Julia @klink-klaar - Tumblr Blog

Visit Original Link

Curus Italiaans

Wat ik later wil worden? Af en toe wordt me dat gevraagd. Eigenlijk wil ik verslaggever worden voor het NOS-journaal. Dat ik kan vertellen hoe het er in Italië aan toe gaat, hoe de mensen daar leven en op situaties reageren. Dan kan ik me in allerlei situaties verdiepen en steeds een paar jaar in een ander land gaan wonen. Maar steeds als ik dat denk, zegt een ander stemmetje in m’n gedachten…. Hoe ga je dat dan doen? Daarvoor zie je niet genoeg. Je gaat dan zoveel reizen en je rijbewijs zul je nooit krijgen. Je kunt beter iets anders kiezen dat goed bij je past. Ik weet dat het stemmetje gelijk heeft. Nog even dacht ik, dan trouw ik met iemand die dezelfde baan heeft. Gaan we samen met de auto. Maar de kans dat je iemand ontmoet die net precies dat ook wil, is natuurlijk zo klein….

Eigenlijk zou het handig zijn als ik van andere blinden en slechtzienden wist wat zij voor beroepen hebben. Eerlijk gezegd heb ik nog maar een keer een volwassene ontmoet die ook zeer slechtziend is. Een vrouw, ze gaf Nederlands op de middelbare school.

Een beroepskeuze die ik niet bij een zeer slechtziende zou verwachten. Dat geeft me wat vertrouwen. Ik ga in ieder geval een cursus Italiaans doen. Wie weet waar dat toe leidt.

Visit Original Link

Luister naar ‘waterskiën’

Waterskiën

Op de surfweek voor blinden en slechtzienden, kon je je opgeven voor een ochtend waterskiën. Ik meldde me aan. Op woensdagochtend hoorde ik dat ik met Peter, net als ik slechtziend, en twee begeleiders zou gaan. Na het ontbijt vonden we elkaar en liepen naar de speedboat. Ik liep met knikkende knieën… Hoe zou het zijn om te waterskiën? Het gaat toch ontzettend snel! Waar ben ik aan begonnen? Eerst gingen we gewoon lekker een stuk varen. Louis, een van de begeleiders, liet ons zien hoe hard de speedboat kon knallen. En dat was hard. Volgens mij waren wij voor de zeilers en surfers de schrik van het Veerse meer. Peter vertelde dat hij al eens eerder had gewaterskied…. Ha, hij ging als eerste. Hij trok z’n shirt uit en kreeg een slechtziendenhesje aan. Een geel hesje met drie zwarte bollen erop waaraan je kunt zien dat hij slechtziend is. Ojee, zei hij. Ik bedenk me dat ik mijn oogprothese in heb. Die zou ik in het water kunnen verliezen. Kan een van jullie deze goed voor mij bewaren? Het was voor het eerst dat ik dit meemaakte. Peter kan met z’n rechteroog een beetje zien, zijn linkeroog is blind en daarin draagt hij een prothese. Hij haalde de glazen prothese uit z’n oog. Louis nam deze van hem over in een T-shirt en legde het veilig in zijn tas. Peter kreeg de waterski’s en het handvat van het touw. Hij ging klaarstaan en: Wham! Daar gingen we. Louis vertelde me dat het Peter lukte. Hij bleef staan en scheurde heerlijk achter de boot aan. Een keer viel hij om en ging toen nog eens. En nu was het dan echt zover…. Ik moest eraan geloven. Ik trok m’n gele hesje aan over m’n badpak, kreeg de waterski’s aan m’n voeten en het handvat. Met trillende benen liet ik me zakken in het water. Drie, twee, een! Daar gaat ie! Met een rotgang scheurde ik achter het geluid aan van de motor. Af en toe maakte ik automatisch een klein sprongetje door de golven. Ik stond nog steeds, het was niet te geloven. Het ging zo hard! En het was heerlijk. Ze riepen vanuit de boot dat ik het goed deed. Ik begon te stralen. Wat was dit een vrij gevoel. En: Bam! Daar lag ik. De boot minderde gelukkig meteen z’n vaart. Ik klauterde aan boord. Wat was ik blij dat het gelukt was. Ik vond het bijzonder om te hebben meegemaakt hoe het is om zo over het water te sjezen. Die hele dag nog bleef ik rondlopen met een grote glimlach op mijn gezicht. Ik weet niet of ik dit nog eens durf te doen, maar deze ervaring heb ik nu in ieder geval.

Visit Original Link

Luisteren naar ‘Soesjes’

Soesjes

Eet jij liever zoete of zoute popcorn? Ik dus liever zoute. Eigenlijk houd ik sowieso meer van zout dan van zoet. Dus liever chips dan snoep en liever pindakaas op brood dan jam, als ik mag kiezen. Maar soms kies je iets zonder precies te weten wat. Dat gebeurde een keer toen ik klein was. We zouden die middag visite krijgen. Vrienden van mijn ouders kwamen “borrelen”, maar wat dat was wist ik niet precies. Wel stond er een schaal met heerlijke soesjes in de koelkast, waar ik maar naar bleef kijken. Ik houd veel van slagroom en had echt trek gekregen in die soezen. Het zou nog wel even duren voordat de vrienden er waren en dan zou ik er vast ook wel eentje mogen, of twee, maar ik kon en wilde eigenlijk niet meer wachten. Eentje zou toch wel kunnen? Dat zouden ze vast niet merken. Ik twijfelde een hele tijd en toen, langzaam, stak ik mijn hand uit om er eentje te pakken. Ze voelden stevig aan. Fijn, dat was vast heerlijke room. Ik besloot niet meer na te denken en propte het soesje zo in mijn mond. Ik sloot mijn ogen om extra van de room te genieten, maar…. Weet je wat er gebeurde? Mijn ogen vlogen weer open en ik stopte met kauwen. Het waren helemaal geen slagroomsoezen, maar er zat een heel zoute vulling in met vis! Nou vond ik vis best lekker, maar op dat moment toch even niet. Ik schaamde me voor mijn actie, ik was boos dat er helemaal geen slagroom in zat. Maar ja, dat kon ik natuurlijk niet tegen mijn moeder gaan zeggen. Sinds die keer dubbelcheck ik toch altijd even wat voor soezen er liggen, als iemand ze aanbiedt. Behalve als ze met chocola aan de buitenkant zijn, dan hoef ik het natuurlijk niet te vragen. Heb jij wel eens zout gegeten toen je iets zoets verwachtte?

Visit Original Link

Luisteren naar ‘Dansen’

Dansen

Dansen in m’n eentje vind ik fijn. Ik doe het in m’n slaapkamer en soms in de woonkamer. Ik zet m’n favoriete dansmuziek op via Spotify, en ga er lekker op los. Ik beweeg hoe het goed aanvoelt om te doen. Ik stap van links naar rechts en ga door m’n heupen. Met m’n armen beweeg ik ook op de maat van de muziek mee. Af en toe draai ik een rondje. Soms dans ik ook wel met vriendinnen. Tegenwoordig kan ik daar echt van genieten, maar heel lang durfde ik echt niet te dansen als iemand het zag.

De eerste keer dat ik op een schoolfeest danste, was heel spannend. Eerst bleef ik een hele tijd langs’de kant staan, maar mijn vriendinnen vonden dat ik het echt eens moest proberen.

‘We helpen je wel,’ zeiden ze en ze pakten m’n handen vast om me te laten voelen hoe zij dansten. Dat hielp een beetje, maar het was ook wel gek en onhandig. Toen spraken we af dat ze me af en toe even zacht aanraakten op m’n arm om te laten weten dat ik nog steeds met iemand danste, dat ik tegenover iemand stond. Het duurde een tijd voordat ik me er ook nog eens lekker bij ging voelen. Toen dat lukte ging ik op in de muziek. Lars, een jongen uit m’n klas zei: ’wouw, wat kun jij lekker dansen!’

Het lukte me niet hem te geloven. Ik was bang dat hij dit tegen me zei omdat hij het knap van me vond dat ik het probeerde. Maar hij meende het. Dat was zo fijn om te horen! Dat heb ik toen goed in mijn oren geknoopt. En eerlijk gezegd denk ik er altijd aan terug als ik ga dansen. Dan zeg ik in mezelf dat, ook al dans ik op mijn eigen manier, het er ook goed uitziet. Dat ik ervan kan genieten. Ieder danst op z’n eigen manier. Als blinde of slechtziende kun je minder makkelijk kijken bij anderen hoe ze dansen. Maar uiteindelijk vind je toch je eigen manier van dansen, vind je toch je eigen weg..

En nu heb ik echt zin om te dansen. Muziek aan en gaan!!! Dans je mee?

Visit Original Link

Luisteren naar ‘Op de boerderij’

Op de boerderij

Wat vind jij het leukst aan de boerderij? Heb je wel eens vakantie gevierd bij de boer? Je hoort nu steeds vaker dat mensen dat doen. Vroeger met mijn ouders deden we dat ook wel eens. We kenden een boer waar we dan een tijdje onze tenten mochten opzetten, op een speciaal veld.

Ik vond het er heerlijk. Het rook er ook zo lekker, naar koeien. Sommige mensen vinden dat vies, maar ik niet. We mochten met de andere kinderen elke dag helpen met koeien voeren, eieren rapen in de enorme kippenschuur. Daar was het trouwens altijd herrie. Verder speelden we met de honden die er liepen, we klommen in hooibalen en groeven onszelf in in de enorme zandberg die speciaal voor ons was gemaakt op het veld.

Het weiland achter de hekken mochten we nooit in. Daar liepen de koeien los en je kon er zomaar een wilde stier tegenkomen. Ik bleef er dus maar ver bij uit de buurt.

’s Avonds ging ik vaak in bad. Niet in een gewone badkamer, maar in de koeienstal. In het gedeelte waar de melktanks stonden, was een soort laag aanrecht met een enorme spoelbak. Daar gingen mijn broertje en ik in bad. Niet samen, want daarvoor was het te klein.

Omdat ik slechtziend was, mocht ik van de boer ook een keer op een koe zitten. Heel even maar, maar het was toch echt heel leuk om eens te voelen hoe groot zo’n beest is. Het zijn net grote knuffelbeesten. Ik was er absoluut niet bang voor en aaide ze vaak over hun neuzen en liet ze mijn hand likken met hun grote ruwe roze tongen. Dat ze later werden geslacht, dat vond ik toen al een naar idee.

Ik vond dat echt leuke vakanties. Vol geur en zoveel verschillende dingen om te voelen en aan te raken. Dus als je een boer kent met wat ruimte over, dan zou ik zeker eens kijken of je daar ook een keer vakantie kan gaan houden. Aanrader!

Darten

Met m’n ouders stond ik een keer op een camping in Oostenrijk. Op een avond, we zaten nog aan tafel na het eten, kwam er een groepje Oostenrijkers op ons afgelopen. Het waren jongeren die een stukje verderop op de camping stonden. Lachend en dollend liepen ze langs onze tent en het leek me heel gezellig om bij zo’n groep te horen. Het leek wel of ik het hardop gedacht had, want ze vroegen of ik zin had met ze mee te gaan naar de kantine. Dat vond ik leuk.

Voor de zekerheid knoopte ik m’n fleece-trui rond m’n middel en liep met ze mee. We liepen langs de tenten en de campers naar de ingang van de camping. Daar gingen we een kantine binnen met tafeltennistafels, ik hoorde dat er werd gespeeld. Omdat de tafels al bezet waren, gingen wij bij het dartboard staan. Om beurten gooiden we de scherpe, zware pijlen. Toen ik aan de beurt was, mikte ik maar zoveel mogelijk op et midden van het ronde bord.

Zo gingen een paar rondes voorbij. Een van de meiden die erbij was zei dat ik het hartstikke goed deed. Ze zei het in een soort Duits, maar ik kon het wel verstaan. Ik keek verbaasd en moest lachen. Ik had geen idee natuurlijk wat ik had gegooid. Ik vertelde dat ik zeer slechtziend ben. Dat konden ze zich eigenlijk niet voorstellen. Dat klonk nu natuurlijk ook wel ongeloofwaardig na al mijn toevalstreffers. Ik voelde in de zak van m’n fleece-trui of mijn herkenningsstok daarin zat. Dat zou nu heel goed uitkomen. Maar nee.

Dit was de laatste keer dat ik zonder stok op pad ga, zei ik in gedachten scherp tegen mezelf.

#scherp darten

Visit Original Link

Luisteren naar: Anders zijn

Visit Original Link

Luisteren naar “Wasbeer”

Wasbeer

Soms kun je er echt van balen dat je slechtziend bent. Ik in elk geval wel. Als dat gebeurt, vind ik het altijd fijn om eraan te denken dat er ook nog best wat dieren zijn die slecht zien of zelfs blind zijn. En die komen daar prima mee weg. Een hond bijvoorbeeld, die kan veel beter ruiken en horen dan dat hij ziet. En wat dacht je van een mol? Maar de schattigste is denk ik wel de wasbeer.

Ik heb een tante in Limburg die er vorig jaar eentje in huis had. Bij haar was een echte wasbeer door het kattenluik naar binnen geglipt. Daar snapte ik niks van, dat past toch nooit? Maar wasberen zijn helemaal niet zo groot. Ongeveer net als een dikke kat. Ze hebben een lange, gestreepte staart en een wit koppie met een zwart zorromasker.

Ze horen eigenlijk helemaal niet thuis in Nederland. Oorspronkelijk komen ze uit Noord Amerika. Ooit zijn ze naar Europa gehaald voor de pelsdierenhouderij en ze weren als huisdier gehouden. Door de jaren heen zijn er heel wat ontsnapt en in de natuur terecht gekomen. Daar kunnen ze veel overlast veroorzaken, voor zowel de natuur zelf als voor mensen. In Limburg wilden ze de dieren dan ook eerst afschieten, maar uiteindelijk is gelukkig besloten om ze alleen te vangen en in dierentuinen onder te brengen.

Weet je trouwens waarom een wasbeer zo heet? Omdat ze hun eten altijd even wassen, voordat ze het opeten. Ze houden het dan gewoon even in het water. Waarschijnlijk doen ze dit om hun voedsel beter te kunnen aftasten. Ze zien erg slecht en moeten dus goed voelen wat ze eten. Zo zie je maar, ook dieren verzinnen zo hun handigheidjes als ze niet goed zien. Dat is toch geweldig? Alleen mijn eten eerst in het water houden... nou nee bedankt.

Visit Original Link

Luisteren naar ‘Sprei’

Sprei

Op het bed van m’n oma, lag altijd een sprei gemaakt van allerlei lapjes, patchwork heet dat. Haar moeder had hem op haar naaimachine voor haar in elkaar gezet. Bij sommige van de lapjes hoorde een verhaaltje. Oma vertelde er soms over: Dit lapje met bloemetjes is van een oude jurk van míjn moeder, jouw overgrootmoeder. Die had ze aan toen ze voor het eerst met je overgrootvader uit ging. En dat blauwe lapje is van een overall, die had oma’s broer nog gedragen. En zo waren er nog meer verhaaltjes.

Als ik bij oma logeerde, sliep ik op het logeerbed in dezelfde kamer als m’n oma onder die sprei. Terwijl oma nog wat rommelde in huis, bestudeerde ik de aan elkaar genaaide lapjes waaruit de sprei was opgebouwd; een stukje met piepkleine bloemetjes, een geruit lapje, een met grote bollen met weer kleurtjes daarin, een met strepen. Als ik ze vlak bij m’n rechteroog hield, kon ik dat net zien. Ik probeerde te bedenken waar elk stukje sprei vroeger bij gehoord had. De sprei voelde lekker aan en rook naar oma. Ik vond het fijn eronder te slapen.

Toen m’n oma twee jaar geleden overleed, mochten we allemaal iets uitzoeken wat we van haar wilden hebben. M’n moeder koos haar bureau m’n vader de ingelijste prent met vogels van Escher. M’’n broer koos haar t.v. en muziek-installatie. Ik koos de sprei. Soms leg ik ‘m op m’n bed, soms hang ik hem over de grote stoel op m’n slaapkamer. En als ik heel goed ruik, ruikt ie nog een klein beetje naar oma.

Hoe zie ik eruit?

Als je goede ogen hebt, zie je dat vanzelf. Op een foto, in de spiegel, in de reflectie van een ruit. Ik voel met m’n vingers hoe m’n haar zit. Op gevoel steek ik m’n oorbellen in m’n oorlellen. Van een vriendin heb ik een keer een lipstick gekregen waarvan zij zegt dat de kleur mij goed staat. Soms doe ik die op gevoel voorzichtig op m’n lippen. Ik heb geleerd dat ik dat iets meer mag doen dan ik dacht, iets meer naar buiten zodat m’n lippen mooi uitkomen.

Ik vóel een puistje op m’n lip. M’n kleren kies ik uit op dat ze mooi en lekker aanvoelen. En dat ze lekker zitten. De kleur kan ik zien als ik het kledingstuk vlak voor m’n rechteroog houd. Voor ik iets koop, vraag ik of er een dessin op de stof te zien is, een patroontje. Het is niet leuk als je later ontdekt dat er zwarte stippeltjes op de blauwe jurk staan. Dan is dat er opeens en je bent dan te laat om er iets van te vinden. Ik wil dit allemaal eerst weten voordat ik iets koop.

Hoe zie ik eruit? Als je goede ogen hebt, maak je dat op uit hoe mensen naar je kijken. Dat lukt mij niet natuurlijk. Ik hoor het als jij tegen me zegt: ha leuke broek joh! Leuk is dat, dat iemand zoiets ziet en zegt. Het zorgt ervoor dat ik me goed voel. Ik wordt gezien.

Als ik erover nadenk, vind ik het jammer dat ik niet bij anderen kan zien hoe zij eruit zien. Dat kan alleen, op mijn manier, bij mensen die dicht bij me staan. Laatst liep ik aan de arm van m’n juf naar een kamer toe op school waar ik de weg niet kende. Ik voelde zachte ribbelstof bij haar arm. Toen ben ik verder gaan voelen en ontdekte dat ze een heel leuk jasje aanhad. En haar haar rook ook nog eens heel lekker. Als ik ooit zo’n zacht ribbelstofjasje tegenkom, ga ik dat ook kopen. Misschien moet ik vaker aan kleding voelen van mensen om me heen. Het is toch fijn als je van elkaar weet hoe je eruit ziet.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Julia