Ongeveer 5 maanden geleden
Ik had mezelf dus net voor genomen om hard te gaan trainen voor mijn nieuwe uitdaging, meedoen aan een Mens Physique wedstrijd eind 2016, toen ik op de terugweg van Vital Palace gebeld werd door Ferron een goede vriend van me. Hij vroeg mij of het voor hem fysiek mogelijk zou zijn om voor het goede doel Skate4Air de alternatieve elfstedentocht te schaatsen. Hij vroeg dat aan mij omdat ik hem het afgelopen jaar begeleid had tijdens het sporten, omdat hij te zwaar was geworden. Om je een idee te geven; hij woog toen hij belde 120KG en was onder mijn begeleiding al 12 kilo afgevallen in de maanden hiervoor door te sporten. Hij was dit jaar begonnen met sporten omdat hij een kindje zou krijgen en hiervoor uiteraard in top conditie wilde zijn 😉 Na de geboorte van zijn kindje Noan Kloekke bleek al snel dat Noan taaislijmziekte had ook wel Cystic Fybrosis genoemd. Een hele nare ziekte met een slecht toekomst perspectief. Een vriend van ons had hem gewezen op de stichting skate4Air die elk jaar de alternatieve Elfstedentocht organiseert om geld binnen te halen voor onderzoek naar cystic Fibrosis.
Ik zei tegen hem “daar ga ik even over na denken en bel je zo terug” Ik hing op en dacht bij mezelf wat een mooi idee om voor je eigen zoon 200KM te gaan schaatsen voor dit goede doel. Ik vroeg me alleen ernstig af of het wel verstandig was en überhaupt mogelijk zou zijn met zijn conditie en over gewicht.
Ik belde in de auto nog met Rintje Ritsma en die gaf aan dat hij dacht dat het wel mogelijk zou zijn als de condities maar goed zouden zijn en we de komende 4 maanden heel hard zouden trainen. Ik zeg we, omdat we in het gesprek wat volgde toen ik hem terug belde, eigenlijk vrij snel besloten om dit met onze vrienden groep te gaan doen.
De voorbereiding
En zo begonnen we met de voorbereiding aan onze tocht op de weissensee in Oostenrijk.
4 maanden keihard trainen. Duurtraining, dus veel fietsen en schaatsen in Dronten op de ijsbaan. In Dronten kregen we les om zo goed mogelijk de techniek van het schaatsen onder controle te krijgen. Sommigen van ons hadden nog nooit geschaatst. Dus het was ook echt een uitdaging die ons de eerste week al behoorlijk tegen viel. Naast de training in Dronten, trainden we ook bij Vital Palace om onze kracht en duurkracht te verbeteren. Daarnaast moesten we zorgen dat Ferron nog zo veel mogelijk kilo’s af zou vallen. Hoe lichter hoe beter had Rintje ons aan gegeven.
De eerste weken probeerde ik nog al mijn krachttrainingen, 5x in de week, te combineren met het schaatsen. Al snel bleek dat dit lichamelijk niet mogelijk was. Ik kreeg te veel lichamelijk klachten en merkte dat ik aan het over trainen was omdat ik niet meer snel genoeg herstelde tussen de trainingen door. Omdat ik een perfectionist ben en uiteraard een goede tijd neer wilde zetten op de Weissensee betekende dat dus voor mij dat ik de opbouw van spiermassa even in de ijskast moest zetten want dat gaat gewoon niet samen met het schaatsen van een Elfstedentocht.
Ik bracht de krachttraining dus terug naar 3x in de week en trainde daar alleen nog mijn zwakke punten van mijn bovenlichaam, mijn borsten en schouders blijven helaas wat achter dus daar lag de afgelopen periode de nadruk op zodat mijn fysiek beter in proporties komt.
Theo onze vaste schaats trainer in Dronten leerde ons tijdens een intensieve trainingsperiode de kneepjes van het vak. Hierdoor gingen we vrij snel vooruit in techniek en conditie zodat onze gemiddelde snelheid steeds verder omhoog ging. Onderling waren er wel wat verschillen in snelheid. Zo wisten we al snel dat we de tocht niet als team samen zouden schaatsen.
Na 4 maanden trainen waren we eindelijk zo ver om naar de Weissensee te vertrekken. Als vervoer hadden we een gesponsorde bus van Effebusjehuren.nl Met 8 personen vertrokken we richting Oostenrijk. De rest van de begeleiding vertrok iets later met het vliegtuig.
In Oostenrijk moesten we de eerste dagen vooral wennen aan het hoogte verschil.
Sommigen van ons deden dat op de ski piste en ik zelf had me vooral voorgenomen om niet geblesseerd te raken, dus voor mij geen skiën deze week maar voornamelijk koolhydraten stapelen. (veel koolhydraten eten. zeker 3 pasta maaltijden per dag) Dit om tijdens de tocht van 200KM voldoende energie in de spieren te hebben. De tocht zou tussen de 9 en 11 uur kunnen duren, dus voldoende eten en drinken tijdens de tocht was ook erg belangrijk. Daarom hadden we al veel energiedrankjes en energie barren ingekocht.
De Elfstedentocht
De ochtend voor de elfstedentocht moesten we al om 5:00 op om te beginnen met de eerste pasta maaltijd. Daarnaast maakten we eten klaar voor net voor de tocht. Omdat het aan het begin van de tocht donker zou zijn hadden we lampjes mee voor op de helm. Daarnaast was het om 7:00 nog -5 graden dus iedereen had dikke thermo kleding aan onder het ski pak. Veel laagjes zodat als het s'middags +9 graden zou zijn, je makkelijk wat uit kon doen.
Ik was al een dag niet naar het toilet geweest dus deze ochtend zeker 2 x geprobeerd maar zonder resultaat dus ik begon hem een beetje te knijpen. (tijdens de tocht zou me dit veel tijd kosten)
Om 7:00 stonden we met het hele team aan de start. Mijn broertje en ik in de 9 uurs groep en de rest in de 11 uur groep. Het idee was dat we zo lang mogelijk zouden proberen in de 9 uurs groep mee te schaatsen zodat als we af moesten haken we al een redelijke tijd hadden staan en we dan makkelijk bij een minder snelle groep aan konden haken.
De start was dus in het donker, echt super spannend! Je kon aan iedereen merken dat de spanning er behoorlijk in zat. Om precies 7:00 uur het start schot en we vertrokken voor deze bizarre tocht, want dat was het. Bizar, Bar…..en nog veel meer….
In het donker schaatsen met een gemiddelde snelheid van 23KM per uur is echt gekkenwerk. Spleten in het ijs, mensen die vallen, meteen vanaf de start al. Mijn broertje en ik spreken met elkaar af bij elkaar te blijven. Helaas schaats je zo dicht op elkaar dat je elkaar vrij snel uit het oog verliest. En dat gebeurde eigenlijk al vrij snel. Later hoorde ik dat Jordi (mijn broertje) vrij snel al hard gevallen was zodat hij de 9 uur groep niet meer in kon halen.
Rond 8:00 kwam de zon op en dat scheelde een hoop. Veel beter zicht. En wauw wat een fantastische omgeving!! Echt bizar hoe gaaf… (beeld je een gigantisch meer in dat bevroren is met daar om heen gigantische bergen zoals je die in de alpen tijdens het skiën ook om je heen ziet.)
Na 4 uur schaatsen was ik al 3x behoorlijk hard onder uit gegaan. Gelukkig kon ik nog steeds bij de 9 uurs groep blijven. Tijdens de eerste uren zag ik om de 5 minuten mensen ontzettend hard onder uit gaan. Omdat iedereen heel dicht op elkaar schaatst om uit de wind te blijven, vielen mensen soms zelfs over elkaar heen. Ambulance sneeuwscooters reden af en aan. Botbreuken, snijwonden en ernstige kneuzingen alles heb ik voorbij zien komen.
Na 3 uur schaatsen had ik mijn schaatsschoen strakker gedaan omdat mijn enkels wat wiebelig werden door de vermoeidheid. Dit bleek een onverstandige beslissing want zonder dat ik door had dat het daar van kwam, kreeg ik onwijze zenuwpijn in mijn linker voet. Na 4 uur werd ik helemaal gek van de pijn en twijfelde ik zelfs of ik door kon gaan. Ik schaatste toen al met pijnstilling maar zelfs dat leek niet te helpen.
Gelukkig kwam ik er tijdens een pauze achter dat ik mijn schoenen te strak had. Toen ik na deze pauze verder schaatste en inmiddels bij de 11 uur groep was aangehaakt vroegen ze wat ik gebruikt had omdat ik spontaan weer vrolijk was en er weer zin in had gekregen. Niet normaal wat dit soort pijn tijdens zo'n tocht mentaal met je kan doen. Maar goed zingend vervolgde ik de tocht der tochten op de Weissensee.
Eigenlijk werd het toen alleen maar makkelijker, na 6 uur schaatsen werd gelukkig het ijs weer harder waardoor het schaatsen ook weer veel minder zwaar werd omdat het weer bevroor. (tijdens de middag was het zo warm dat er water op het ijs stond)
Tijdens de tocht moest ik echt moeite doen om elk half uur te eten en te drinken. We kregen naast onze eigen mee genomen voeding en drinken tijdens het schaatsen van de organisatie gelukkig snelle jelles en warme bouillon om de zout voorraad op pijl te houden. Er waren veel mensen die na 6 uur al niet meer verder konden omdat ze gewoonweg niet voldoende water of eten in hadden genomen. Hierdoor kwamen ze helaas de spreekwoordelijke “man met de hamer’ te vroeg tegen en moesten voortijdig afhaken. Wat een fantastische service door de verschillende organisaties tijden deze tocht trouwens. En wat ga je dat waarderen al na 4 uur schaatsen. Dikke pluim voor iedereen die ons tijdens de tocht geholpen heeft.
Om je een idee te geven hoe weinig je meer kunt al na 8 uur schaatsen: Ik kon na het plassen in de pauze niet eens meer rechtop staan. Door de spierspanning viel ik spontaan achterover en moest ik door de begeleiding weer omhoog geholpen worden. Resultaat: Dikke blauwe plek op mijn kont want ik had niet meer de puf om me met mijn handen op te vangen.
Tijdens de tocht werd ik om het uur gebeld voor een peptalk door mijn vriendin. Echt heerlijk was dat voor de afleiding. Tijdens de tocht gaat het verstand gewoon op nul en op een bepaald moment ga je de rondes af tellen. 22 rondes moesten we schaatsen van 9,8 KM ongeveer. In die tijd heb ik denk ik 1,5 uur kunnen genieten van de mooie omgeving en het heerlijke schaatsen. Voor de rest van de tijd stond ik in de overlevingsmodus met de stand op oneindig. Na 9 uur schaatsen kon ik weinig meer terug zeggen maar het was echt heerlijk om haar stem te horen. Daarnaast gaf ze mij ook door hoe ver ik was. (Online waren we via transponder te volgen) Mijn GPS was halverwege uitgevallen dus had geen idee hoe ver ik nog moest en dat gaat op een bepaald moment echt tegen je werken.
De Finish
Tja en dan na bijna 10 uur geschaatst te hebben komt opeens de eindstreep in zicht. Ik schaatste de laatste 4 uur met de 11 uurs groep mee waardoor mijn tempo een stukje lager was geworden en ik het, toen mijn voet minder pijn deed, vrij goed vol kon houden. Toen voor mij de laatste kilometer in ging, ging deze groep rusten voor hun laatste uur schaatsen. (Ik had immers de eerste 5 uur een uur ingehaald op deze groep.) Toen ik besefte dat ik nog maar 1 kilometer moest en zag dat ik het nog binnen de 10 uur kon halen perste ik er nog een sprint uit van een kilometer. Levensgevaarlijk achteraf gezien met de spaghetti beentjes die ik toen had en het enorm slechte ijs aan het einde van de dag. (als ik gevallen was in die laatste sprint weet ik niet of ik de eindstreep überhaupt gehaald had.)
Wat een fantastisch moment; Over de eindstreep komen na 10 uur en 8 seconden. Nu begreep ik hoe dat vroeger geweest moest zijn tijdens de echte Elfstedentocht en wat die mensen toen gevoeld moeten hebben naar 10 uur schaatsen. Wat een emotie en wat was het mooi om binnengehaald te worden door alle mensen en vrienden die aan het juichen waren bij de eindstreep. En wederom "what a hell of a ride” in alle opzichten. Ik kon nauwelijks meer op de benen staan dus werd gewoon rechtop gehouden door vrienden zodat ik de schaatsen uit kon doen en het Elsteden kruisje en de medaille op kon halen.
Daarna kleedde ik me meteen om zodat ik niet te snel af zou koelen en ik nog even de andere teamgenoten aan kon moedigen die nog zeker een uur moesten schaatsen. Ik kwam net voor het donker binnen en zei moesten dus nog een uur schaatsen in het donker.
Na 18 minuten kwam mijn broertje binnen en ik mocht hem de medaille om hangen, echt een mooi moment. Ook hij was helemaal kapot en had de laatste uurtjes puur op karakter door geschaatst. Super trots om hem! Ook de andere 2 jongens uit mijn team, Axel en Jan Willem, kwamen na een uur binnen in het donker. Wat een blijdschap en emoties bij iedereen.
Echt een wonder dat iedereen van ons team veilig zonder al te veel schade is binnengekomen. (S'avonds spraken we een wat oudere man die in het laatste rondje zo hard was gevallen dat hij na 11 uur schaatsen de tocht niet af mocht maken. Dat kan dus ook gebeuren.)
Het aanzoek
Nog een mooi moment aan het einde van deze bijzondere dag. Toen iedereen binnen was hield Ferron een toespraak voor het hele team waarin hij ons bedankte voor alle inzet en support van de afgelopen 5 maanden. Tijdens de toespraak ging hij door zijn knieën en vroeg hij zijn Larissa ten huwelijk. Wat een mooie afsluiter van deze heerlijke week, deze fantastische maanden met een nog mooiere groep mensen die tijdens deze tocht en deze periode voor elkaar gevochten hebben. En wat een mooi doel: Noan Kloeke kan trots op ons zijn. Oh en uiteraard zei Larissa JA!!!
En toen
Tja de avond na de tocht….. Kruipend naar het toilet… lopen ging echt niet meer. Alle spieren volledig verkrampt. En dan zeggen ze dat sporten goed voor je is. 😉 Oh ja en gelukkig kon ik toch eindelijk weer naar het toilet…. Wat een opluchting was dat zeg.
Gelukkig ging het herstel na de tocht vrij goed dagen behoorlijke spierpijn gehad maar na het losfietsen de dagen na de tocht ging het vrij goed. Aan kracht training moest ik nog niet denken en merkte dat mijn lichaam vooral rust nodig had. Na anderhalve week kon ik eindelijk weer mijn normale kracht training oppakken. Schaatsen heb ik sinds de tocht niet meer gedaan. Best jammer, maar helaas is het niet te combineren met mijn nieuwe uitdaging. Mezelf klaar stomen voor een mens physique wedstrijd.
Ik wil echt iedereen bedanken voor zijn bijdrage aan deze fantastische tijd en iedereen die een bijdrage heeft gedaan qua sponsoring. Ook Vital Palace voor de sponsoring en de spinning marathon die ze geheel belangeloos georganiseerd hebben. Mochten er nog mensen zijn die een bijdrage willen doen dan kan dat via de volgende website:
http://skate4noankloekke.nl/het-team/renzo-koning/
Coming soon
In mijn volgende blog meer over deze nieuwe uitdaging en de stappen die ik daar al voor heb gezet. Inmiddels ben ik begonnen met een “cleane bulk” en heb ik een nieuwe coach die zich inmiddels wel bewezen heeft door zijn 1ste plek op het NK en meerdere andere nummer 1 plaatsingen. hierover vertel ik volgende week meer..
