Sabado noong nakaraang linggo ay naisipan kong umuwi sa probinsya. Matagal na rin na hindi ako nakauwi at panigurado ay gusto na nila makita. Panay ang tanong nila sa mga nagdaang araw kung kailan ako uuwi kaya mabuti na rin na magpakita ako sa kanila. Pagkatapos ng trabaho ay derecho na ako sa Cubao para maaga makauwi.
Alas seis nang magising ako at bumulaga sa akin ang lugar na banyaga. Nakita ko na yun dati pero di ko mawari kung saan. Paglingon ko sa bus ay ako at isang mama na lang ang laman noon. Paglinga ko sa pagligid ay isang karatula ang nagkumpirma na lumagpas na ako sa aking babaan. Badtrip. Hindi ko kabisado ang bayan na yun at hassle na naman ang paghihintay na mapuno ang sasakyan na pabalik sa aming bayan.
Pasado alas ocho na noong nakarating ako sa bahay. Pagod sa byahe at sa trabaho pero hindi muna ako nakatulog agad. Lumamon muna ako kasi kapag umuuwi ako niluluto ni nanay ang mga paborito ko. Tinapa, kamatis na may itlog na maalat, pritong talong na may sawsawang maanghang na toyo at kalamansi, inihaw na okra na binagayan ng bagoong at siempre sariwang buko. Sa isip isip ko parang wala nang bukas. Pero lumamon ako hanggang maging bundat kasi madalang lang ang ganitong pagkain. Hindi pa man tapos kumain ay nagluluto na para sa pananghalian ng munggo, ginasang talaba, adobong pusit, at halu halong gulay na ang tawag samin ay buridibod.
Pagkakain ay lumabas ako para makibalita. Hindi ako palakwento sa bahay dahil hindi ako ako nasanay. Pahayapyaw na kwentuhan lang ang nangyai pero minabuti ko na tumambay saglit sa may duyan sa ilalim ng puno ng tsiko. Mainit na ang panahon pero taglay ng hangin ang amoy ng basang lupa dala ng mga nakaraang araw na umulan. Ang damo ay tumutubo sa harapan ng bahay at nag iimbita ng mga kulisap, paruparo at tutubi. Sa di kalayuan ay dinig ang kantyaw ng batang pinsan ko sa maliit kong pamangkin habang aktong huhuliin nia ang isang tutubi.
“Shoo shoo baliwato,
han kad ta umiisbo,
ta tiliwen da ta ipos mo!” *
Inis na umalis ang pamangkin ko dahil hindi nia nahuli ang tutubi dahil na rin sa pagbulabog ng isa. Napangiti na lang ako at akoy muling dinalaw ako ng aking kamusmusan.
Doon sa ilalim na sikat ng araw, dahan dahnag lalapit sa pulang tutubi. Aalisin ang tsinelas para di nito marinig ang aking paglapit, unti unting igagalaw ang kamay palapit sa buntot at pigil hiningang huhulihin ito pero sa likod ay mga kaibigan na magsasabing:
“Shoo shoo andirit
Ag kad tan manisirit
Ta wadtay bai apit!” *
At bago pa ako kamakurap ay nakalipad na ang tutubi na animoy narinig at naintindihan ang mga sinabi ng kaibigan. Asar na lang akong lilipat sa ibang puesto at yamot na huhulihin ang ibang tutubi kahit sabihin pa ng nanay ko na sa ilalim ng araw ako ay magkakakuto.
Napangiti ako sa alaalang ng kahapon. Napapaisip ako tuloy, walang nangyayari sa buhay ko. Pero sa pagbabalik tanaw isang sabado ng hapon, kumpirmado na sobrang dami na pala ng mga pagbabagong nangyari.
*shoo shoo, tutubi,
wag ka dyan iihi,
buntot moy mahuhuli!
vaporwave
theartofmadeline
origamiaround
turnnoffyourmind
2087
jacobvanloon
dailybridgerton