[kendimekendimden]

bir süredir youtube'a "neşeli şarkılar" yazıp onları dinliyorum. hem şarkı stoğum hem motivasyonum bitti ama tez bitmedi. olsun bitecek. her şey çokzel olacak. ilk defa zekamın takdir edildiğini hissediyorum, biraz keyfini sürmeye ve güzel sözleri sahiplenmeye çalışıyorum. bu süreçte neşeli şarkılar dinleyip elimden geldiği kadar çalışmak hala son derece iyi bir fikir esasen. dürüst olalım. saçma kaygılara kapılmayalım.

[kendimekendimden]

ah ah, ah hayat. ah canım hayat.

[kendimekendimden]

Hırs ve nefretin yok olması, özgürleşmenin temelidir. Özgürleşme "kuşkusuz ki kalbin azadı"dır, öyle güçlü bir hakikatin idrakidir ki o noktadan geriye dönüş artık mümkün değildir.

[kendimekendimden]

insanları bana yaptıkları için pek çok kötü şey için affedebiliyorum çünkü insanlar. ama kendimi affedemiyorum. zaaflarıma ve kötü taraflarıma katlanamıyorum. ama ben de insanım ve içimden geçen her şeyin ham haliyle dışarı dökülmesini bilerek engellemiyorum bazen. söylediğim hiçbir şeyin yalan olmayışıyla kendimi aklıyorum. fakat sonra çok pişman oluyorum. oysaki insan durmayı ve durulmayı bilmeli. fikirler ve hisler öyle hızlı değişebiliyor ki, insanların benim iki gün sonra değişebilecek hislerimden haberdar olmaları gerekli mi? ya da her yanlış böylesine ifşa mı edilmeli? iyilik ve insaniyet biraz da başkalarının açığını kaptmasını bilmekle ilgili. kendime karşı açık, doğrudan ve hatta zalim olmaya öylesine alışmışım ki, bunu kaidem belledim. oysaki sonra suçlu hissediyorum. çünkü subjektiliğini ilan ederek objektif olmaya çalışmanın da dehşet bir kibri var esasen.

[kendimekendimden]

artık tez için motivasyonum azaldı, yorgunluk arttı, hedefe yaklaştıkça çökkünlük, depresyon ve korku da geldi. ya da sadece regl olmak üzereyim ve insan bedeni bu kadar hareketsiz kalmaması gereken bir canlı. rasyonel ol lütfen.

[kendimekendimden]

tüm gün kütüphanede tek başıma ders çalıştım. gülümsediğim yabancılar bana surat astı, teşekkür ettiğim görevli kaba davrandı. üzüldüm. eve geldim. bir ses olsun diye arkadaşımı aradım. keyfi yerindeydi, sevindim. yemek yaptım, yedim, uyudum, uyandım, kana kana su içtim. akşam erkenden uyuyup gecenin bir saati kalkmış olmanın o huzursuzluğu içinde bu şarkıyı açtım, dinliyorum, sahiden ninni bu. yaşamıma dair bir tanıklıklığın eksikliğini hissediyorum. ilgimi çekmeyen rastgele yabancılarla konuşmak bile iyi gelecek sanıyorum, kendimi durduruyorum. hatırlanmak, arzulanmak, aranıp sorulmak istiyorum. olmuyor değil ama o ihtiyaç hala baki kalıyor içimde. acaba, diyorum. ben o kadar da sevmiyor muyum beni sevenleri? yahut, bu yalnızlık öylesine parçam oldu ki, hiçbir açıklığı kapatmak onu gidermeye kafi gelemiyor. belki de sevildiğimi duyumsayamıyorum, daha doğrusu bana yetmiyor. ben birine her şeyimi vermek ve kendimi adamak isteyen bir deliyim. bunu kim, neden istesin? o da bir deli ya da kötü biri değilse. kaldı ki, pek rastlamıyorum her şeyimi vermeye gönüllü olabileceğim birilerine, ilgimi bile çekmiyor çoğusu. benim için tek çare diyorum, yalnızlığın ve ilişkilerin tahribatı arasında kurabileceğim en iyi denge, kalabalık ama güvenli bir sofrada, kahkaha atan insanları, keyifli sohbetleri dinlemek. birbirleriyle olan tatlı muhabbetlerini dinlemek. feyz almak, ilham duymak, cesaret bulmak. kısılan gözlerin, kıvrılan dudakların güzelliğini izlemek. pek de konuşmadan. o kahroluca konuşma dürtüsünü hissetmeden. mahsun bir suskunlukla da değil üstelik, kimsenin "neyin var?" falan demesini gerektirmeyen, benim içime de bir burukluk veren bir geri çekilme olmayan türde bir sessizlik. sadece orada var olmanın salt kendisinden kaynaklı olan, "bu, buradayım, bu kadar" gibi bir şey. bir yorgunluğun ardından gelen sessizce dinlenme hissi. başka bir şey aramamamak. şarkının sözleriyle de benziyor bu his. dedim ya, bir çeşit ninni. ama ben hala diliyorum. hala kendime gelecekte sahip olmayı umduğum bir var olma haliyle teskin ediyorum. gelecekte ve gelecek aracılığıyla yaşıyorum. ama niye ki? çok çabaladım, tanıksız hayatımda, belki birkaç kişinin okuyacağı tezim için sırf öyle olması gerek diye, aylardır çalıştığım gibi, bugün de çalıştım. sonunda yine böyle hissedeceğimi bilerek ama hiç değilse bir de tembelliğin huzursuzluğunu sırtlanmayayım diye.

şunu çok merak ediyorum: acaba bu yalnızlığı gözümde neden böylesine büyütüyorum? neden mümkünmüş gibi aksinin mümkünatını yaratmaya çalışıyorum yalnızlıktan bahsederek? neden şu an evimde olmak, serin bir yatakta güzel bir kitap dinleyerek uyumak, sağlıklı olmak, tok olmak, güvende olmak, sevdiklerimin öyle olması, sıradan bir hayatın içinde kendimce didinmek, dertleşebildiğim birkaç tatlı insana sahip olmak yetmiyor bana? neden gecenin bir yarısı sigara üstüne sigara içerek thom yorke'un derdo oğlunu dinleyip bunları yazma gereksinimi duyuyorum? neden kendi hayatımın bekçiliğini, tanıklığını, önemsiz detaylarının tarih yazıcılığını üstleniyorum? neden şu an burada, sessiz ve yazısız, öylece "olmak" yetmiyor? neden önemsiz oluşumun nimetlerini, sözgelimi özgürlüğümü benimseyemiyorum? o saçma acının ipini çekiştire çekiştire hayatımı söküyorum devamlı. ne uğruna, ne için, acı beni biraz olsun anlamlandırsın, mesela şu saçma yazıyı yazdırsın diye mi? peki, sonra canım? başka yalnızlıklarda sana yoldaşlık etti sözler, onu da anladık, başka? birileri okusun diye mi, sonra? neyi duyurmak böylesine önemli? ve neden kendini duyurabileceğin hiçbir muhattabın olmadığı gerçeğini bilirken bile duyuyorsun duyulma istencini?

belki de kendimden çok fazla şey bekliyorum. belki pek çok sorunun çok kısa bir cevabı var: insanım. belki de bu yazıyı yazmamın da çok basit bir işlevi vardı: sıkılmıştım, oyalandım. hem ne güzel, tekrar uykum geldi. uyucam.

Expecting A different ending Every time Every time Tone down your life You're safe with me I promise I promise So don't go wishing Don't hate yourself You're right here I'm with you Yeah, don't freak out You're trying too hard You're trying too hard

[kendimekendimden]

insanın sevdikleri için korkması dünyadaki en tahammül edilemez his. bugün cehennemin kıyısından döndüm.

[kendimekendimden]

"...reaching for gratitude but finding nothing in me that could be bent into that shape. Then I felt thwarted, a failure. I did not want to live an angry life. I did not want to be the hag, the ingrate, the twitching, bitter crow who never lets go of anything. I wanted a bigger life than that. I wanted to love my parents. I knew, even then, that love is what brings a sense of expansion to life. I wanted a life of beauty and gratitude, arms outstretched and hopeful. Would this be forever out of my reach? How can a person transcend what has happened to them?"

[kendimekendimden]

bazı insanların yalnızca varlığı bile bir armağan. beni pek bilmeseler bile ben onların varlıklarını biliyorum ya, bu bana yetiyor. bu uzaklık aracılığıyla zihnimde güzellikleri de hep dokunulmadan saf halleriyle kalıyor. yaklaşıp dikenlerine dokunmadan ve dahi dikenlerinin varlığını bile bilmeden onları öylece seyredalabiliyorum. belki de insanın insana pek de fazla yaklaşmaması gerekmektedir. bilmem ki.

(hande yener'in armağan şarkısını dinliyormuşum bunu yazarken hehe. "bir ömür yeter bana bu armağaaaan ölsem de gam yememmm artık")

[kendimekendimden]

acaba şu sıralar içimdeki telaşsız titizlik semptomdan mı yoksa günün sonunda başaracağıma dair güvenden mi hasıl oluyor. ilkiyse sıkıntı büyük.

[kendimekendimden]

karmaşık felsefi çıkarımlara gerek yok bazen. iyi ve kötü olmanın arasındaki ayrım çoğu zaman öylesine belirgin ki. kendine yapılmasını istemediğin bir şeyi başkasına yapmaktan imtina et, merhametli olmaya da gayret. işte böyle. ve görüyorum ki kötü kötü kötüsünüz. kötü kere kötüsünüz. bu gerçekle ne yapabileceğimi yemin ederim bilmiyorum.

[kendimekendimden]

huysuz virjin belgeseli izledim ve çok dertlendim. ama hafıza ve mizahtır elimizdeki iki güç. insan olarak hayatta kalabilmek adına.

[kendimekendimden]

ne zaman insan sarrafı olabilirim tahmini? mesela vefasız insanları görünce hemen tanımam lazım acilen. ya da belki de tanıyorum da inkar mı ediyorum? o halde neden ediyorum? çaresizlikten mi acaba? sevdiğim ve yanında iyi hissedebildiğim o kadar az insan var ki, bulunca bırakasım mı gelmiyo? ofofff. bence strateji ciddi bi sıkıntı görünce oradan toz olmak ve ikinci şansı vermemek. bundan git gide emin oluyorum... sevgini kalbine göm ve oradan git. mottomuz budur.

[shisasan]

Anne Sexton, from Complete Poems (1928-1974) first published 1981

[kendimekendimden]

bugün çilek ve kiraz yedim. pek verimli çalışamadım. euphoria bitti. biraz da ağladım.

[kendimekendimden]

"...feeling of empowerment, yet vulnerability at the same time", demiş biri. doğrudur.

[kendimekendimden]

birine karşı içinin soğuduğunu duyumsadığın an. sanki artık alacak verecek hiçbir şey kalmamış, sen yoluna ben yoluma dostum, gibi. ama nasıl olur, ben bir şey anlattığım herkesi özlüyorum. yok, oluyor, oluyor. öyle bir oluyor ki, kaçış olarak nostalji hissine sarılıyor insan. birini özlediğini sanmak o kişiye karşı artık son derece kayıtsız olduğun fikrinden daha romantik ve her nasıl oluyorsa daha az kırıcı çünkü. buyur, 00.34 tespiti. dokuz saat çalıştım, tespit ancak bu kadar.. şimdi agatha christie dinleyip uyucam ben günlük. allah rahatlık versin.