"Wat ik misschien nog wel het irritantste aan je vind. Is dat ik je constant probeer te veranderen terwijl ik dondersgoed weet dat ik dat helemaal niet mag en kan..."
Claire Keane
Sade Olutola

JVL

Andulka

@theartofmadeline
we're not kids anymore.

⁂
Stranger Things

No title available
styofa doing anything
i don't do bad sauce passes

★
wallacepolsom
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open

No title available

Kiana Khansmith

Love Begins
Cosimo Galluzzi

tannertan36

seen from United States

seen from Malaysia
seen from Canada
seen from United States

seen from Saudi Arabia
seen from United Kingdom
seen from Singapore

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Türkiye
seen from Hungary

seen from United States
seen from Türkiye
seen from South Korea

seen from United States

seen from Türkiye
@kbiri
"Wat ik misschien nog wel het irritantste aan je vind. Is dat ik je constant probeer te veranderen terwijl ik dondersgoed weet dat ik dat helemaal niet mag en kan..."
"Later als ik groot ben word ik raket. Bam! BamBam!!! Bam!...Met glitfers...heel feel"
"Hoeveel langer kun je het hebben over een droom...Vroeger wou ik er nog wel is over dromen in mijn slaap en dan voelde de droom bijna echt soms...Maar hoe vaker ik het erover heb of hoe langer ik erover denk. Hoe meer de droom lijkt te vervagen. Naar een achtergrond...Snap je wat ik bedoel?"..."Wat? Van je droom?"..."Ja"..."Misschien moet je gewoon blij zijn met dat wat je hebt. Twee kinderen en een baan. Velen zouden in hun handjes knijpen om dat te mogen hebben"..."Dat snap ik ook heel goed...maar...maar...ik wil niets liever als mijzelf eens kunnen knijpen omdat ik niet geloof dat een droom me ook echt lijkt te overkomen"
"Keek omhoog totdat de hemel, Niet meer hoog was maar zo diep" - Sjoerd Kuyper
Wat doe je nou eigenlijk?
Van verjaardagen tot netwerkborrels tot bar mitswa’s en pijnlijke Tinderdates. Er is altijd een vraag die naar boven komt bij de andere en deze luidt “Wat doe je nou precies? Bedoel ik heb je wel is voorbij zien komen (gegoogled) of ik zie wat je maakt en waar je bij betrokken bent. Maar ik snap er niet zo veel van…” Hierbij mijn poging om aan de hand van wat ik heb gedaan allicht enige duidelijkheid te brengen en het antwoord op de vraag te geven. Zie hier mijn zelfverheerlijking top nog wat.
1. Stemmijweg.nl
Hier heb ik heel hard om kunnen lachen. Ik vind mezelf nog best wel is grappig namelijk. Het doel was om een wereldreis te winnen door mensen op mij te laten stemmen. Ver in de competitie stond ik in de top 10 van deze europese wedstrijd en dacht ik f*k ik moet dit winnen. Dus wat doe je in een land waar de politici sterren zijn in het winnen van stemmen? Juist ja, je gebruikt net als hen de waan van de dag om stemmen te winnen. Je kondigt een hoax campagne aan waarin een Marokkaan (ikke dus) zich voor een jaar lang het land laat uit stemmen wanneer deze voldoende stemmen ontvangt van het Nederlandse volk. Je maakt een website met de titel STEM MIJ WEG.NL benadert pers e voila er is nieuws. Vele mensen lazen het initiatief en besloten maar te gaan stemmen, een aantal duizenden in totaal. Maar wat niet iedereen wist was dat de stemmen via een technische gebouwde omweg aan de achterkant er voor zorgde dat ik omhoog gestemd werd in de competitie voor een wereldreis. Uiteindelijk won ik de competitie niet. Maar had met deze actie per ongeluk best wel wat mensen laten stil staan bij de actie “Maar zo’n Marokkaan bedoelen we helemaal niet” was een veel voorkomende tweet nav het STEMMIJWEG.NL initiatief.
linkje met persberichtje nav interview met “de Spits”
2. Alaeddine en Aznavour
Een van de leukste projecten ever is die samen met Alaeddine. Waarin ik een nederige rol mocht spelen om zijn droom waar te krijgen. De volgende video laat het beste zien wat deze droom precies was en waar het ons uiteindelijk bracht
v.a. 03:00 min
3. Meisjes met IJsjes
In dit project liet ik voor het eerst m’n innerlijke P Diddy spreken. Waarin ik twee cabaretiers als soort van manager hielp om een zomerhit te scoren met het beste nummer (co-written by Simon & Garfunkel) ooit gemaakt in de mensheid.
Hier de clip
Hier ons momentje bij Giel
4. Mijn 15 min’s of fame met Branson
"Ben jij niet die ene jongen van…" Ja dat ben ik en het was fakkin awesome als je het mij vraagt. Meeliften in de privejet naar de inauguratie van Obama met een van de toffere mensen die op deze aarde rondlopen.
Hier stelde ik mijn vraag op het event waar ik met de homie Len was binnen gesneakt.
En hier interviewen wij hem op zijn vliegtuig. Dit ging over de CSR voor Virgin en kon Len gebruiken in zijn scriptie.
Sir Richard Branson interview with KBIRI on the Virgin CSR from KBIRI on Vimeo.
5. Kyteman en Vera
Een van de dingen die ik doe is de connectie maken tussen artiesten en merken. Ze samen laten werken en hen begeleiden in het realiseren van een mooie win/win voor beide partijen. Dit heb ik gedaan voor The Opposites, The Partysquad, Lil’Kleine, Bokoesam & SBMG, Kempi, Mertabi, Teske, Dylan, Nouveau Riche, Darryl, Kakhiel, Keizer, Negativ en wat andere. Maar het gaafste en tofste projecten tot nu toe is dan toch wel “Vera’s first concert” met Kyteman & Vodafone.
Hier de mini docu
Hier Vera & Colin bij Humberto
6. Mert
Sinds een jaar heb ik een bedrijf (biko) wat management doet van influencers en ze helpt bij het leven van hun talenten. Er voor zorgen dat ze doen wat ze leuk vinden en er vervolgens ook nog op een juiste manier van kunnen leven, Ik doe dat nu voornamelijk voor Mert en dat is awesome. Wat we onder andere tot nu toe hebben gedaan is “Marokkaan geeft rijles” tot de succesvolste Nederlandse webserie ooit gemaakt. Er gaan nog vele dingen volgen. Maar dat is dus ook een van de dingen die ik doe “management” van uiterst talentvolle mensen.
7. Teske
Van jongs af aan heb ik altijd al artiesten willen managen en uitbrengen en sinds een week is dat realiteit geworden. Met het bedrijf biko, wat ook Mert managed. Managen wij ook Teske voor de muziek kant. Voor Teske doen we dus (A&R) management en zijn we ook haar label. De eerste week ziet er veelbelovend uit met de vele views, noteringen en liefde vanuit de mensen bij 3FM.
8. Google Naps
Wij hebben ook een tijd het management van Kakhiel gedaan. In die tijd hebben we vele leuke dingen samen gedaan. Dingen als Hans Kazan populair genoeg maken voor DWDD en Marco Borsato voorzien van een epische clip
Maar misschien was wel het tofste "Google Naps" waarmee we Google bijna versloegen met hun eigen 1 april grap en letterlijk wereldnieuws maakten op tientalen grote websites (Times, The Next Web, Mashable etc) en ook bijvoorbeeld Amerikaanse networks van CBS tot kleine lokale nieuwszenders
.
9. Make love, Tape love, Send love
Recentelijk klopten de fijne heren van Di-rect bij ons aan om samen te kijken naar de release van hun aanstaande clip voor het lied “You & I”. Hoe konden we deze clip een grote impact laten hebben. Twee weken geleden hebben we het project na een kleine hackathon gelanceerd onder de naam "the YOU & I love tapes" (we vragen mensen om hun escapades in de intiemste vorm met hun geliefden vast te leggen en te delen met onze regisseur. Welke er een clip uit zal maken). Zelfs Man Bijt Hond maakte er een mooie special over :) . De clip moet nog gemaakt worden, maar tot nu toe heeft de aankondiging van de clip al veel teweeg gebracht in de media. Hopelijk lukt het om de intiemste clip ever te maken.
10. Nog meer dingen doen met toffe mensen
Opposites: Samen met de heren van Young Creators (die ook een major role spelen in het Di-Rect project) maakten we de Opposites app “Slapeloze nachten” genaamd. Een app die je alleen tijdens Slapeloze nachten kon gebruiken tussen 00u en 06u. De app werd frij vors gedownload (+/- 8000 x in eerste 48 uur) en zo kon slapeloos Nederland genieten van een exclusieve set van instrumentals van het Slapeloze Nachten album.
Alex Boogers: Samen met Arie Boomsma hebben we ook ooit de schrijver Alex Boogers mogen helpen rondom de release van zijn novelle “Wanneer de mieren schreeuwen”. Het boek werd twee weken voor release digitaal voor free weggegeven. Wat resulteerde in approx 40.000 downloads en Alex in een keer een publiek gaf wat ong. 10 x groter was dan zijn boeken voorheen. Hier een interview met NRC erover. Nu gaan we aan de slag met zijn aanstaande boek “Alleen met de goden” zin in!
11. Jessie J
Jessie J - Price Tag microfinance lipdub by 500 women in Uganda from SYPO microbanker on Vimeo.
Door gedoe met rechten is deze niet meer te zien op youtube. Maar deze video gemaakt door een buddy van me Ivan Mikulic, laat 500 vrouwen zien die een lipdub doen op de track “Price Tag” van Jessie J. Doel van de video was om awareness te bouwen rondom het micro financing platform waar deze 500 vrouwen uit Oeganda starterskapitaal konden vinden wanneer mensen besloten hen van leningen te voorzien. Mijn taak was naast creatieve sparringspartij op concept om ervoor te zorgen dat de video publiek bereikte. Dus via een kleine twitter omweg kregen we Jessie zelf zover om de video te delen en vervolgens volgden alle grote mediapartijen die over de uniek video berichten. Van BBC tot Al Jazeera tot CNN tot Huffingtonpost. Mede hierdoor kwam er ook meer dan €50.000,- aan finance binnen voor de onderneemsters in Oeganda.
Dussssss
Dus om samen te vatten…wat doe ik nou eigenlijk. Ik doe vooral waar ik blij van lijk te worden en dat is het maken van “verhalen”. Zo onafhankelijk mogelijk met de beste mensen die er rondlopen op deze wereld. Oprecht voel ik me dan ook gezegend dat ik er een bedrijf van heb kunnen maken dat verhalen en de verteller ervan helpt om gehoord te worden en waar het kan een manier van leven ermee kan vinden.
PS Al dit hierboven heb ik altijd samen gedaan met geweldige mensen die kwaliteiten aan tafel brachten waardoor dit een succes werd. Ik was gewoon gelukkig dat ik die mensen en deze kansen te samen mocht spotten.
"Ziet ze me eigenlijk wel staan?"
Pigeon
"Let je op dat er geen stukjes in de fles komen" de ietwat gefrustreerde man aan de drukke bar strooit geïrriteerd deze woorden naar de jonge barman met rode bolle wangetjes. Helpen doet het niet, want de kurk breekt in twee stukken. Een zucht vanuit beide kant aan de bar volgt "Sorry meneer, heeft u nog een moment...". De man tikt met zijn zegelring tegen de rand van zijn nog steeds lege glas. "Er zijn ergere dingen dan stukjes wijn in je glas" probeer ik in te brengen terwijl ik achter de man wacht om een bestelling te kunnen gaan plaatsen. Een oudere barman neemt de fles met de kapotte kurk vervolgens onder zijn hoede. Een hand op de hals en alsof hij een duur glas van kristal voorzichtig polijst draait hij zijn pols voorzichtig heen en weer met precisie. De finesse en focus die hij inzet, toont zijn ervaring met dit soort lastige kurk incidenten aan een volle bar aan. Ik zeg tegen de man met de steeds sneller tikkende zegelring "Kijk is hoe vakkundig hij dit voor je doet. Alsof er een open hart operatie voor onze neus plaatsvindt". De zegelring stopt met tikken, zijn ogen staren me recht aan "Een open hart operatie staat me volgende maand te wachten..."
"En we lopen als stoere ridders door de stad-stad-stad. Gaan we mama redden van de boze draak...en die doet?"..."Hap-hap-hap"..."We maken veel kabaal en geven hem dan een?"..."Klap-klap-klap"..."En de sterkste van iedereen is?"..."Mama"..."Haha, maar dat rijmt toch niet lieverd...je moet dan zeggen pap-pap-pap. Nog een keer?"..."Ja nog keer!"..."En de sterkste van iedereen is...? Pa..."..."MAMA!"
Zittend op de Haarlemmerdijk met wat koffie, komt er een dame naast me zitten: "Oh wat lekker moet dat zijn, het lezen van een goed boek. Zo lang geleden voor me"... "Dank, ja dat is het ook, vooral zo in de ochtend met wat koffie erbij...Mag ik vragen waarom het zo lang geleden voor je is?"..."Nou...soms kies je een pad in het leven, waardoor dit soort simpele dingen niet echt meer kunnen..." "Maar ieder pad moet toch minimaal wel een goed boek met zich mee kunnen brengen?"..."Haha, was dat maar zo. Vandaag is het bijvoorbeeld hemel op aarde voor me. Alhoewel deels bitterzoet omdat ik mijn twee engeltjes moet missen maar het is wel even fijn zo. Dit weekend zijn ze lekker bij hun vader en heb ik mijn handen alleen maar vol aan mijzelf. Heb bijvoorbeeld gisteren speciaal een museum jaarkaart gekocht voor mijzelf" "Ben je gescheiden?"..."Ja, gescheiden. Hij is heel vaak op reis dus is het fijn voor ze wanneer papa er een weekend voor ze kan zijn...Snap het soms ook niet hoe sommige vrouwen zo verbitterd kunnen zijn naar hun ex toe waarmee ze kinderen delen. Ik heb juist heel graag dat mijn kinderen het woord "papa" kunnen zeggen met een gevoel van geluk..."..."Dat denk ik ook, knap van jullie..." "Waar gaat het boek dat je leest eigenlijk over?"
Wat was dit mooi!! Vodafone x Vera x Kyteman
En wat is dit eigenlijk nog de enige manier hoe ik met merken wil samenwerken in de toekomst. Het begon voor Nederland allemaal met de trailer en het mooie mediageweld eromheen. Waarin bekend werd dat Vera dankzij Vodafone en Kyteman haar eerste concert in Paradiso mocht gaan beleven.
Waarna Nederland werd gevraagd om ook in het project te participeren. Door een inzending te doen naar Vera & Kyteman, want wat zou Vera sowieso moeten horen tijdens haar eerste concert? Welk lied MOEST een onderdeel worden van Kyteman zijn setlist voor Vera's eerste concert?
Ook wat Nederlandse artiesten brachten hun suggestie in een video over aan Vera en Nederland. Mensen zoals Krystl, Eefje de Visser, Chef Special en Taymir
Eefje
Chef
En hoe dichter het concert van de 25ste naderde, hoe meer naar het resultaat wat Kyteman zou presenteren in Paradiso uitgekeken werd. Een proces wat wel een vrij grote uitdaging was voor de musici van het Kyteman Orchestra. (Voor achtergrond over dit proces had het Parool een mooi stuk, geschreven door Liza van Lonkhuyzen)
Het concert was awesome en oh zo zo mooi :) - kippenvel waardig (beelden volgen asap in docu vorm). En bij RTL Late Night konden Kyteman en Vera, direct na het concert hun moment met ruim 1 miljoen Nederlanders delen (en de volgende dag oa nog Giel en voorpagina AD)
Te samen met een geweldig team van bureau's mocht dit gedaan worden. Dikke dikke hulde naar >> #Achtung! #Kytopia #Blyde #Wefilm #AMPamsterdam. Erg trots dat ik met mijn bedrijf "biko" een onderdeel ervan mocht vormen om de influencers strategie in zijn geheel te overzien en ondersteunend te zijn in de PR. De grootste les van dit project voor mij is dat wanneer je de beste mensen betrekt in een project en ze alle vertrouwen geeft (dikke props voor Vodafone hiervoor), Dan komen daar heel erg mooie dingen uit die precies zijn wat je zoekt als merk maar nooit van tevoren had kunnen bedenken of regisseren.
Daar hing ie dan, zijn allermooiste vlieger. Ze vertelde dat de wind vandaag was stil komen te liggen. Dat het beter zou zijn om binnen te zitten. Hij snapte haar, hij snapte waarom ze moest liegen. Hun thuis stond vannacht te trillen. Zijn zusjes waren bang, kropen bij hem in bed om een schuilplek te vinden. "Heb geen angst" dat is onweer daar in de verte. Hij snapte haar, hij snapte waarom ze moest liegen. Geluid van tranen. "Maak je geen zorgen" het ging goed met haar. Papa is even weg met zijn vrienden. Hij zou snel weer terugkomen. Hij snapte haar, hij snapte waarom ze moest liegen. De enige waarheid die voor hem telde, was de waarheid van moederliefde.
Korrels zeezout
"Is dat de suiker? Of is dat de zout?" Dikke brokken van het puurste zeezout morste ze vervolgens op het tafelblad. Als knikkers sprongen ze alle kanten op. Ze had geen crisisplan paraat voor deze situatie merkte ik. Dus een lach van haar moest het doen en dat doet het. Maar volgens mij had ze dat zelf niet echt door. Ik wenk de ober en vraag iets gemaakt van chocola te brengen naar onze tafel, vrouwen houden daarvan geloof ik. Haar ogen kijken weer op van het blad, recht in de mijne. Terugkijken is al dat wat ik kan. Licht blauwe ogen die weten wat sprankelen is. Verfijnde sproeten, vol pracht met de finesse van een grootmeester aangestipt op haar wangen. Ze lijken op een verzameling onbereikbare sterren als in een hemellichaam. Sterren waar ik als zeeman in deze oceaan van liefde misschien mijn weg naar thuis kan navigeren. Want soms kunnen de golven groots zijn. De stromingen je eindeloos meesleuren en de felle zon je rug uitbranden. Laat je snakken, vol dorst al machteloos dobberend in een oceaan waarvan het zeewater dit niet kan lessen. Daar op die zee waar je tranen zout trekken en in korrels op zn plek lijken te vallen. Voor je ogen, bij die dame op het tafelblad. Al dat wat ik dan kan denken is. Mors er maar mee, gooi ze weg, veeg ze van deze tafel. Want ze gaan niet mee naar de plek waar ik nu naartoe ga, thuis.
hidden love
Dikkopjes
Een verhaaltje wat ik afgelopen vaderdag in een koffiezaak schreef.
Het was lente in Castricum en schoolvakantie. De rage van vissen op voorntjes, baarsjes, salamanders en kikkers was volop op in gang. Bamboe- en telescoop hengels werden gekocht van ons zakgeld. Je leerde je fel gekleurde dobber met de perfecte hoeveelheid loodjes uit te balanceren. Soms zette je je tanden in het lood zodat deze goed op de vislijn geklemd raakte, maar je moest wel oppassen als je dat deed, want Dennis de buurjongen had ooit gehoord over “loodvergiftiging”. De vaders leerde ons ingewikkelde knopen te maken maar ook hoe je maden moest doorspiesen op je vishaakje. Maden waren uiteindelijk vele malen handiger dan brood, dat wanneer je niet oplette of te hard werd door de zon of gewoon voor je neus werd gestolen door eenden. Samen met mijn buurjongens Thomas, Michael en Dennis struinden we de sloten af opzoek naar dat perfecte plekje waar witvisjes rijkelijk aanwezig waren. De plekken waar je de dobber erin gooide en binnen enkele seconden direct tuk had. Indianenverhalen over wie wel is een snoekbaars had gevangen maakte hun ronde onder ons jochies, levensgevaarlijke vissen die je vingers eraf konden bijten. Je kon zo’n snoekbaars, wanneer gevangen ook verkopen aan de plaatselijke chinees. Die betaalde zo 20 gulden voor een grote snoekbaars, dat waren iets van 40 pakjes fireballs weet je wel.
Terwijl we over de slootjes sprongen, onderweg naar de beste plekjes. Vertelde buurjongen Thomas over een vol aquarium met dikkopjes die hij thuis had staan. Samen met zijn vader had hij deze op een goede zaterdagmiddag gevangen, een stuk of 347. Sommige dikkopjes begonnen al pootjes te krijgen en vraten zelfs soms de kleine dikkopjes op. Voor een jong nieuwsgierig persoon was zo’n aquarium met dikkopjes een waar spektakel, het herbergde alle pure primitieve facetten van wat de natuur, natuur maakte. Schattige beestjes maar ook al de aanwezigheid van een roofdieren instinct. Zo’n aquarium mistte alleen nog maar een “National Geographic Channel” logo in de rechterbovenhoek. Toen we die middag belanden bij Thomas thuis, waar we broodjes pindakaas en limonade kregen, waren mijn ogen vastgelijmd aan het aquarium dat vol zat met dikkopjes en ik kon maar een ding bedenken, “dat wil ik ook!”.
Maar hoe kon ik dit doen met mijn vader? Mijn ouders waren gescheiden sinds ik een jaar of 7 was. En als kind kom je dan vervolgens terecht in het gescheiden ouders roulatie systeem, wat betekende dat je om de 2 weken een weekend met je vader had. We gingen dan bijna altijd naar de Beverwijkse Bazaar en hingen dan bij mijn vaders vrienden in de kapperszaak. Geen dikkopjes waren daar in zicht, het enige stukje natuur daar was te vinden in lichtbakken van landschappen met bergen en stromende watervallen, oerlelijk. Het was het weekend van mijn vader en ik hoorde zijn grote dikke BMW stoppen voor onze deur. Hij was zoals altijd gekleed in de kleren van dure stof die de buitenwereld aangaven dat er geld werd verdiend. Gouden juwelen en zijn geliefde Rolex twv 35k gaven mooi licht in het zomerse weer.
Maar deze keer was ik vastberaden om me niet mee te laten gaan naar Beverwijkse Bazaar. Ik moest en ik zal nog diezelfde dag, met mijn papa, dikkopjes hebben gevangen. Liefst tot de glazenbak die ik uit de schuur had getoverd, zwart zag van de dikkopjes. Ik zei tegen mijn vader “Ik wil dikkopjes hebben papa en jij moet mij helpen?”. Mijn vaders vocabulaire was met zijn Marokkaanse roots al vrij fors gegroeid qua Nederlandse woordenschat sinds hij hier woonde in ‘76. Maar dit was wel voor het eerst dat hij het woord “dikkopjes” hoorde. Voor een man waar geld vaak een antwoord was op de vraag “Wat voor winkel verkoopt “dikkehoofdjes?”…Nee pap “Het zijn dikkopjes, je weet wel baby kikkertjes?”…”Je kunt ze niet kopen, je moet ze vangen uit de sloot”. Mijn vader begon nog vreemder richting zijn kleine zoon te kijken, terwijl we al in zijn BMW 7 serie zaten. De geur van de dennenboom aan de achteruitkijkspiegel vulde de ruimte. “Waarom wil je dikke kikkervisjes hebben?” ik merkte dat de onderhandeling was begonnen tussen vader en zoon. Hij had het ouderlijk overwicht met zich mee in de onderhandeling over wat de aankomende uren ons plan zou worden, maar ik had de “schuldgevoel” kaart in mijn bezit. Een extreem doeltreffend wapen wanneer het in de juiste handen terecht kwam: “Thomas zijn papa heeft met hem wel 347 dikkopjes gevangen…”. Met alleen al die opmerking gaf mijn vader zich gewonnen en vroeg me wat het plan was, hij wilde het zo snel mogelijk gedaan hebben. Als een begaafde TomTom leidde ik mijn vader eerst naar de viswinkel, we hadden namelijk een goed net nodig en een emmer om de gevangen dikkopjes in te kunnen vervoeren. Mijn vader rekende af aan de kassa en wist dat nu het veldwerk stond te gebeuren.
Omdat ik wist dat de tijd kort was met mijn vader had ik een uiterst efficiënt plan gesmeden wat het vangen van minimaal 347 dikkopjes in korte tijd mogelijk moest maken. We gingen niet de slootjes afstruinen, nee, we gingen naar het natuur educatiecentrum “de Hoep”. Een centrum wat gerund werd door boswachters en waar scholen en gezinnen langs gingen om meer te leren over de natuur die er leefde in de duinen en bossen van Noord Holland. Er was een binnenplaats en een kleine buitenplaats waar het op deze zaterdag vrij druk was. Daar op de buitenplaats stond ik met mijn vader vergezeld met een net en emmer omringd door bezoekers en begeleiders. Het contrast van de wandelschoenen met een gezond voetbed en witte sokken van de doorsnee bezoeker en de zwarte suède schoenen zonder sokken van mijn vader kon niet groter zijn.
Midden in de buitenplaats, achter een laag hekwerk was er een ondiep meertje van 6 x 6 meter aangelegd door personeel van “de Hoep”. Ik wees met mijn vinger naar het meertje “daar pap, daar zitten er dikkopjes”. Terwijl de dagjes mensen zich verdiepten in de groene borden met achtergrond informatie over wat er in dat meertje zoal leefde. Werkte mijn vader en ik onszelf ongegeneerd over het hekwerk dichter bij het kleine meertje. De suède schoenen van mijn vader testte het zand van het meertje zijn oever om te zien hoe dichtbij hij kon staan, langzaam trok het zand lichtelijk vacuüm rondom zijn voeten. Dichterbij kon hij niet komen en dus pakte hij het vangnet en al balancerend op zijn rechterbeen stak hij het net in het meertje en begon te scheppen. De eerste schep was al meteen raak en hij riep me toe “Emmer Omar, jellah, jellah!”, de magische woorden van mijn vader die als er iets in beweging diende te komen, dit ook in beweging lieten komen. Ik hield de emmer zo goed mogelijk vast, terwijl ik en mijn vaders schoenen dieper wegzakte in het natte zand van de oever. Met 8 grote scheppen raakte de emmer vol met wel honderden dikkopjes, ik had de buurjongen Thomas nu wel verslagen, dat kon niet anders. Met mijn hoofd half in de emmer al starend naar de bodem van mijn emmer vroeg mijn vader “ewa, is dat genoeg?” met de klank van een halfvolle emmer klonk mijn antwoord “Ja papa”.
We keerden weer terug over het hek met een emmer vol dikkopjes en onze schoenen onder de modder. Onderweg langs de dagjes mensen naar de BMW 7 serie, sprak niemand ons aan op wat we daar in godsnaam deden, men keek ons alleen maar aan tikkie verbijsterd. Het maakte mij geen reet uit, ik had mijn dikkopjes en dat was het enige dat telde.
"Weggaan" Connected by biko (SPEC x Het PR Bureau x Friesland Campina)
"Ikke Ikke" Connected by biko (Top Notch x Fernandes)