Δεν ντράπηκες....δεν ντράπηκες να πεις "Fuck sex. Can you deal with me when my anxiety kicks in & my depression takes over?"...
σαν να μην ήμουν εκεί 1 χρόνο...
σαν να μην πάλευα με όλα...
πόση υπομονή χριστέμου...
πόσους αιώνες πάνω από τα τηλέφωνα, να περιμένω να "νιώσεις καλύτερα", να ξυπνήσεις λίγο πιο νωρίς, να θελήσεις να κάνουμε κάτι μαζί, να αντλήσεις απ'την όποια ζωντάνια μου...αυτή που συντηρούσα για να είμαι δυνατή για σενα...για να μην σε βαραίνω...
Με χώρισες επειδή δεν σε καύλωνα και ξαφνικά δεν μετράει το σεξ για σενα (!), αλλά όλα όσα σου έδινα ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ, τα οποία θέλησες να παραμερίσεις;!
Όλα όσα με ξεχώριζαν από άλλες...η αφοσίωση μου, η πίστη μου σε σενα, η υπομονή μου. Είμαι έξαλλη μαζί σου! Θα έπρεπε ΕΣΤΩ να έχεις την ενσυναίσθηση και διακριτικότητα! Να μην είσαι ένα σακί με σκατά. Έστω αυτό. Έστω τύψεις, ρε παιδί μου.....έστω ανθρωπινότητα.