Nero @keyfiyet - Tumblr Blog

Tarih, takvim bahane. Neyi beklediğini unutacak kadar beklediğin ve sonunda bekleyecek bir şeyin olmadığını farkettiğin gece, en uzun gece.

iyiprofil

Kimse ben sana ağır şeyler yaşattığım için bu kadar kırgın ve öfkelisin demiyor, herkes ne olursa olsun o kadar ağır konuşmaman gerekirdi diyor.

iyiprofil

Bazı insanlar size sadık değildir. Size olan ihtiyaçlarına sadıktırlar. İhtiyaçları değiştiğinde, sadakatleri de değişir.

emirkocturk

Artık hiç kimseyle tartışacak gücüm yok. İşte bundandır içime susmuşluğum..

nerosable

Bildiğim bunca çiçek var, her birinde gördüm şunu: Ya rengini senden çalmış, ya da canım kokusunu..

zirvedecamasirasangenc

nerosable

Hayatta büyük bir derde denk gelmek, büyük bir hastalıkla mücadele etmek, zor bir süreçten geçmek imtihandır. Bu imtihanın kişiye katacağı binlerce güzellik, hayr, şifa ve derin anlamlar da vardır. Zaten dert için gelinen geçici boyut Dünya'da derde direnmek değil “onun neden geldiğini” anlamaktır.

nerosable

camkenarigolgesi

Kalbim çok kez acıdı.Ruhum çok kez kanadı.Kendimi kaybedeli çok oldu ama belli etmiyorum.Soranlara idare ettiğimi söylüyorum.Çünkü idare etmekten başka hiç bir çarem yok.Güçlü durmak ve inatla hayata tutunmak zorundayım.Minik bir kaç tane hayalim var onlar için yaşıyorum bir de annem için.Tutunacak iki tane dalım var.Az arkadaşım var.Huzursuz bir yapıya sahibim.Zor bir insanım.Ama kendimle barışığım.Kendimi olduğum gibi kabullendim.Her hücremle umut doluyum.Düşmemek için çaba harcayanım.Okumak için yırtınanım.Hayatımdaki herkesle bir savaş verenim.Ben bazen kötü de olsam yaşamak zorundayım,intiharı hiç düşünmedim.Çünkü ölüm yok olmaktır.Ben yaşarken çok defa yok oldum bu kadarı kafi dedim kendi kendime.Ve hep çaba gösterdim herkes için her şey için.Kim düşerse eline ilk uzanan el bendim.Oysa ben kendimi kaybettiğimde uzanan el sayısı varla yok arasıydı.Olsun.Herkes böyle anlarda kendini yeniden tanıtır.

27.12.22 15:12

gaiptenbirsess

Ne zaman başladı bilmiyorum veya ne yüzünden başladı hiç bilmiyorum. İpler ilk ne zaman elimden kaydı da bu kadar dibe battım tekrardan hiçbir fikrim yok. Küçücüktüm ben çok güzel gülerdim çok da saftı kalbim. Kötülük ne zaman karıştı kanıma, bilmiyorum. İpler, ellerimden kaydı ve ben tutmak için kilometrelerce koştum. Sonunun uçsuz bucaksız uçuruma açıldığını bilmiyordum. Karanlıktı her yer, gözlerimin muhtaç olduğu tek bir ışık hüzmesi bile yoktu. Düştüm, en derinine ulaşmak için düştüm. Ne bir dibi vardı ne de bir başlangıcı. Günler sürdü, aylar sürdü, ama bu yol hiç son bulmadı. Küçücüktüm ben, gözlerimin içi parlardı. Gözümdeki ışık ilk ne zaman söndü bilmiyorum. Sonrasında hep aradım. Kim söndürmüştü? Neden yapmıştı bunu? Asıl sormam gereken soruların bunlar olmadığını kimse söylemedi bana. İş işten geçtiğinde anladım. İş işten çok geçmişti. Küçücüktüm ben, babamın küçük kızıydım. Omuzlarına alır beni gökyüzüne uçururdu. Ne zaman canım yansa onun kolları altına sığınırdım. Ne oldu da şimdi o bile beni koruyamaz oldu. Ruhum tertemizdi. Acı nedir? Ruh acı nasıl çeker bilmezdim. Öğrettiler, en acı şekilde öğrendim. Şimdi ruhumdaki acıyı tüm benliğimde hissediyorum. Saatler akıp gidiyor ama ruhumdaki acıdan gram eksilmiyor. Aldığım her nefeste benliğimden bir şey daha kaybediyorum. Ve başladığım noktaya tekrar tekrar dönüyorum. Küçücüktüm ben, kaç günah işledim, kaç günahın bedelini canımla ödüyorum bilmiyorum. Hayat bir oyundu ve ben bu oyunu oynamayı hiç beceremedim.