Düşüncelerimle başa çıkamıyorum, hele ki aniden kafamda bağıran yabancıların sesleri yok mu... Onlara hiç dayanamıyorum. Kafamı duvardan duvara vuruyorum susmaları için, ama tabii ki susmuyorlar. Artık duvarlar dahi bana küfür ediyor, ben herkese ve herşeye zarar veriyorum. Üzgünüm, çok özür dilerim ama pes ediyorum. Ben zarar olmaktan çok yoruldum artık kimseye ne faydam olsun ne de zararım! İnsanların deyimiyle "intihar" ama gerçek anlamının "çaresizlikle huzuru arama" eylemine geçmeye başladım. Hatta uzun zamandır böyle yapıyorum. Ama hepinizden çok özür dilerim ki, Tanrı bile beni yanında istemiyor.





















