Keuken-Zoet

De avonturen van een keukenprinses in wording.

[keukenzoet]

Verhuis

Ja ja, wij zien het groots. Keukenzoet is (nog maar eens – ik hoor het u wel denken) verhuisd. Dit keer fo’ real, naar:

http://www.keukenzoet.be

Allen daarheen en volop lezen & reageren. Allé, hup. Staat dat nu nog niet tussen uw favorieten?!

[keukenzoet]

Vaarwel

Ik zeg Tumblr vaarwel en zet mijn werk elders voort, namelijk op http://keukenzoet.wordpress.com

Allen daarheen en aan de kook, zou ik zeggen!

PS. Woorden van een ander vind je nog altijd op http://sterrenzoet.tumblr.com

[keukenzoet]

Lepelhapje met fetakaas

Dit is het laatst overgebleven hapje van het nieuwjaarsmenu. Het is eind maart, grote schande dat ik het nu pas post, maar er zijn allerhande andere dingen die de laatste tijd mijn aandacht vragen. Het is een snel en simpel receptje, zoals je er altijd nodig hebt als je een feestje geeft. Het kan niet altijd ingewikkeld zijn, en dat hoeft ook niet. Tomaatjes en feta is trouwens een ideale combinatie, al kan het natuurlijk ook met mozarella, of een combinatie van de twee.

Ik wachtte misschien lang met het posten, maar ik had weldegelijk al een stukje geschreven om bij het receptje te plaatsen.

Van mij moet je alvast niet te veel olijfolie gebruiken, want ik ben er eerlijk gezegd zelf niet al te dol op. Ik begrijp de hype niet echt. Ik snap wel dat heel gezond is, veel beter dan boter, maar om nu te zeggen dat ik het zo lekker vind dat ik op elk gerecht dat ik klaarmaak twee liter wil gieten, is ook weer veel gezegd. Als ik naar al die kookprogramma's op televisie kijk, en ik zie iedereen wel vier keer olijfolie in of over zijn gerecht doen, begin ik spontaan te huiveren. Ik vind het niet eens zo lekker. Als het ergens in is, heb ik er vanzelfsprekend geen last van. Deze zomer in Sicilië zat er waarschijnlijk meer olijfolie in het eten dan ik wil weten, en dat stoorde mij niet. Maar om nu te zeggen dat ik olijfolie in salades zal kieperen, of over pasta's die af zijn zal sprenkelen, dat niet. Dus wees daar maar een beetje zuinig mee, tenzij je het volledig oneens bent met mij, natuurlijk.

En ik moet eerlijk toegeven dat ik het zo onderhand een beetje met mijzelf oneens geworden ben. Niet dat ik ineens liters olijfolie over mijn eten kap (ik kook ook weinig de laatste tijd), maar ik heb mijn mening wel lichtjes moeten aanpassen. Afgelopen maandag had ik namelijk een persvoorstelling ter promotie van de Portugese keuken en daar kreeg ik ineens twee potjes met olijfolie onder mijn neus geschoven. Soppen met brood was wat ik moest doen, en inwendig begon ik al te huiveren. Moedig als ik ben, probeerde ik het natuurlijk en ik moet eerlijk toegeven dat ik het geweldig vond. Blijkbaar kletsen de mensen niet uit hun nek als ze zeggen dat er een groot verschil is tussen verschillende soorten olijfolie. Dat was lékker! Ik bleef maar soppen. Omdat ik laatst een fles van een nieuw bier kreeg (ik lust geen bier, maar cadeaus wijs je natuurlijk niet af), hoopte ik stiekem op een fles de olijfolie, maar het mocht niet zijn. Je kan niet alles hebben, natuurlijk.

Lepelhapje met fetakaas Voor 4 stuks - 10 minuten

- 30 gram fetakaas  - 1 tomaat - 1 scheut olijfolie - peper & zout

Laat de fetakaas uitlekken en snijd in kleine blokjes. Pel de tomaat en haal de zaadjes eruit. Snijd ook in kleine blokjes.

Meng de feta en de tomaat met olijfolie, peper en zout. Serveer in een lepel of een klein schaaltje.

Van: www.njam.tv

[keukenzoet]

Krokante prikkers met gerookte zalm

Van de meest overheerlijke der hapjes, heb ik niet eens een foto van het eindresultaat. Het was het laatste dat geserveerd had en ik had duizend-en-een andere dingen aan mijn hoofd en vergat het gewoon. Bovendien was ik zó tevreden met mijn kroketjes, dat ik alleen maar daar kon aan denken en niet aan een foto.

Ik koos het recept puur voor de naam. Ik keek niet naar de ingrediënten, ik keek niet naar de bereiding, ik koos het gewoon. Verkeerde methode, dat weet ik maar al te goed. Als er iéts is wat mijn mama mij leerde in verband met koken, was dat ik bij het uitkiezen van een recept het hele ding moest lezen voor ik aan de slag ging. Helaas ben ik op dat vlak hardleers. Verblind door het eindresultaat, durf ik meer dan eens een recept uitkiezen, begin ik het te maken en kom ik halverwege tot de conclusie dat ik niets of te weinig van het een of andere ingrediënt in huis heb. Oeps.

In dit geval ging het gelukkig niet zo, voornamelijk omdat we op voorhand de winkels in het Belgische land afschuimen op zoek naar alle ingrediënten die we nodig hebben of zouden kunnen nodig hebben. Dus de eerste keer dat ik de ingrediënten las, was toen we het boodschappenlijstje opstelden. En ik kreeg een beetje schrik, dat het niet lekker zou zijn. Ik kan dat zo hebben, dat ik in mijn hoofd probeer te bedenken hoe iets zal smaken en dat dat er niet goed uitziet. Ik ben niet zo goed in het smaken inbeelden, vrees ik. In het oorspronkelijke recept zaten wel nog erwtjes, maar omdat ik werkelijk vreesde voor de combinatie zalm-erwtjes, liet ik die er zelf uit.

Ik ben er helemaal niet goed in, als ik moet afgaan op dit hapje. Het was o-ver-heer-lijk, al zeg ik het zelf. En ik mag dat zelf zeggen, want ik geloof heilig dat het zo lekker was omdat het recept gewoon geweldig is, niet omdat mijn uitvoering ervan zo geweldig was. Als je bij het bekijken van alle recepten hier denkt: "Als zij denkt dat ik daar ook maar een ding van ga klaarmaken, heeft ze het helemaal bij het verkeerde eind.", dan moet ik toch zeggen dat dit iets is wat je absoluut ooit moet klaarmaken. Zeg dat uw persoonlijke keukenprinses het gezegd heeft!

Krokante prikkers met gerookte zalm Voor 4 tot 6 personen - 20 minuten aardappelen koken + 20 minuten

- 500 gram aardappelen - wat melk, boter, peper, zout en nootmuskaat - 250 gram gerookte zalm, fijngesnipperd - 2 lente-uitjes, fijngehakt - 1 eetlepel citroensap - 6 eetlepels broodkruim of paneermeel - 2 losgeklopte eieren - 1/2 bosje fijngehakte platte peterselie - 1/2 bosje fijngehakte dille

- 1 liter frituurolie en een friteuse

Maak eerst een aardappelpuree van 500 gram aardappelen. Kook ze daarvoor gaar in ongeveer 20 minuten en plet ze met wat echte boter, melk, peper, zout en nootmuskaat. Voorlopig mag je nog voorzichtig zijn met dat kruiden, want er komen nog een heleboel ingrediënten bij.

Meng de aardappelpuree met de gerookte zalm en de lente-uitjes. Voeg de verse kruiden toe en breng de puree op smaak met citroensap en eventueel nog wat zout, peper en nootmuskaat. Zet de puree dan minstens een uur in de koelkast om op te stijven.

Klop de eieren los in een schaal en doe het broodkruim in een andere schaal. Schep telkens een kleine eetlepel van het pureemengsel en vorm daar balletjes van. Haal ze eerst door het losgeklopte ei en vervolgens door het broodkruim. Doe dat twee keer zodat er een dubbele laag broodkruim op de kroketjes zit.

Verhit de frituurolie in een pan of de friteuse tot 180° en bak de zalmkroketjes in drie tot vier minuten goudbruin. Laat ze uitlekken op keukenpapier.

Zet de puree minstens een uur in de koelkast om op te stijven.

Klop de eieren los in een schaal en doe het broodkruim in een andere schaal.

Haal ze eerst door het losgeklopte ei en vervolgens door het broodkruim.

Het eindresultaat van njam (en ongeveer ook dat van mij)

Van: www.njam.tv

[keukenzoet]

Oreocupcakes

Ik weet al niet meer hoe ik Oreo's ontdekte. Misschien was het Amerikaanse televisie, misschien was het roomijs, misschien was het Katrien vanuit Noorwegen. Ik weet alleszins dat hun bekendheid in ons Belgenlandje niet evenredig is met hun heerlijkheid, want dan zou elk van ons elke dag wel een zakje verslinden. Alhoewel, ik ken ze wel en ik doe dat ook niet, want ik verkies als manier van verplaatsen voor korte afstanden nog steeds stappen boven rollen, dank je wel.

Voor zij die tot hun grote schande niet weten waar ik het over heb: Oreo's zijn twee heerlijke donkere chocoladekoekjes met een fantastisch laagje crème ertussen. Je kan ze zo op z'n geheel eten, je kan de koekjes uit elkaar halen en de crème er vantussen likken of je kan ze in melk soppen. Zo vind ik ze het lekkers. In melk of in taart van Katrien of in cakejes van mijzelve.

Ik was oorspronkelijk niet van plan om ook deze cupcakes te maken, maar ik zag dat het basisrecept hetzelfde was als dat van de tiramisucakejes, alleen met een ander glazuurtje. Ik kon het dus niet laten, kleine bakster die ik ben. Het toeval wilde ook (een beetje geforceerd, weliswaar) dat ik net mijn inkopen ging doen bij den Delhaize (oh neen, sluikreclame!) en dat is toevallig de enige winkel (die ik ken) waar de Oreo's verkopen. Het pak waar je naar moet zoeken is felblauw en dus makkelijk te vinden tussen alle andere saaie koekjesverpakkingen. Hum.

Ik weet dat ik veel reclame maak, maar ze zijn het waard. Je kan er echt alle kanten mee uit: in de melk, in cakejes, taarten en zelfs ijs. Haägen Dazs heeft zelfs ijs met de koekjes, en ook dat is echt om je vingers van af te likken. Doe ik dus ook.

Kom, aan de slag met die Oreo's!

Oreocupcakes 10 cupcakes - 20 minuten + 30 minuten bakken

Cakejes - 200 gram zelfrijzende bloem - 100 gram fijne suiker - 1 zakje vanillesuiker - snufje zout - 100 gram zachte boter - 3 eieren - 50 gram zure room - 10 Oreo-koekjes, grof geplet

Glazuur - 150 gram poedersuiker - 25 gram zachte boter - 60 gram philadelphia - 5 Oreo-koekjes, geplet

Verwarm de oven voor op 135°Celcius.

Zeef de bloem boven een ruime kom en voeg de suiker, de vanillesuiker, een snufje zout en de zachte boter toe. Mix tot het geheel de structuur heeft van grof zand. Voeg dan één voor één de eieren toe en mix telkens goed tot ze opgenomen zijn. Doe er de zure room bij en mix op lage snelheid tot ook die goed vermengd is. Doe er de grof geplette Oreo-koekjes bij en meng voorzichtig met een lepel.

Leg papieren vormpjes in een muffinbakblik en vul ze voor 2/3 met het beslag. Bak de cakejes in 30 minuten gaar. Neem ze na vijf minuten uit het bakblik en laat verder afkoelen.

Maak terwijl de cakejes bakken/afkoelen het glazuur klaar. Klop daarvoor de poedersuiker en de boter tot een glad mengsel. Voeg dan in een keer de Philadelphia toe en klop op hoge snelheid tot een luchtig geheel. Voeg de geplette Oreo-koekjes toe en meng kort. Verdeel het glazuur over de cupcakes.

Doe er de zure room bij het mengsel mix op lage snelheid tot ook die goed vermengd is.

Doe er de grof geplette Oreo-koekjes bij en meng.

Leg papieren vormpjes in een muffinbakblik en vul ze voor 2/3 met het beslag.

Bak de cakejes in 30 minuten gaar en laat ze afkoelen.

Voeg de geplette Oreo-koekjes toe aan het mengsel en meng kort.

Verdeel het glazuur over de cupcakes. (Minder lang mixen voor een minder bruinig effect - We all know what this looks like!)

[keukenzoet]

Tiramisu met speculoos

Ik ben iemand die vindt dat er altijd wel een reden is om te vieren. Dat omdat ik ervan overtuigd ben dat niet alleen grootse dingen het waard zijn om voor uit de kast te komen. Als we daar op moeten wachten, kunnen we lang wachten. En ik ben geen wachter. Ik ben ook iemand die vindt dat je moet vieren met lekkers. Altijd. Of toch meestal. Bij voorkeur is dat zelfgemaakt lekkers, natuurlijk, maar bij gebrek aan tijd, goesting, ruimte, kennis of Keukenzoet kan dat ook gekocht worden.

Er zijn ook van die gelegenheden waarbij het twee kanten uit kan. Dan heb je ofwel voer nodig om te vieren, of troostvoer. Ofwel slaag je met glans en dan moet je dat vieren, ofwel faal je grandioos en mag je jezelf troosten met iets lekkers. Dat zijn de regels van het spel.

Vrijdag drie februari mocht ik naar het grote Gent voor mijn alomgevreesde resultaten. Internet is de Arteveldehogeschool alleen bekend als het haar uitkomt en helaas is dat niet het geval bij de puntenuitdeling van de richting Journalistiek. (Ja, ik ben studente journalistiek voor zij die dat niet wisten.) Dus schoorvoetend, maar toch min of meer met opgeheven hoofd trok ik naar daar voor het verdict. Ik vreesde voor één aartsmoeilijk examen en ook wel een beetje voor mijn actualiteitstesten. Foei voor een journaliste in spé, maar ik ben daar nu eenmaal niet zo bijster goed in. Al bij al blijk ik voor beide beter dan verwacht. Voor dat ene moeilijke examen helaas nét niet goed genoeg, want daarvoor haalde ik een negen, maar die is gelukkig delibereerbaar als ik het hier op mijn stage goed doe, en als ik flink mijn best doe voor mijn eindwerk. Dat is haalbaar, zeg ik dan.

Dus kwam ik vrijdag thuis en mocht ik vieren. Die negen is niet geweldig, maar ik had het nog veel erger verwacht, dus vond ik dat ik het al bij al nog goed gedaan had. De rest van mijn punten was ook mooi, dus ging ik vieren. Troosten was niet eens aan de orde, eerlijk gezegd. Ik vierde met tiramisu... Drie dagen lang.

Tiramisu met speculoos 4 personen - 20 minuten + 3 uur opstijven

- 4 eieren - 250 gram mascarpone - 100 gram suiker - 1 zakje vanillesuiker - 1 tas melk - een scheutje amaretto - speculoosjes

Splits de eieren. Klop de eierdooiers met de fijne suiker tot een lichtgele schuimige massa. Roer de mascarpone erdoor. Klop de eiwitten stijf met de vanillesuiker. Spatel de eiwitsneeuw luchtig door de kaasmassa.

Doe de melk in een diep bord en voeg een scheutje Amaretto toe. Dompel de speculoosjes erin en schik ze naast elkaar in een dessertkom of in kleine potjes. Schep daar een laagje mascarponecrème over en leg er opnieuw een laag speculoosjes op. Werk zo verder tot alle ingrediënten opgebruikt zijn. Strijk de bovenkant mooi glad. Dek af en laat op z'n minst drie uur opstijven in de koelkast.

Werk af met verkruimelde speculoosjes.

Klop de eierdooiers met de fijne suiker tot een lichtgele schuimige massa. Roer de mascarpone erdoor

Klop de eiwitten stijf met de vanillesuiker.

Spatel de eiwitsneeuw luchtig door de kaasmassa.

Amaretto, speculoosjes en melk.

Dompel de speculoosjes erin en schik ze naast elkaar in een dessertkom of in kleine potjes.

Schep daar een laagje mascarponecrème over en leg er opnieuw een laag speculoosjes op.

Strijk de bovenkant mooi glad en laat opstijven in de koelkast.

[keukenzoet]

Tiramisucupcakes

Als ik in een bakbui ben, is het moeilijk om mij te beperken tot één ding. Omdat het aanbod volgens de eerder genoemde grote chef bovendien vrij beperkt zou zijn, wilde ik mijn favoriete floorballclub ook niet in de steek laten. Ik haalde een boekje boven dat ik geloof ik voor mijn verjaardag kreeg van iemand, al weet ik niet meer van wie, gezien het ruime aanbod aan bakboeken in mijn kast.

Tussen al die lekkere cupcakes was het moeilijk kiezen wat ik precies wilde en zou maken. Ja, er is een verschil tussen iets willen maken en dan ook effectief iets maken. Vooral omdat ik vaak heel veel wil maken, maar ik het toch ook lichtjes realistisch moet houden. Feit is dat ik vrijdag rond kwart na vier vertrok op mijn stage en na zo'n drie kwartier minuten rijden kwam ik aan bij mijn eerste stop: de winkel. Voor allerlei inkopen van allerlei toestanden om mijn baksels tot een goed einde te brengen. Met een uitgebreid boodschappenlijstje en een balpen in de hand wandelde ik de winkel door op zoek naar zowat alles. Vastbesloten om met het volledige lijstje omgezet in winkelkarartikelen thuis te komen, deed ik de winkel in totaal een drietal keer (Wie zet er ook de suiker naast de koekjes en niet bij de andere bakingrediënten zoals bloem, vanillepuddingpoeder en consoorten), maar ik vond alles en vergat niets en dat was de eerste keer, denk ik.

Een hele tijd later kwam ik dus uiteindelijk thuis aan, en daar vond ik ook een bevallige assistent in de vorm van het vriendje. Na een diner klaargemaakt door mijn teergeliefde vader kon ik dan ook zelf aan de slag. De tiramisucupcakes leverden geen problemen op, zeg ik niet zonder trots. Feit is dat ik tegelijkertijd ook de rijsttaartjes die ik gisteren postte klaarmaakte, de Oreocupcakes waar ik morgen over zal schrijven en de appelkruimeltaart die ik ondertussen al tientallen keren bakte, dus het was een beetje een hectische toestand in de keuken. Maar alles kwam uiteindelijk goed en wel in de oven. Ik klokte uiteindelijk af rond halftwaalf en kroop moe, maar voldaan in mijn bedde. Het resultaat van al dat zwoegen, dus.

Omdat ik al maar tien cupcakes maakte, proefde ik er zelf niet van op vrijdag, noch op zaterdag. Zaterdag werden er vijf van mijn cakejes opgesmuld en zondag werden er opnieuw vijf gepresenteerd, waarvan men eentje voor mij opzij zette. Ik moest hier toch kunnen zeggen dat dit absoluut een OVERHEERLIJK cakeje is, zonder overdrijven. Ik denk dat het de zure room is dat het hem doet, maar dat kan ik natuurlijk niet echt met zekerheid zeggen.

Tiramisucupcakes Voor 10 cupcakes - 20 minuten + 30 minuten bakken

Cakejes - 200 gram zelfrijzende bloem - 100 gram lichtbruine suiker - 2 zakjes vanillesuiker - een snufje zout - 100 gram zachte boter - 3 eieren - 50 gram zure room

Tiramisu-gedeelte - 250 milliliter volle room - 230 gram mascarpone - 65 gram poedersuiker - 100 milliliter sterke koffie/espresso - 50 gram donkerbruine suiker - cacaopoeder

Verwarm de oven voor op 135°Celsius.

Zeef de bloem boven een ruime kom en voeg de lichtbruine suiker, de vanillesuiker, het snufje zout en de zachte boter toe. Mix tot het geheel de structuur heeft van grof zand. Voeg één voor één de eieren toe en mix telkens goed tot ze volledig opgenomen zijn. Doe er ook de zure room bij en mix op lage snelheid tot je een mooi vloeibaar deeg hebt.

Leg leuke papieren vormpjes in een muffinbakblik en vul ze voor 2/3 met het beslag. Bak in 30 minuten gaar. Neem na vijf minuten uit het bakblik en laat verder afkoelen.

Maak terwijl de cupcakes bakken het glazuur klaar. Klop de room op middelhoge snelheid stijf tot er zich pieken vormen. Klop zeker niet te lang, want dan wordt de room korrelig. Klop in een andere kom de mascarpone en de poedersuiker tot een smeuiig geheel. Meng de room zachtjes onder het mascarponemengsel.

Wanneer de cupcakes afgekoeld zijn, zet je 100 milliliter sterke koffie/espresso en laat je die gedeeltelijk inkoken met de donkerbruine suiker. Wanneer het geheel stroperig wordt, schep je een halve eetlepel op elk cakeje en laat je dat voldoende lang intrekken.

Spuit of smeer dan op elke cupcake een flink bol van het mengsel en verstuif voldoende cacaopoeder over elke cupcake.

Zeef de bloem boven een ruime kom en voeg de lichtbruine suiker, de vanillesuiker, het snufje zout en de zachte boter toe.

Mix op lage snelheid tot je een mooi vloeibaar deeg hebt.

Vul je papiertjes voor 2/3 met het beslag. 

Bak de cakejes in 30 minuten gaar en laat ze verder afkoelen.

Spuit of smeer dan op elke cupcake een flink bol van het mascarponemengsel.

Bestrooi ze met cacaopoeder en serveer :)

Uit Sweet stuff, trendy cupcakes van Karen van Winkel

[keukenzoet]

Rijsttaartjes

Na een heel druk weekend is het tijd voor een onderbreking van de receptjes van Oudjaar om plaats te maken voor drie nieuwe receptjes die ik de afgelopen vrijdag uitgeprobeerd heb.

Zaterdag en zondag was het naar goede gewoonte het eetfestijn van mijn favoriete floorballclub :) Voor zij die mij niet kennen, ik ben niet alleen studente Journalistiek, ik ben ook occasionele sportievelinge en probeer vier à vijf keer per week aan sport te doen (dat lukt bijlange niet elke week, hoor, maar ik schrijf ook probeer, dus is dat niet liegen), waaronder twee keer per week floorball. Dat is iets met een balletje en een stick en veel lopen binnen in een sporthal. Voor de details moet je maar eens een kijkje nemen op wikipedia.

Wij houden alleszins elk jaar een eetfestijn met overheerlijke frietjes en brochetten. En omdat elke zichzelf respecterende Vlaming na een lekkere maaltijd nog graag geniet van een dessertje, bieden wij daar ook koffie met gebak aan. Dat gebak is elk jaar een bonte verzameling van taarten, cakes en pateekes, meegebracht door ouders en familieleden van de spelers en spelertjes. De ene taart is al wat zelfgemaakter dan de andere, maar dat doet er allemaal niet toe. Ikzelf probeer elk jaar ook iets klaar te maken, en meestal eens iets anders dan anders, zodat de mensen lekker veel keuze hebben en er op zondagavond ook lekker veel over is zodat wij 't een en 't ander kunnen meenemen naar huis.

Omdat het ook niet de bedoeling is dat we met tweehonderd kilo gebak blijven zitten, stuurde ik op woensdag een verkennend berichtje naar een van de grote chefs om te vragen hoeveel mensen al hadden laten weten dat ze gingen bakken. Het antwoord was dat dat er nog helemaal niet veel waren. Omdat ik mij af en toe graag Supervrouw waan, besloot ik dus een drietal dingen klaar te maken om mijn vrienden uit de nood te helpen. Ik haalde een grote stapel kookboeken van mijn boekenplank en uit mijn kast en doorbladerde ze om wat recepten uit te zoeken. In Goe Gebakken 2 van Sofie Dumont vond ik iets dat ik wel eens wilde uitproberen: Rijsttaartjes. Dus ging ik vrijdagavond na mijn stagedag nog aan de slag.

Voor ik begin toch nog een kleine waarschuwing. Het verhaal van de risotto wordt hier helaas herhaald. Mijn rijstpap bakte ondanks het omspoelen met water toch zo'n klein beetje aan wegens te weinig geduld en te weinig roeren. Niet flink van mij, dat weet ik maar al te goed, en ik mocht weer op de pot schuren, maar het was nu zo. U bent gewaarschuwd, en een gewaarschuwd keukenwonder is er twee waard.

Rijsttaartjes Ongeveer 10 taartjes van 8 centimeter diameter - 1 uur + 20 minuten bakken

Taartjesdeeg - 500 gram bloem - 20 gram verse gist (of 7 gram droge gist) - 130 gram water op kamertemperatuur (geen water nodig bij droge gist) - 25 gram suiker - 12 gram zout - 2 eieren - 200 gram zachte boter

Rijstvulling - 1 liter volle melk - 150 gram losse rondkorrelrijst (dessertrijst of risottorijst) - 1 vanillestokje - 150 gram suiker - 2 eierdooiers

Dorure - 2 eierdooiers - scheutje melk

Doe de bloem in een ruime kom. Los de gist op in het lauwe water (bij droge gist mag je deze stap overslaan). Strooi de suiker en het zout bij de bloem. Voeg de eieren en de in blokjes gesneden boter toe. Begin te mengen en giet er dan de gist bij. Kneed kort tot alle ingrediënten goed met elkaar zijn vermengd. Pak het deeg in met plasticfolie en laat rusten in de koelkast.

Terwijl het deeg rust, maak je de rijstvulling klaar. Neem een ruime kookpot (liefst een met een dikke bodem) en spoel om met wat water zodat de rijstpap niet aanbakt. Giet de melk in de kookpot. Spoel de rijst, laat even uitlekken en voeg toe aan de melk. Warm het mengsel op. Schraap ondertussen het merg uit een vanillestok en voeg zowel het merg als de stok toe aan de melk. Breng het mengsel aan de kook en blijf regelmatig roeren. Laat de rijstpap ongeveer vijftien à twintig minuten heel zachtjes koken tot de rijst volledig zacht is. Haal van het vuur en roer er de suiker en de eierdooiers onder. Zet even opzij.

Verwarm de oven voor op 180 graden Celsius.

Beboter de taartvormpjes en bestuif ze lichtjes met bloem. Haal het taartendeeg uit de koelkast en rol het uit tot ongeveer drie à vier millimeter dikte. Snijd deegrondjes die twee centimeter groter zijn dan de taartvormpjes. Drapeer het deeg goed in de vormpjes en duw het overtollige deeg eraf met je handpalmen. Herhaal tot alle vormpjes bekleed zijn.

Vul elk vormpje voor driekwart met lauwwarme rijstpap en laat even staan tot er zich een dun velletje vormt. Klop voor de dorure de eierdooiers los met een scheutje melk en bestrijk de volledige bovenkant van elk taartje royaal met dorure. Bak de taartjes in de voorverwarmde oven voor twintig minuten.

Haal de taartjes uit de oven, ontvorm ze na enkele minuten en laat ze afkoelen op een rooster.

Kneed kort tot alle ingrediënten goed met elkaar zijn vermengd.

Terwijl het deeg rust, maak je de rijstvulling klaar.

Schraap het merg uit een vanillestok en het merg toe aan de melk.

Haal de rijstpap van het vuur en roer er de suiker en de eierdooiers onder.

Drapeer het deeg goed in de vormpjes en duw het overtollige deeg eraf met je handpalmen.

Herhaal tot alle vormpjes bekleed zijn.

Vul elk vormpje voor driekwart met lauwwarme rijstpap.

Bak de taartjes in de voorverwarmde oven voor twintig minuten.

Uit Goe Gebakken van Sofie Dumont

[keukenzoet]

Toastjes met ganzenlever

Maar een drankje alleen is vanzelfsprekend niet genoeg. Daar moet ook iets om te knabbelen bij. En het liefst meer dan één iets, dus een ruime keuze en van alles een beetje. Te veel, meestal, maar dat deert niet als het lekker is. Wanneer ik feestjes geef, durf ik al eens alléén maar hapjes en dessertjes te doen. Dat doe ik namelijk het liefst, en omdat ik meestal niet kan kiezen tussen verschillende kleine frutsels, heb ik meer dan genoeg om de buikjes mee te vullen. Mijn allerbeste vriendjes en vriendinnetjes kunnen daarvan meespreken.

Ook dit jaar was er weer algemene twijfel bij het uitkiezen van de hapjes. Ik wilde er veel te veel doen, mijn mama naar mijn zin veel te weinig. Algemene tendens bij kleine eetbare frutsels is wel dat er veel tijd en werk in kruipt, terwijl ze op vijf luttele seconden en zonder al te veel nadenken binnengespeeld worden. Grote zonde, maar dat is nu eenmaal het lot. Ik maakte er nog te veel als ik de grootouders mag geloven, maar alleszins veel minder dan ik had willen maken. Ik stak er ook wel wat werk in, maar dankzij pikante kantjes hier en daar, werden mijn hapjes alleszins niet té snel vergeten.

Decadentie mag al eens op Oudejaar, dus gingen wij voor iets met ganzenlever. Het oorspronkelijke recept komt -zoals zo veel van mijn recepten- van Njam, maar ik paste het een beetje aan om er niet meer werk in te steken dan nodig. En 't was zo ook lekker, ik zal het u zelf maar zeggen.

Misschien nog een kleine waarschuwing voor iedereen ijverig aan de slag gaat: Doe voorzichtig met die chilipepertjes. Handschoenen zijn aangewezen, vooral NIET in de ogen wrijven ook. Het zal branden. Zelfs nadat je je handen vijf keer gewassen hebt.

Toastjes met ganzenlever Vier personen -  20 minuten

- 1 stokbrood - 1 ontpit chilipepertje - 30 gram boter op kamertemperatuur - 1 mango (waarvan je maar 1/4 nodig hebt)  - 150 gram ganzenlever

Snijd dikke sneden (drie tot vier centimeter) van het stokbrood. Hak de helft van het cilipepertje fijn en vermeng het met de boter. Snijd de mango in kleine blokjes. Bak de sneden stokbrood goudgeel in de chiliboter. Beleg de helft ervan met de mangoblokjes en de andere helft met een plakje ganzenlever.

Garneer eventueel met wat chilipeper, maar laat dat achterwege als het zo al pikant genoeg is (en dat zal het zijn).

Van: www.njam.tv

[keukenzoet]

Strawberry Daiquiri

Het bedenken van een Oudejaarsmenu is hier altijd een heus avontuur. Het moet lekker zijn, lichtjes indrukwekkend, maar toch ook gemakkelijk en snel. Ikzelf heb er geen bezwaar tegen om een hele dag in de keuken te staan zweten (zeker niet als dat betekent dat ik niet met leren), maar ons mama vindt dat minder plezant.

We twijfelen dan een paar keer over het aantal gangen, welke dingen we precies zelf gaan maken en welke we kant-en-klaar aanschaffen en hoeveel aperitiefhapjes we allemaal écht op krijgen zonder ongemakkelijk vol te zitten voor de rest van de avond. We kiezen van alles uit, veranderen steevast nog vier keer van gedachte, voegen voedsel toe en halen garnituren weg. Uiteindelijk staan we dan tóch langer dan verwacht in de keuken de dag ervoor en op de dag zelf waardoor we ons moeten haasten om onszelf ook nog op tijd deftig te krijgen. Met dat allerlaatste heb ikzelf gegarandeerd het meeste moeite, aangezien ik de hatelijk gewoonte heb om drie keer meer tijd nodig te hebben dan gepland, voornamelijk omdat ik nog drie keer van outfit verander eens ik zogezegd besloten heb wat ik zou aantrekken. Met als resultaat dat ik altijd te laat ben op mijn eigen feest in mijn eigen huis. Terwijl het enige wat ik écht moet doen is: Kleren aantrekken en de trap af lopen. Het klinkt simpel, maar dat is het dus eigenlijk niet.

Hoe dan ook, waar mijn teergeliefde moeder en ik het wél over eens zijn, is dat er begonnen moet worden met een degelijk aperitief met drank. Geen champagne, want dat drinken we natuurlijk al als we tellen van tien naar één en twee keer hetzelfde drankje is stiekem uit den boze. Dus na veel surfen en klikken, stootten we op een zomerklassieker die ik voor een barbecue ergens in lang vervlogen tijden ook al in elkaar flanste. Wij weten dat het geen zomer is, maar er is niets mis met de zomersfeer in het hartje van de winter in huis te halen. Simpel, en toch overheerlijk. Al is het altijd wat knoeien bij grote hoeveelheden.

Even nog vertellen dat je voor één miezerige cocktail niet de hoeveelheid suikersiroop nodig hebt die we hier maken, maar zo heb je altijd wat op reserve voor als je zin hebt in instant cocktail-plezier.

Strawberry Daiquiri 1 cocktail 

Suikersiroop - 2 koppen kristalsuiker - 1 kop water

Strawberry Daiquiri - 4,5 cl rum - 3 cl vers limoensap - 2 cl suikerwater - 6 verse aardbeien

Suikersiroop Neem een steelpan en breng daarin het water aan de kook. Zet het vuur dan lager, doe de suiker in het warme water en los hem al roerend op. Haal de pan van het vuur van zodra de suiker opgelost is.

Laat de suikersiroop niet koken, anders wordt ze te zoet en te dik. Laat ze afkoelen en bewaar in een flesje met een dop in de koelkast of de diepvriezer.

Strawberry Daiquiri Blender de aardbeien met de rum, het suikerwater, het limoensap en het ijs. Serveer met een stukje aardbei en een rietje.

Aardbeien

Limoenen

In de blender...

En serveren.

Van: www.njam.tv

[keukenzoet]

Als niemand je een knuffel komt geven, heb je een knuffel op een bord nodig.

Uit Spatels & Stiletto's van Ravinder Bhogal

[keukenzoet]

Het eindejaarsmenu

[keukenzoet]

Red de Appeltaart

In mijn herinneringen is elk stukje appeltaart een stukje hemel op aarde. Er was geen hoger genot. Vandaag is er vooral geen enkele andere taart die zo door de bakkers verwaarloosd wordt. Dus gingen we op zoek naar de beste familierecepten. De mensheid kan er maar gelukkiger van worden.

Het begon met een werkbezoek aan Rotterdam. Charmeloze stad, vinden veel mensen, maar het moet gezegd: ze heeft appeltaartcultuur. Het hart daarvan is Dudok, een levendig koffiehuis met indrukwekkend hoge ramen en plafonds. Dudok is waar iedereen appeltaart gaat eten, hoorde ik op mijn eerste dag in Rotterdam. Makkelijk raden dus waar ik het vrije uurtje op mijn laatste dag doorbracht.

De reputatie van Dudok bleek verdiend: de appeltaart was hoog, gevuld met grote stukken appel en rozijnen, en bedekt met een deegdakje. Kaneelsmaak, maar niet te veel. Niet te nat, niet te droog. Net een beetje te week, misschien. Net niet zo hemels als de huisgemaakte taart die ik als kind in grote stukken binnenschoof bij mijn beste vriendinnetje van de lagere school. Toen besefte ik het nog niet, maar dat was de appeltaart van mijn leven.

Waar kun je bij ons nog zulke lekkere appeltaart krijgen, vroeg ik me af daar bij Dudok. En zo begon een lange zoektocht.

Les 1: schijn bedriegt

Bij bakkers, zo leerde ik al snel, vind je meer dan eens appeltaart die er uitstekend uitziet. Een beetje bruter vormgegeven dan de andere taarten, een beetje meer van die ambachtelijke toets die gebak zo onweerstaanbaar kan maken voor mij. Ik heb dus best veel bakkers op hun appeltaart getest, het afgelopen jaar, en niet zomaar de eerste de beste.

Heerlijke taartjes met frambozen op citroencrème verkoopt mijn buurtbakker, maar zijn Normandische appeltaart viel saai en kleffig uit. In een hippe Brusselse zaak kreeg ik dan weer charmant nostalgisch ogende exemplaren mee, maar ze smaakten net als hun industriële soortgenoten: te zoet en met een waterige, platgekookte vulling. De meest gastronomische bakker van de Koekenstad, de oudste en ambachtelijkste, de op goed geluk gekozen dorpsbakker in de Kempen: nee, nee, nee. Te zoet, te droog, te weinig appelsmaak. Te veel gecamoufleerd met een stroperig geleisausje. Soms proefde ik synthetisch amandelaroma. En altijd weer die golden, het saaiste appelras ter wereld, hooguit geschikt voor kinderen met lange tanden.

De enige appeltaart die mijn geld waard bleek, was die van de joodse bakkerij Kleinblatt in Antwerpen. Appeltaart van het noordelijke type, zoals ik ze graag heb: met veel stukken lichtzure appel onder een kruimelig deegdeksel. Lekker tussendoortje met een grote mok thee. Maar goed genoeg om de zoektocht af te sluiten? Nee.

Dank u, Dokter Oetker

Brigitte, de mama van het schoolvriendinnetje, is niet zo verbaasd wanneer ik haar bel voor haar appeltaart. Ja, ze bakt ze nog altijd. En ja hoor, ik mag gerust eens komen kijken. De weg ken ik vast nog wel.

En zo sta ik op een doordeweekse voormiddag in een keuken vol herinneringen, mijn balpen en notitieboekje in de aanslag. Brigitte doet heel gewoon over haar taart. ‘Ik haalde ze ooit eens uit een kookboek van Oetker', vertelt ze. ‘Al zeker 25 jaar geleden. Gaandeweg heb ik er wel wat aan veranderd. Ik maak ze nu wat minder zoet, en de appels snijd ik in schijfjes in plaats van stukken. Anders wordt het zo'n pratsch.'

Het is een wat bewerkelijk recept, zegt ze, en als ze zelf kan kiezen, bakt ze liever chocoladetaart. Maar haar appeltaart is intussen befaamd, ze kan er niet onderuit. ‘Het begon rond te gaan toen een van mijn zonen in een restaurant werkte. Als dessert serveerden ze daar warme appeltaart met ijs, maar mijn zoon vond er weinig aan. ‘Dat kan mijn moeder beter', zei hij. En vanaf dan mocht ik de appeltaarten leveren. Een beetje trots was ik daar natuurlijk wel op.'

Ik kijk hoe ze moeiteloos haar wonder weer voltrekt, twee appeltaarten tegelijk, en probeer te achterhalen wat nu net het geheim is. Het lijkt 'm te zitten in een hele reeks handigheden, en in een zuinige dosering van alles wat geen appel is. Eén lepeltje rozijnen die in rum geweekt zijn. Tien hazelnootjes. ‘Ach, ik weet eigenlijk niet of dat allemaal zoveel uitmaakt, hoor', zegt Brigitte.

Ik weet van wel, nog voor ik het eindresultaat geproefd heb. Ik zie gewoon dat het dezelfde perfecte appeltaart wordt van weleer. De volgende ochtend eet ik mijn stukje op, met een lepel zure room erbij. Het is als luisteren naar Bach en even denken: perfectie bestaat wel degelijk.

Ex-patissier

Enkele maanden later op een verjaardagsfeestje van een nichtje. Niet het soort gelegenheid waar je een smaakorgasme verwacht, veeleer ben je voorbereid op cakemix met discobolletjes. Maar het nichtje is de dochter van Roeland, ex-banketbakker en vandaag operator in de petrochemie. Roeland heeft appeltaart en bosbessentaart gebakken, ik kies die laatste, want hoe vaak komt er bosbessentaart op tafel?

En zo miste ik op een haar na Roelands appeltaart. Maar het lot geeft je soms een herkansing, las ik eens, en ik weet nu dat dat waar is. In mijn geval zat de herkansing in een tupperwarepotje dat ik de ochtend na dat verjaardagsfeestje in de koelkast vond. Overschot van de appeltaart. Een beetje verfrommeld. Maar. Wat een knapperige taartkorst, wat een flinke stukken appel en vooral: wat een behaaglijke taartvulling. Het was geen cake, het was geen frangipane, het was geen pudding. Het was een beetje van alles. Zomaar op een zondagochtend in een tupperwarepotje.

Roeland kan me het recept wel even bezorgen. Het is niet echt ‘zijn' appeltaart, zegt hij, het is gewoon zijn versie van een uitgeknipt receptje voor perentaart uit de Tip Culinair. ‘Mijn vrouw houdt zo'n knipselmap bij en ik probeer daar dan af en toe iets van uit. Altijd weer iets anders.' Nee, Roeland, voortaan bak je voor familiefeesten altijd weer die appeltaart.

Schilachtappelen

Pelez huit pommes, zo heet het recept dat mijn collega Peter me aanraadt. Het staat in een boekje dat zijn grootmoeder heeft samengesteld en dat in de familie nog altijd gebruikt wordt. Wel negen appeltaartrecepten zijn erin verzameld, uitgeschreven door een vrouw die duidelijk wel wat beters te doen had dan de taal te beeldhouwen, met hier en daar een onvertaald stuk Frans of dialect.

‘Mijn moeder noemde de taart “schilachtappelen”', vertelt Peter. ‘Het duurde jaren voor ik besefte dat dat geen woord op zich was, maar gewoon betekende: schil acht appels.'

Acht appels, dat is veel. ‘Je kunt er dan ook meteen een taart zo groot als een bakplaat van maken. Mijn grootmoeder had negen kinderen, zo'n grote taart kwam van pas. Maar ik vermoed dat ze acht kleine appels voor ogen had; het soort appeltjes dat mensen in hun tuin raapten en op allerlei manieren moesten opgebruiken.' Pelez huit petites pommes, dus. Peter heeft gelukkig ook een appelboom in zijn tuin.

Ik krijg een kopietje van het recept mee. ‘1/2 bierglas melk' voor 100 gram bloem, en daar nog eens een flike kom appelschijfjes bij: vreemde verhoudingen. Ik spreid het allemaal uit over een grote bakplaat, schuif die in de oven en weet niet goed wat ik moet verwachten. Het is anders dan cake, heeft Peter me gezegd. Ook anders dan flan. Iets als clafoutis, dan? Nee, dat ook niet. En ook geen harde koek. Het is pelez huit pommes en niets anders.

Het is een platte, zachte taart die aan de randen lekker gekaramelliseerd is. Meer een dessert dan een ontbijt en meer iets voor bij koffie dan voor bij thee. Licht, fruitig en melkig. En fijn, dat een mens op haar 33ste nog een nieuwe soort appeltaart kan ontdekken.

Dorien Knockaert, De Standaard

[keukenzoet]

Tomatensoep op mama's wijze

Als er iets is wat ons mama goed kan, dan is het wel soep maken. Groentensoep, tomatensoep, bloemkoolsoep, pompoensoep, niets is haar te veel. Waarschijnlijk heeft zij dat op haar beurt van haar teergeliefde moeder, en mijn teergeliefde oma, geleerd. Daar is het -nu nog steeds- de traditie om elke dag voor het middageten een bord warme soep te eten.

Zo'n traditie hebben wij hier thuis niet, maar nu de dagen stilaan korter worden en het langzaam maar zeker kouder wordt, kan zo'n warm tasje soep echt wel deugd doen. En we eten hier misschien niet elke dag soep voor het eten, maar we hebben thuis wel onze eigen ware soeptradities. Zo hoort tomatensoep fijn gemixt te worden, net als bloemkoolsoep en pompoensoep. Groentesoep daarentegen, daar mogen stukjes in zitten. En balletjes het liefst, als het zo'n beetje kan. En al is er daar soms een beetje onenigheid over, zo hoort het volgens mij allemaal te zijn.

En op deze koude herfstdag, met een virus in mijn hoofd en in mijn buik, vond ik een licht soepje wel op zijn plaats. In de verste verte helaas geen moeders te bekennen, gelukkig is soep maken een niet al te intensief werkje. Ik wilde tomatensoep, maar omdat er hier laatst een pompoen gesneuveld is en die in stukken in de koelkast ligt te wachten op een doel, vond ons mama dat ik pompoensoep moest maken. Nu ben ik eerlijk gezegd niet zo'n grote fan van pompoensoep, en bovendien had ik nog steeds zin in tomatensoep. Dus besloot ik gewoon wat pompoen in mijn tomatensoepje te draaien, waarbij ik nog genoeg pompoen overliet om een dezer dagen nog eens een pompoencakeje van te maken. Dat zijn pas schoon vooruitzichten.

Tomatensoep Voor een grote kom, 10 minuten voorbereiden, 30 minuten koken

- 3 liter water - 2 grote blikken gepelde tomaten - 4 ajuinen, in fijne stukjes - 4 groentebouillonblokjes - 3 kippenbouillonblokjes - zout en peper - eventueel 400 gram pompoen, gemixt of in fijne stukjes gesneden

Snijd eerst de ajuinen (en eventueel de pompoen) fijn. Kook het water in een grote kookpot. Als het water kookt, mag je er de blikken tomaten aan toevoegen. Spoel allebei de blikken uit met heet water dat je dan ook in de pot kan doen. Doe de zeven bouillonblokjes bij het water. Voeg ook de fijngesneden ajuin (en pompoen) toe. Kruid met voldoende peper en zout.

Laat 30 minuten zacht koken. Je kan de soep daarna fijnmixen, of gewoon zo serveren.

[keukenzoet]

Koekjes & eiwitglazuur

Terwijl ik in het zonnige Sicilië op vakantie was, kreeg de wereld er twee kleine spruitjes bij. Een van mijn babysitkindjes kreeg er een superschattig babybroertje bij, en het vriendje zijn nicht kreeg een wondermooi dochtertje. Toen ik terug in het ietwat regenachtige België was, besloot ik dan ook meteen dat ik bij de kleintjes op bezoek moest, onder het slimme motto dat babysitgewenning niet vroeg genoeg kan beginnen, en ook wel omdat baby's gewoon geweldig zijn. Ik merkte dat je vergeet hoe klein die wezentjes zijn in 't begin, maar dat terzijde.

Ik ben iemand die vindt dat je niet zomaar met lege handen ergens kan toestuiken. Als je op babybezoek gaat, is het natuurlijk sowieso de gewoonte om een cadeautje mee te brengen, maar afgezien daarvan ben ik voorstander van huisgemaakte lekkernijen. En zo kwam het dat ik de dag voor mijn eerste bezoek ijverig in de weer was om zelfgemaakte koekjes te fabriceren, aangepast aan het geslacht van het kindje. Alleen eten is natuurlijk ook alleen eten, dus natuurlijk kreeg elk pasgeboren spruitje ook een -hopelijk- mooi cadeautje voor boven het bed.

Daar gaat altijd veel gevloek mee gepaard, want kraanvogeltjes in evenwicht brengen blijkt altijd moeilijker dan aanvankelijk gedacht. Maar uiteindelijk mag het resultaat er wel wezen, al zeg ik het zelf.

En ook bij het produceren van de koekjes kwam ik hier en daar wat obstakels tegen. De koekjes op zich vormden weinig problemen, maar het versieren was al wat moeilijker. Ik bleek al niet genoeg eiwit en poedersuiker te hebben om genoeg glazuur te kunnen maken om mijn koekjes volledig te bedekken en dan met details te versieren, zoals ik oorspronkelijk wilde doen, en alsof dat nog niet erg genoeg was, had ik ook geen geschikt spuitmondje. Mijn allerfijnste werktuigje bleek iets té fijn, want hoe hard ik ook duwde, geen eiwitglazuur zag het daglicht. Het iets minder fijne spuitmondje was meteen héél wat minder fijn zodat de koekjes er uiteindelijk uitzagen alsof ze versierd waren door een driejarige. Ik maakte mijzelf dan maar was dat dat ook zijn charmes had. Laat het ons hopen.

Koekjes Ongeveer 30 koekjes (afhankelijk van de grootte) - 20 minuten + een halve dag rusten

- 200 gram boter - 200 gram suiker - 1 eetlepel vanille-extract - 1 ei - 200 gram bloem (Of 150 gram bloem & 50 gram amandelpoeder)

Laat de boter en het ei op kamertemperatuur komen. Meng dan de boter en de suiker tot een zalvige massa. Voeg de vanille-essence toe.

Meng het ei erdoor en daarna de bloem. Het deeg is nu redelijk nat. Laat het daarom een halve dag in de koelkast rusten.

Verwarm de oven voor op 180°C en bekleed een bakplaat met bakpapier. Kneed eventueel nog wat bloem over het deeg. Bestrooi dan het werkvlak en het deeg royaal met bloem en rol het uit tot een dikte van ongeveer een halve centimeter. Steek er koekjes uit met koekjesuitstekers of op basis van een zelfgemaakt sjabloon. Leg ze op het bakpapier. Laat voldoende plaats tussen de koekjes zodat ze bij het bakken niet tegen elkaar komen.

Plaats ze voor ongeveer 13 minuten in de oven tot de randjes goudbruin zijn. Leg ze dan met behulp van een spatel voorzichtig op een taartrooster om af te koelen.

Als de koekjes uit de oven komen, zijn ze nog heel zacht. Geen paniek, want dat is volkomen normaal. Naarmate ze afkoelen worden ze harder. Pas als ze helemaal afgekoeld zijn, zijn ze klaar om te decoreren.

Eiwitglazuur Voor ongeveer 20 koekjes

- 200 gram poedersuiker - 35 gram eiwit

Schep de poedersuiker in een mengkom en giet het eiwit er langzaam bij terwijl je de mixer rustig laat draaien. Laat de mixer geleidelijk aan sneller draaien. Voeg dan een beetje citroensap toe.

Laat de mixer 5 tot 7 minuten op een hogere snelheid draaien tot het eiwitglazuur pieken vormt. Dit wil zeggen: als je een spateltje in de massa steekt en terug naar boven haalt, blijft er een piek staan. Dit is de meest stevige consistentie.

Eiwitglazuur heeft namelijk drie consistenties: 1. Stevig: De consistentie wanneer het eiwitglazuur pas gemaakt is. Kan dan gebruikt worden om suikeren bloemetjes mee te spuiten. Je kan een spateltje laten rechtstaan in een kommetje met dit eiwitglazuur.

2. Licht vloeibaar: Als je bij consistentie 1 beetje bij beetje water toevoegt, wordt het eiwitglazuur iets vloeibaarder. Je kunt er lijntjes mee spuiten die hun vorm goed behouden. Als de lijntjes uitlopen, is het te vloeibaar. Dat kan je herstellen door er nog een beetje eiwitglazuur bij te voegen.

3. Vloeibaar: Dit eiwitglazuur is zo verdund dat wanneer je een spateltje in het kommetje steekt en het er weer uittrekt, het eiwitglazuur van het spateltje afloopt en in het kommetje kringelt. deze kringeltjes verdwijnen onmiddellijk weer in de vloeistof. 

Als je beetje bij beetje water toevoegt, wordt het eiwitglazuur vloeibaar en kan je het in een spuitzak doen en versieringen op de koekjes spuiten met behulp van een fijn spuitmondje. Je kan het kleuren met vloeibare kleurstof. Hoe meer kleurstof je gebruikt, hoe intenser de kleur wordt. Je kan ook eiwitglazuur als basislaag gebruiken. Daarvoor spuit je een randje rond het koekje, met eiwitglazuur van consistentie 2 en vul je dat daarna op met eiwitglazuur van consistentie drie met behulp van een spateltje of een lepeltje. De koekjes moeten dan wel een nachtje drogen vooraleer je ze kan versieren met eiwitglazuur van een andere kleur.

  Laat het deeg een halve dag in de koelkast rusten. 

Laat voldoende plaats tussen de koekjes zodat ze bij het bakken niet tegen elkaar komen.

De jongenskoekjes.

Meisjeskoekjes (de witte bloemetjes zijn gemaakt van rolfondant)

Netjes in een zakje voor het kleine jongetje (of toch voor z'n mama)

En ook voor 't meisje.

Uit Feestelijke taarten, cupcakes & koekjes van De Koekjesfee

[keukenzoet]

Chili con carne

Er zijn van die gerechten waar je af en toe over hoort en waarbij je dan best wel nieuwsgierig bent naar de bereiding ervan. Omdat het zo avontuurlijk klinkt, stel je je verschrikkelijk ingewikkelde en gewaagde processen voor waardoor je ondanks je nieuwsgierigheid toch maar niet aan de slag gaat. Chili con carne was in mijn geval zo'n gerecht. Je ziet of hoort er af en toe iets over, en je vraagt je af wat er toch zo geweldig aan is, maar eigenlijk komt het nooit in je op dat het iets is wat je zelf ook makkelijk zou kunnen maken. Tot je eens in je kookboeken begint te bladeren.

Het is namelijk zo: Afgelopen maand stelde ik elke week trouw een menu op. In het begin ging ik daarvoor op zoek in de woeste jungle die het wereldwijde web is, voornamelijk op www.njam.tv, zonder reclame te maken. Tot ik mij op een avond verveelde en bedacht dat er in de kast zowaar drie boeken van de Colruyt staan. Dus doorbladerde ik met een balpen en wat post-its in de hand de boeken en duidde de recepten aan die ik lekker vond klinken, en er lekker vond uitzien. Want hoewel je niet met je ogen mag eten, kijk ik toch lekker naar de fotootjes. Ik stuitte zowaar op Chili con carne, een van die spectaculair klinkende recepten. Het bleek doodsimpel, eigenlijk en bovendien helemaal niet veel werk omdat zowat alles uit blik komt. Zonder schuldgevoel dan nog. Al bij al heb je aan de bereiding amper een kwartiertje werk, waarna het wel 45 minuten op het vuur moet staan, maar eigenlijk kan je dan gewoon iets anders doen. Je maakt ook maar een pot vuil. Wij houden daarvan, want wij houden niet speciaal van veel afwas. En je kan makkelijk een dubbele portie maken, de helft invriezen en dan ontdooien als je eens geen zin/tijd hebt om iets nieuws te maken. Handig!

Chili con carne 4 personen - 15 minuten + 45 minuten werk pruttelen

- 750 gram gehakt - 400 gram rode bonen (uit blik) - 400 gram gepelde tomaten (uit blik) - 150 gram maïs in eigen nat (uit blik) - 140 gram tomatenpuree - 2 uien - 3 teentjes knoflook - 3 eetlepels olijfolie - 3 koffielepels komijn - 1/2 koffielepel cayennepeper - 1/2 koffielepel chilipoeder - 2 soepkoppen rijst - zout

Laat de olijfolie heet worden in een ruime kookpot. Laat het gehakt rul bakken. Schep het regelmatig op om en druk het met een vork uiteen, tot je korrelig en goed gebakken vlees bekomt. Snipper ondertussen de uien en de look fijn en voeg ze toe. Voeg ook de uitgelekte rode bonen, de maïs, de tomatenpuree en de gepelde tomaten toe. Schep goed om en kruid met de halve koffielepel cayennepeper, chilipoeder en de drie koffielepels komijn. Proef of je voldoende gekruid hebt.

Roer om en laat, met het deksel op de pan 45 minuten zachtjes pruttelen. De chili con carne mag niet te droog worden, maar dat is normaalgezien geen probleem. Als het toch te droog zou worden, kan je er wat vleesbouillon bijdoen. Intussen kook je de rijst gaar in 2 soepkoppen lichtgezouten water.

Schep een portie rijst in een diep bord en lepel er de chili con carne over.

De ingrediënten. Veel blikjes, lekker makkelijk!

Laat het gehakt rul bakken.

Laat 45 minuten zachtjes pruttelen.

Schep een portie rijst in een diep bord en lepel er de chili con carne over.

Uit Smakelijk!, het eerste Colruyt kookboek

[keukenzoet]

Aardbeienscones

Af en toe wordt hier weldegelijk nog zoetigheid geproduceerd. Natuurlijk wel, want wij houden van zoetigheid. Wij houden niet alleen van zoetigheid, trouwens, wij houden ook van orde en netheid. Wij houden van klasseren, daar worden we rustig van. Hier liggen twee dikke mappen vol recept. Ons mama en ik hebben jarenlang gehamsterd, geknipt en gescheurd en die twee klasseurs zijn het resultaat daarvan. Stapels recepten. Door de jaren heen heb ik uit alle macht geprobeerd om orde in die chaos te scheppen, maar omdat een opgroeiend mens nogal verandert, verandert het klasseersysteem meestal wel mee. Waar een bepaalde lijst het ene jaar voldoet, schiet die het jaar daarop alweer tekort.

De zomervakantie is voor mij hét moment bij uitstek om alle dingen te doen waar ik al minstens een jaar mee achter zit. Dan denk ik aan het schrijven van brieven -iets wat hatelijk genoeg voor de ontvangers langer dan goed is wordt uitgesteld-, het inkleven van mijn foto's in albums, het opruimen van mijn kamer -gewoon een jaarlijkse taak- en ook het -opnieuw- ordenen van de receptenmappen. Dat laatste houdt in dat je alle recepten eens goed bekijkt en meteen begint met het weggooien van al die onmogelijke gerechten die je hoogstwaarschijnlijk toch nooit klaarmaakt, dat je nog maar eens een paar onderverdelingscategorieën verzint om alles nóg overzichtelijker te proberen maken, dat je alles opnieuw nummert en vervolgens een mooie alfabetische lijst maakt. Na dagenlang knippen en plakken, nummeren met alcoholstift en typen op mijn trouwe laptop, is het uiteindelijk toch gelukt om van de twee oorspronkelijke knoeimappen twee overzichtelijke gebruiksvoorwerpen te maken.

Bij het doorbladeren van al die recepten, kom je tonnen dingen tegen die je altijd al eens wilde maken, maar waartoe je nooit gekomen bent. Een grote schande, weliswaar, maar helaas niet anders dan de waarheid. En helaas kan je niet alles in een keer maken, en moet je bij een zoveelste bakbui selectief zijn en zorgvuldig iets uitkiezen. En zo deed ik dat: Frambozenscones. Al werden het hier Aardbeienscones. Minder zoet dan oorspronkelijk gedacht, omdat scones eigenlijk niet eens zoet horen te zijn, maar niemand houdt je tegen om er wat extra suiker in te doen.

Frambozen/Aardbeienscones Ronde vorm van ong. 25 centimeter diameter - 10 minuten + 25 minuten bakken 

- 300 gram bloem, gezeefd - 2 eetlepels fijne kristalsuiker (meer, voor de zoetekauwen) - 4 theelepels bakpoeder, gezeefd - 125 gram koude ongezouten boter, in kleine blokjes - 3 eieren, losgeklopt - 150 milliliter slagroom - 200 gram aardbeien/frambozen, vers of uit de diepvries

Verwarm de oven voor op 200°C. Bekleed je bakvorm op de bodem met bakpapier. Smeer hem aan de randen in met boter en bestuif nadien met bloem.

Doe de bloem, de suiker en het bakpoeder in een keukenmachine en meng heel kort. Voed vervolgens de boter toe en meng opnieuw tot je een grof, kruimelig mengsel krijgt. Meng er met een gewoon mes de eieren en de room door.

Meng de aardbeien/frambozen met een beetje extra bloem en meng ze dan met je handen voorzichtig onder het mengsel. Kneed wat door elkaar, leg het deeg in de beboterde bakvorm en duw zachtjes aan. Bestrijk langs de bovenkant eventueel met wat losgeroerd ei en bestrooi met wat kristalsuiker.

Bak de scones 20 à 25 minuten, tot ze goudbruin kleuren. Prik erin met een breinaald, de scones zijn klaar als er geen deeg aan de naald blijft kleven. Serveer warm, met wat boter of licht opgeklopte slagroom, eventueel met wat extra aardbeien erin.

Meng de aardbeien/frambozen met je handen voorzichtig onder het mengsel.

Leg het deeg in de beboterde bakvorm en duw zachtjes aan. Bestrooi met wat kristalsuiker.

Bak de scones 20 à 25 minuten, tot ze goudbruin kleuren.

Serveer met wat zacht opgeklopte slagroom, eventueel met aardbeien erin.