Rüzgarın esişinden, ağaç dallarının ahenginden, soluduğum havanın kokusundan bile onun ayaklarının artık benimle aynı yere bastığını anlayabiliyor olmam, Tanrı'nın tuhaf bir mucizesi gibiydi.
Aşk'ın iki peygamberi gibi, tüm çırpınışlara, dualara rağmen tufan kopmaya devam ediyordu.
Merdivenlerden çıkarken gördüm ilk kez, yüzüne düşen bir kaç tutam saç teli, öylece toplanmış saçları, özenden uzak ama buna rağmen dupduru o güzelliği havaya yavaşça karışan güzel bir koku gibiydi... Adımlarımız nasıl hızlandı, nasıl birbirimize sarıldık bilmiyordum. Ama boynundan içime çektiğim bu kokuyu hep biliyordum sanki, bu yüz; yüz yıllardır karşımdaydı, bu eller hiç bir zaman ellerimi bırakmamıştı. Üstünde açık kahverengi, belinde kuşağı olan ince bir palto, onun içinde beyaz bir tişört ve sıradan bir kot pantolonla bile sanki tüm ömrü boyunca bu güne hazırlanmış gibi güzel görünmesi beni şaşırtıyordu.
Teması hiç kesmeden ayrılan bedenlerimiz, omuzlarımızdan parmaklarımıza kadar inen avuç içlerimiz birleşti sonunda, elini tutup Karanfil'de bir yer aradık oturmak için. Milyonlarca kez içimizden geçireceğimiz şeyi bilerek, sıradan ama özel bir masa aradık kendimize.
"Bizi artık buraya gömsünler ve tarihin yazmasına da lüzum yok, birbirimizi bulup, yitip gitmekten başka hiç bir şey istemiyoruz."
Bir kaç dükkan sonra masaları dışarıya taşmış bir yere oturduk. Niyetimiz birlikte kahvaltı yapıp, biraz hasret giderip sonra da Ankara'da dolanmaktı nereye gittiğimizi bilmeden, bir rotamız olmadan. Söylediğimiz şeyler öylece masada kaldı, neredeyse yarım asır sustuk sanıyorum o masada, sadece gözleri gözlerimde, elleri ellerimde geçen bir yarım asır. Yine de hala gözlerim, gözlerine, dudaklarına, yüzünün her ince detayına o kadar açtı ki...
Bir lokma sigara altı ve bolca kahveden başka masada ne varsa öylece kaldı. Kalkıp gitsek de olurdu, burada bir yarım asır daha otursak da.. Mekanın, zamanın ve telaşın bittiği avuç içinde derin bir uykuya dalmış, büyülenmiş gibi durmak istiyordum sadece...
Sabah on gibi kalktık o masadan konuşarak, konuşmayarak kaç sokak geçtik, neredeydik, nasıldı şimdilerde Ankara'nın bu eskiden de çok sevdiğim sokakları umursamadan öğleden sonraya kadar birbirine kuruyup giderken sıkıca sarılmış, kırılmadan, parçalanmadan ayrılmayan ve artık ağacından düşen iki yaprak gibi savrulup durduk.
Ayaklarımız artık bizi götürmeyi reddediyordu. Bu akşamı dışarda, kalabalık ve gürültülü bir mekanda geçirmemeye karar verip kendimize şık beyaz örtülü bir masa hazırlamak için markete uğradıktan sonra gelmeden önce ayarladığım aparta vardık. Ama yalnızca ikimize kalacağımız o kapı arkasına varırken, bu zamana kadar nasıl hızlı koştuysak birbirimize o kadar yavaş davrandık.
Çünkü her adım, her merdiven basamağı göğsümüzde başka bir havai fişeğin fitilini ateşliyor gibiydi. Ve çok mısralı bir şiir gibiydi basamaklar.
"seni sabahları yüzüne serptiğin sudan
seni kaşığından yemek yerken dudaklarının arasına aldığın
seni yaslandığın sandalyeden, oturduğun koltuktan
seni yaratmamış olduğumdan belki yaradan
kıskanmak bitti şimdi..."
O kapının önünde durduk sonra, bu kapı bizim için mahşer kapısıydı çünkü bu kapıdan sonra hiç bir şey aynı olmayacak, geri dönülemeyecekti, ve biz hep akan ve hiç durulmayacak bir sudan başka bir şey olmayacaktık.
Göz göze geldik bir kez daha.
Anahtarı dönerken dünyayı da tersine döndürürcesine çevirdim...
annaxmalina
izzy806
baratheonpilled
jbbartram-illu
stormborns
titsay