Kuyrugun Nerede? @kuccukbalik - Tumblr Blog

Şafak doğan güneş...

Buraya belki de yıllar oldu gelmedim. Önceden, üniversitedeyken, başka bir hesabım vardı. Olan biten, büyük küçük her şeyi buraya yazardım. Buralar eskiden sahiden hep dutluktu. Sonrasında küçük bir metropol haline geldi, kaybolduk, arada büyüdük de. Şimdi hayatımda benim için kocaman ve karalamalar, silmeler ve üzerine eklemelerle dolu bir sayfanın kapandığını hissettiğim şu anda burası aklıma geldi.

Benim için çok uzun süren bir 2 kocaman senenin sonuna geliyorum. 2 sene önce işimden istifa edip dur bakayım, bir de KPSS için hazırlanayım dediğim günden bugüne 2 sene geçti. Terk edilmeler, göz yaşları, arada gülmekler, herkes tatillerdeyken ağlaya ağlaya ders çalışmalarla dolu bir sene geçti zaten. Peşinden gelen 2. sene keşke hala ders çalışıyor olsaydım dedirtecek derecedeydi. Atanacak mıyım, görecek miyim o günleri? Nasibimde var mı derken bir bakmışım yarın süreç son buluyor. Biraz midem bulanıyor o yüzden. Sene içerisinde uyandığımda “acaba bugün atama müjdesi verirler mi?” diye heyecanla yataktan kalkıp, “bugün de olmadı be” diye hayal kırıklığı ile yatağa geri döndüğüm 546854 gün sayabilirim bence. Ya da telegramdaki atama gruplarında duyum var mı varsa insanlar ne yorum yapmış diye saatlerce dolandığım 2083 saat vardır kesin. Hadi tekrar derse başlayayım, gelmeyecek derken öbür gün bekleyeyim kararsızlığı yaşadığım binlerce dakika da vardır. Tüm bunlar olurken hayat da devam ediyordu. Arada sevdim sevildim. Aslında bu kötü süreç yaşanmasaydı bu güzel sevmekler de yaşanmayabilirdi. Bu da tüm sürecin en güzel hediyesi oldu diyelim. Şimdi o karmaşık, yırtık pırtık, üzerine sular damladığı için yıpranan sayfa galiba kapanıyor. İnsan bazen gerçekten hayret ediyor. Geliyor mu gelmekte olan? Bitti mi şimdi?

Son olarak KPSS’nin biraz da şans işi olduğunu söyleyenlere bence ben de katılıyorum. O anki ruh halin, bilgileri zihninden çağırabilmen, hatta sınava girdiğin okul bile senin şansını ve geleceğini etkiliyor. Ama bu şansı elde edebilecek her şeye, o sallayıp da tutturduğun sorunun “bak sen şu işe doğru çıktı ya” haline dönmesine sebep olabilecek her şeye ama her şeye dişinle tırnağınla kazıyarak ulaşıyorsun. Ulaştım mı şimdi ben?

#kpss

Dün olan bugünler beni çok üzüyor...

*bölüm sonu canavarı

Hayatın başınıza yıkıldığı anlar vardır. Böyle zaman sanki durmuş gibi, bundan sonra da hep duracakmış gibi hissettiğiniz anlar... Bazen zaman o kadar çok durur ki artık üzerine eklenen her yıkımda etkilenmezsiniz. Şöyle bir sallanırsınız, sonra bir daha sallanırsınız... Düşer gibi olur da düşmeyiverirsiniz. Yıkılmazsınız...

Bir yerlerde tüm dünyadaki hayatlar zorluk levellerine göre sınıflandırılıyorsa eğer, sizin de ödülünüz o muhteşem prensi kaçırıp, koccaman mutlu ailenizle; anne babanızla ananenizle ve tüm sevdiklerinizle mutlu mesut bir hayat yaşamak değil de her bölüm sonunda sallanıp da düşüvermemek olur. Sadece düşüvermemek...

Hayat, bazen bazı hayatlara çok bölüm sonu canavarı, bildiniz mi?

İnsan bazen hislerine ortak olacak birini arıyor. Yani ben böyle çok üzüldüm, tam da bu şekilde, bi ekmeği tam ortasından keser gibi, oldukça net. Başkası da böyle üzülmüş olsun ama benden daha güzel ifade etsin, benim kelimelerim yetmiyor çünkü bu kırgınlığa diyor. Edebiyat da galiba tam burada ortaya çıkıyor. Birisi üzülmüş, ama senden daha güzel söylemiş, aynı pencereden bakmış ama farklı görmüş aynı şeyleri...

Ben de biraz öyle üzüldüm işte. Belki birazdan da çok, bilmiyorum. Üzülmem sanmıştım bu kadar biraz, ama üzüldüm. İnsan bazen bu kadar bilemiyor işte... Canım acımıyor ama içimde bir şeyler çatur çutur dangur dungur dağılıyor, uçup uçup gidiyor. Hani bilsem nereye doğru uçtuklarını, koşup yetişeceğim, izin vermeyeceğim ama ben de bilmiyorum. Böyle üzülüyorum işte. Umarım bu üzülmek’i benden daha iyi tarif eden birisi vardır...

#çiçeklerden papatyayı insanlardan selim'i beğeniyorum.

Selam. Ben iş buldum. Rehberimde olup da arayamadığım kim varsa buradan da belirtmek istedim.

Bildiğin iş buldum. Basbayağı, gittim iş buldum. Hem de araya herhangi birini sokmadan, torpil yaptırmadan, istediğim işten buldum. Oha, ben hayret ediyorum. Oldu mu sahiden? Masam da olur belki. Evet, benim masam. Böyle mesela üzerine defter falan koyarım, kenara kesin bi su şişesi almam lazım ama güzel olanlarından. Sonra hesap makinası da almalıyım, çünkü iş masası o, hesap makinası ile işim yok ama olsun. Başka ne lazım masam olursa benim masama? Evet, iş için.

Selam, benim işim var. Görüşürüz. Çalışmam falan lazım çünkü. Gideyim de çalışayım. Tabii, sağlık raporumu alayım da bir, sonra çalışırım. Hadi bay.

Çiçekli defter alayım di mi masama ? Çok mu çiçekli olsun az mı çiçekli?

La casa de papel izlemeye başladım.

Sanırım, bence artık ben de herkes gibiyim. Galiba. Sanırım yani, olabilirim.

İşsizlik çok zor. -zaten bi işi bin kişi ister, bi kişi alırmış, herkes gibi olduğumdan işim olmuyor bence- Eeeeey Nazım, sen kimsin ?

“Baktım gökte bir kırmızı bir uçak Bol çelik bol yıldız bol insan Bir gece sevgi duvarını aştık Düştüğüm yer öyle açık seçik ki Başucumda bir sen varsın bir de evren Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi Yalnızlığım benim çoğul türkülerim Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi”

___ben yazmadım ama ben sevdim.

Selam. Bugün günlerden canım Beşiktaş demek için uğramıştım.

Güzel akşamlar olsun.

Adeta bir Karenin’mişim, şu ana kadarki 26 senemi dolu dolu bir Karenin olarak yaşamışım da hiç fark etmemişim. Kimse çıkıp da dümdüz bir çizgide yürümek bana da çok güzel dememiş.

Mutluluk sahiden de bu kadar tatlı, bu kadar sakin, bu kadar basit bir şey olabilir miymiş ?

Miş miş miş...

#var olmanın dayanılmaz hafifliği

İşe gitmiyoz mu?

Üzerinize afiyet bu akşam biraz erken uyumuşum da... Bir de hiç uyanmadım uyurken, az evvel susadım diye kalktım bi. Saate falan bakmadım mutfağa geçtim direkt, dışardan ezan sesi geliyor, ya da zavallı bünyem sokaktan geçenlerin sesini ezan sanıyor, oha sabah olmuş ! Kafamı kaldırdım bi baktım saat 07.10, ya da babamların aldığı mutfak saatini hala öğrenemedim, o da nasıl saatse zaten garip garip işaretler var kemençe şeklinde saat mi olur anlayamam tabi uyku sersemi, oha geç kaldım üstelik ! Nasıl uyumuşsam hemen duşa girmem lazım, koştum banyonun suyunu açtım ısınana kadar telefona bakayım kaç dakika geçmiş uyanalı diye ne göreyim 00.12, oha uyurken telefonu bozmuşum demek alarm çaldı ben erteleyeyim derken saat ayarlarından saati değiştirdim, oha ne biçim uyumuşum resmen ya... Sonra yine koşa koşa banyoya giderken bi baktım ufak kardeşim oturuyor, oha kimse bu çocuğun sabaha kadar oturmasına kızmadı mı, evdekilere bişe mi oldu, aman yarabbi öldüler mi yoksa ! Bi telaşlandım, koştum ufaklığın yanına oğlum herkes nerde saat kaç ? Arkadan büyük erkek kardeşim 12 dedi. Telaştan 100 kiloluk çocuğu görmemişim, o da uyanıkmış ! 12 deyince öğlen 12 sandım bi. Dünyaya ne oldu şimdi ya diye bir düşündüm en sonunda her şeyin bir yanlış anlaşılma olduğunu anladım. İnsan işe karanlıkta! gidip karanlıkta! dönünce böyle olıyormuş... Neyse ben uyuyom. Daha 7 saat varmış uyanmama, gerçek saatimde uyanınca yıkanırım. İyi karneler anacım, baaaaay !

Geçen gün çocuklara sınav yapıyorum. Bir öğrenci iki saniyede bir bana bakıyor, sonra duvara bakıyor, sonra yine bana... Bu böyle sürdü bir süre, en sonunda gittim yanına “ne var duvarda gözünü alamıyorsun sınav başladığından beri ??” dedikten sonra... bknz:lise 2. sınıf öğrencisi arkadaş.

Bi diğeri de arkadaşı bakıyor diye gidip yanlış şıkkı işaretlemiş, çocuk kağıdını verdikten sonra doğrusunu işaretledi. Çocuk dava açacakmış, yanlış kopya vermekten ve dolandırıcılıktan.

Güldürdü ama, biraz. -bazeneğlenceli-

İlk defa evin bir faturasını ödedim, babamlar belgeye tarih atıp duvara astılar. Bilemiyorum, benden umudu kesmişlik derecelerini buradan anlayabilirsiniz...

Öğretmen olmak çok enteresan bir şey. Gün içerisinde bütün duyguları yaşayabiliyorsunuz. Öyle bir an geliyor ki, senden bir şey bekleyen bir şekilde yardımına ihtiyacın olan öğrencilerini gördüğün anda için ısınıveriyor. Ya da önceki günden sinir krizine girip azarladığın öğrencin, ertesi sabaha “öğretmen sınıftayken camdan aşağı çanta atmayacağım” yazma ödevini ciddiye alıp gerçekten de 100 kere yazmış olarak getiriyor... O zaman da içine gülmekler kaçıyor. Geçen gün ders anlatırken laf lafı açtı, kopya çekmek çok kötüdür konusundan KPSS de amma zor ha’ya kadar geldi. Lafı da ben açtım. Diğer derste de öğrencilerime yaptığım bütün esprilerime gülerseniz mutlu olurum diye öğütler veriyordum. Bazen eğlenceli gibi aslında... Ama bir taraftan da sınıfta iki seksen yayılıp oturan arsızları, sakızı gözünün içine baka baka çiğneyenleri gördükçe... İnsan ben bunu ömrüm boyunca yaparım ile öğrenciler dağıldıktan sonra istifa ediyorum lan yeter arasında gidip geliyor. Derken tabi dönem bitmiş neredeyse.

Dur bakalım ne olacak...

Şey, bu öğretmenlikle ilgili en sevdiğim en en en önemli olan kısım da, cebimden çikolata ve fındık eksik olmuyor !

dipnotu: kar ne zaman yağar?

İki gün sonra tatile gidiyorum.

Şimdiden söyleyeyim, buralar size emanet. Akıllı uslu durun, adabınızla oturun. Gerçi pek de umursadığım yok ama olsun... Dönüş bileti de almadık belki oralara yerleşirim, kendime bir villa alıp domates soğan ekerim, bilmiyorum... Gerçi bahçe işine girersem kendime bir de bahçıvan bulmam lazım çünkü böcek möcek korkarım. Ben verandada oturup -veranda çünkü villa aldım- çayımı yudumlarken rüzgara karşı kitabımı okurken o halletsin işte. Villa olmazsa çadır alırım. Belki şair olup sevgilimi yanıma aldırırım ben de... Bilemiyorum düşüneceğim.

He, tatil diyorduk... Tatile gitmenin en iyi yanı tatile gitmekken en kötü yanı ise bir hafta boyunca Ezel izleyemeyecek olmam... Kafam çok karışık.

Görüşürüz. Bay.

Babam tatilde gittiği her otelden havlu, kola, tabak vb. çantasına atabildiği şeyleri getirir. Geçen sene var ya, elma getirmişti. Elma elma... Bu sefer sadece iki kutu aysti getirmiş. Üstelik bitanesi de limonlu ! Ne bileyim, oluyor mu sizce böyle ya, babalık görevi böyle savsaklanamaz bence.....

Güzel değilim bu rüyada ne işim var !

Rüya görüyorum. Rüyada karmaşık bişiyler var belli. Kim katil kim suçlu kim ruh çözemiyorum.

Bi çocuk varmış ölüm makinası gibiymiş, sarışın falan ufak bi çocuk, kutsal kadehi elleriyle vampirlere teslim etmiş. Üç beş yakışıklı güzel kişi var bu çocuğa karşı savaşıyorlar. Bitanesi ölmüş tamam mı. Esmer zenci güzeli bi adam. Neyse bunun ölümüne intihar süsü vermemiz gerekiyor. Aldık yakışıklının ölü bedenini bi yere götürdük öbür kız makyaj yapıyor buna iyi ölü görüksün diye. Sonra hop birden canlandı, savaş işlerinin iyi gitmesi için sahiden intihar edecekmiş ! Öbür kızı seviyormuş bi de cebimde mektup var açar okursun dedi kıza.

Bi de ben varım bu rüyada ama niye varım anlamıyorum bunlar kendi işlerini zaten hallediyorlar ki bi işe de yaramıyom. İntihar edecek çocuğa zırlayıp duruyorum kenarda. Acaba beni neden kabul ettiler aralarına diye sinir stres oluyorum. Kendi rüyamda bile beni dışladılar resmen lan. Anlamak için zaman geçmesini bekliyorum uykumda, iki üç dakika sonra birisi çıkıp açıklar herhalde olanları diye. Bilinçaltım benden bir şeyler saklıyor ya. Yok böyle bi olay ! Hayır madem beni böyle bi olayların içine soktun baş kahraman yapsana, kenardan izliyorum bi de anlamıyorum ne oluyor. Ölecek yakışıklı anlatsaydı olanları belki kahraman ben olacaktım, kimse de çıkıp şöyle şöyle demedi… Herkesten nefret ediyorum.

Bu arada kutsal kadeh ne ya ! Ben bilmiyorum bilinçaltım nereden biliyor, ateş kadehi olmasın ?

Arkadaşımın oğlu var. Oğlu. Onun. Enişteyle beraber yaptılar. Böyle şeker de bişi yaptılar. Oğlu yani. Arkadaşımın. Oğlu daha bebek ama oğul yaptı kendine.. Bense cips yemek rejimi bozar mı diye hesap yapıyorum kafamdan ve çiçeklere su vereceğim saati kaçırıyorum.

Söyleyeceklerim bu kadar. İyi geceler.

Çok film izliyorum.

Filmlerde yemek yerken çıkan tabak çanak şıkırtıları ve kağıtları hışır hışır hışırdatmaları. Hiçbiri gerçek hayatta böyle değil. Benim hiçbir kağıdım öyle hışırdamıyor. Hiçbir tabağım o filmlerdeki gibi kocaman yuvarlak olmuyor. Tabağın bir kenarında pattes püresi gibi bişi, öbür kenarında salata kalan kısımda da bıçakla çatalı şıkırdata şıkırdata keseceğim kocaman bir et parçası da olmuyor. Tabi sonra eti ağzıma atıp çatalı da karşımdakine doğrultup "hey guys are u okk?" da diyemiyorum tabi... Çok üzülüyorum. Bence filmdekilere hey guys dedirttirmek için yazılıyor tüm senaryolar. Çok üzülüyorum x2 -çünkü kimse salatasına nar ekşisi dökmüyor-

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Kuyrugun Nerede?