. Benim."

[kartanesieylul]

Biz buradaydık, bunlar yaşanıyordu. Üzülmek manasızdı. Her şeyi birlikte yapmıştık, her şeyi birlikte yaşamıştık, şimdi son bir kibrit yakacaktık karanlığa. Son bir ateş, son bir aydınlık...

[kartanesieylul]

Ben Eylül Arsal, hep dedim ve yine söyleyeceğim, kalbim atıyor ama ruhum ölü benim. Hayatım yok ama bir hikayem var. Kendim yazdım, kendi kendime.

[kartanesieylul]

"Canlı veya cansız, her şeyin bir evi vardır bu dünyada ve her şeyin asıl var oluş amacı evini bulmaktır. Bazıları evini bulamadan gider buradan ve gitmek evi olur onun... Ben evini bulamayanlardanım. Diğer kar tanelerine karışan ve kim olduğunu bilmeyenlerdenim. Eğer bu dünyaya veda edeceksem bu evimi bulmadan olmayacak."

[kartanesieylul]

"Ben bir kar tanesiydim, etrafımı saran kar küresinin camlarının kırılmasıyla özgür kalan... Oysa kar küresinin kırık camları içimde her saniye daha da kırılıyor, paramparça oluyordu. Kırık camlara basarak yürürken zarar görmemeyi beklemek hayalden de öteydi. Kırılmış kar küresinin içinden çıkmak kolay olandı, asıl mesele kırık camlara basarak yürümekteydi ve ruhumun her yanı kanıyordu."

[kartanesieylul]

"Kimilerine göre bu sonsuz tutsaklığın tanımıydı ama sonsuz tutsaklık da bir yerde istemsiz özgürlüğün yansımasıydı."

[kartanesieylul]

"O an bir kez daha rahatlamak için kendimi Merih ile birlikte gökyüzünden sallanan bir salıncakta oturmuş yeryüzündeki insanları izlerken hayal ettim. Beni bu dünyada en çok anlayan insan ile oturup bizi anlamayanları izlemenin hayalini kurmak bazı anlardan tek çıkış noktamdı. Kimsenin seni anlamadığını bildiğin bir hayatı yaşamak cehennemi yaşamak değil midir?"